Πως μπορεί κανείς να περιγράψει την ηρεμία ενός κυριακάτικου πρωινού;

"Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα"

Να μπαίνω σαν πανσέληνος

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ'αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ'αχανή
σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε

Απόσπασμα από το "Μονόγραμμα" του Οδυσσέα Ελύτη

Το φεγγάρι γράφει νότες σε ένα απρόσμενο πεντάγραμμο...

τα πιο ωραία τραγούδια
είν' τα τραγούδια του φεγγαριού
υπάρχουν φυσικά
κι' άλλα τραγούδια
πολλά
κι' ωραία
- τι λέω: υπέροχα -
όμως τα πιο ωραία
πρέπει νάν το παραδεχτούμε
είν' τα τραγούδια
των φεγγαριών







Απόσπασμα από το "Ένα τραγούδι για το φεγγάρι" του Νίκου Εγγονόπουλου

Πανσέληνος πάνω από τον Πύργο

Το φεγγάρι έπαιζε με τα σύννεφα

Έχεις ποτέ φιλήσει έναν πάνθηρα;

Have You Ever Kissed A Panther?
[Έχεις ποτέ φιλήσει έναν πάνθηρα;]

this woman thinks she's a panther
[αυτή η γυναίκα νομίζει ότι είναι πάνθηρας]
and sometimes when we are making love
[και μερικές φορές όταν κάνουμε έρωτα]
she'll snarl and spit
[θα γρυλίσει και θα φτύσει]
and her hair comes down
[και τα μαλλιά της πέφτουν μπροστά]
and she looks out from the strands
[...]
and shows me her fangs
[και μου δείχνει τα δόντια της]
but I kiss her anyhow and continue to love.
[αλλά την φιλάω έτσι κι αλλιώς και συνεχίζω τον έρωτα.]
have you ever kissed a panther?
[έχεις ποτέ φιλήσει έναν πάνθηρα;]
have you ever seen a female panther enjoying
[έχεις ποτέ δει έναν θηλυκό πάνθηρα να απολαμβάνει]
the act of love?
[την ερωτική πράξη;]
you haven't loved, friend.
[δεν έχεις αγαπήσει, φίλε.]
you with your squirrels and chipmunks
[εσύ με τα σκιουράκια …]
and elephants and sheep.
[και τους ελέφαντες και τα πρόβατα.]
you ought to sleep with a panther
[πρέπει να κοιμηθείς με έναν πάνθηρα]
you'll never again want
[ποτέ ξανά δεν θα θέλεις]
squirrels, chipmunks, elephants, sheep, fox,
[σκίουρους, σκιουράκια, ελέφαντες, πρόβατα, αλεπούδες]
wolverines,
[λύκους]
never anything but the female panther
[τίποτα άλλο από τον θηλυκό πάνθηρα]
the female panther walking across the room
[ο θηλυκός πάνθηρας διασχίζει το δωμάτιο]
the female panther walking across your soul
[ο θηλυκός πάνθηρας διασχίζει την ψυχή σου]
all other love songs are lies
[όλα τα άλλα τραγούδια αγάπης είναι ψέματα]
when that black smooth fur moves against you
[όταν η μαύρη απαλή γούνα έρχεται πάνω σου]
and the sky falls down against your back,
[και ο ουρανός πέφτει πάνω στην πλάτη σου]
the female panther is the dream arrived real
[ο θηλυκός πάνθηρας είναι το όνειρο που ήρθε στην πραγματικότητα]
and there's no going back
[και δεν υπάρχει γυρισμός]
or wanting to—
[ούτε θέληση να -]
the fur up against you,
[η γούνα πάνω σου]
the search over
[το ψάξιμο τελείωσε]
and you are locked against the eyes of a panther.
[και έχεις κλειδωθεί στα μάτια ενός πάνθηρα]

Charles Bukowski

Είναι το πρώτο ποίημα του Bukowski που διάβασα και παραμένει το αγαπημένο μου...

Για τα λάθη στην μετάφραση τιμωρείστε εμένα... Για τα κενά συμπληρώστε με...

Μαγευτικά Πρωινά

Η θάλασσα είναι ήρεμη και πανέμορφη αυτές τις ημέρες... Δεν μου κάνει καρδιά να φύγω από το σπίτι το πρωϊ...

Προϊστορικός Οικισμός Ακρωτηρίου Θήρας - An Insider's Look

Εσείς ποιό μπλουζάκι θα διαλέγατε να φορέσετε;

Ας υποθέσουμε ότι είναι εξαιρετικά επείγον να βγείτε από το σπίτι σας, για να συναντήσετε κάποιον, αλλά για κακή σας τύχη ό,τι ρούχο έχετε στο σπίτι είναι βρώμικο… Όχι απλά βρώμικο αλλά πολύ βρώμικο… Στο παρά πέντε ανακαλύπτετε ότι υπάρχει καθαρό ένα παντελόνι και δύο μακό μπλουζάκια τα οποία – θέλω να ελπίζω – αγνοείτε παντελώς πως βρέθηκαν σπίτι σας… Και ιδού το μεγάλο ερώτημα: ποιο από τα δύο θα φορέσετε;

Το μικρό μαγαζάκι του τρόμου...

Είμαι πάρα πολύ νέος στο blogging… Το κυβερνοημερολόγιο μου έχει μόλις τρεις μήνες ζωής και όμως έχει αρχίσει να έχει απαιτήσεις… Δεν ξέρω γιατί αλλά το αισθάνομαι σαν το εξωγήινο φυτό στο μικρό μαγαζάκι του τρόμου να μου φωνάζει συνέχεια: “Feed me!! Feed me!! FEED ME!!” Και οι κραυγές του συνέχεια δυναμώνουν και δυναμώνουν και τριβελίζουν τα αυτιά μου… Και εγώ, είτε γιατί αντικειμενικές δυσκολίες δεν μου το επιτρέπουν, μια που δεν έχω ακόμα γραμμή τηλεφώνου σπίτι μου, είτε γιατί ο χρόνος μου δεν είναι αρκετός, γιατί, εκτός από την δουλειά μου, αυτές τις μέρες ξεκινάω και ένα μεταπτυχιακό, δεν ξέρω τι να κάνω… Άσε που έχω να ξεπεράσω και τον σκόπελο της τελειομανίας μου… Για να γράψω κάτι το περνάω από χίλια κύματα… Το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω… Προσπαθώ να διορθώσω τις εκφράσεις και τα ορθογραφικά λάθη… Και πάντα κάτι μου έχει ξεφύγει… Και ποτέ δεν είμαι απόλυτα ευχαριστημένος…

Όλη αυτή η πίεση με έχει οδηγήσει σε απρόσμενες μεταφυσικές ανησυχίες… Γιατί έφτιαξα το blog; Η απάντηση που δίνω, «με παρακίνησε ένας φίλος», προφανώς δεν είναι αρκετή… Κάποιος σου άνοιξε μια πόρτα, εντάξει, εσύ όμως γιατί μπήκες μέσα; Τι ζητάς; Τι ψάχνεις; Τι σκοπό έχεις; Έχω καταλήξει να κάνω ένα είδος αυτό-ψυχανάλυσης, να είμαι ο ασθενής και ο γιατρός ταυτόχρονα… Λοιπόν γιατρέ μου; Θα ζήσω; Τι έχω; Πείτε μου, μην με κρατάτε σε αγωνία!!

Ηρεμήστε… Δεν κινδυνεύετε… Τελικά μάλλον ζητάω ό,τι και ο περισσότερος κόσμος… Ένα μέσο έκφρασης και δημιουργίας… Ίσως τα δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας που μου αναλογούν και σίγουρα την γεύση από μια μικρή δόση αθανασίας που γλυκαίνει κάθε δημιουργό… Δυστυχώς, αν και δεν το έχω ψάξει ενδελεχώς, δεν έχω κληρονομήσει το ταλέντο του πατέρα μου στην γλυπτική ενώ οι ζωγραφικές μου ικανότητες περιορίζονται σε μερικά απλά σκιτσάκια… Τουλάχιστον έχω το αυτί του Βαν Γκογκ στην μουσική… Κάτι είναι και αυτό… Πάντως, κάπου υποβόσκει και μια κρίση ηλικίας… Τι να κάνω… Η ανηφόρα τελείωσε… Τώρα έχει αρχίσει η κατηφόρα…



Νομίζω ότι η διάγνωση του γιατρού ενισχύεται και από άλλο ένα γεγονός… Μέχρι πριν πέντε μήνες δεν είχα φωτογραφική μηχανή… Πάντα είχα την αίσθηση ότι αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι για να τα ζούμε και όχι για να τα αποτυπώνουμε σε ένα ψυχρό χαρτί… Μέχρι πριν πέντε μήνες, λοιπόν, ο περιορισμένος αριθμός από φωτογραφίες που είχα στην κατοχή μου ήταν τραβηγμένες από μηχανές άλλων… Οι καλύτερες από αυτές, μάλιστα, από φωτογράφους νυκτερινών κέντρων… Σήμερα κάνω τον “επαγγελματία”… Βέβαια είμαι ακόμα στις στατικές εικόνες, τοπία και πορτρέτα… Πάντως δεν έχω φτάσει σε αυτό που χρόνια κορόιδευα: τους τύπους που περνάνε όλες τους τις διακοπές με μια φωτογραφική ή με μια βιντεοκάμερα στο χέρι λες και οι διακοπές τους δεν είναι για αυτούς αλλά για να τις δουν οι συγγενείς και οι φίλοι τους… (Άραγε υπάρχει κανένας επιστημονικός όρος για το σύνδρομο των ανθρώπων αυτών;)

Ευτυχώς για μένα, η φωτογραφία έχει ένα πλεονέκτημα… Η ομορφιά είναι ανεξάρτητη από εσένα… Εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να βρεθείς στο σωστό σημείο την σωστή στιγμή και να πατήσεις ένα κουμπάκι… «ΚΛΙΚ»!! Να μου πείτε, το ίδιο είχε πει κάποτε ένας και για την γλυπτική… «Το άγαλμα ήταν πάντα εκεί» είχε πει, «εγώ απλά αφαίρεσα τα περιττά κομμάτια»…



Μήπως, όμως, το να γράφεις στο blog σου είναι ένα είδος hi-tech εξομολόγησης; Βγάζεις τα απόκρυφα σου, τις φοβίες σου και τις ενδόμυχες σκέψεις σου και αποζητάς την λύτρωση; Ίσως για κάποιον κόσμο να είναι έτσι… Για μένα αμφιβάλλω… Μην ξεχνάτε ότι χρησιμοποιώ ονοματεπώνυμο… Δύσκολα θα ανοιχτώ, λοιπόν, πέρα από όσο επιτρέπουν κάποιοι κανόνες…

I Just Wanna Be Your Dog

Διαβάζω αυτήν την φράση – I Just Wanna be your Dog – στο Έψιλον της Ελευθεροτυπίας τις τελευταίες τρεις ή τέσσερις Κυριακές, αν και μπορεί να είναι και περισσότερες… Παρόλα αυτά, κάθε Κυριακή, όταν την πρωτοδιαβάζω, αυτόματα το μυαλό μου πάει σε κάτι που δεν έχει τίποτα να κάνει με γιορτή για σκυλιά… Δεν ξέρω τι φταίει… Μια καταπιεσμένη διαστροφή; Μια περίεργη όσο και αποκλίνουσα αίσθηση της απόλυτης αγάπης και αφοσίωσης; Αγνοώ!! Επειδή, όμως, δεν συνέβη ούτε μία, ούτε δύο φορές, για να το θεωρήσω μια απλή σύμπτωση, αποφάσισα να σταματήσω να το καταπιέζω και να το αποδεχτώ σαν κομμάτι της προσωπικότητας μου και σαν τέτοιο να το μοιραστώ μαζί σας…

Σημείωση: Είχα μια έμπνευση για μια δική μου φωτογραφική – καλλιτεχνική δημιουργία, αλλά επειδή καμία δεν δέχτηκε να παίξει το ρόλο του σκύλου στο πατάκι της πόρτας του σπιτιού μου αποφάσισα να χρησιμοποιήσω κάτι έτοιμο…

Συνεφιασμένος Ουρανός

Ουρανός και Γη... Και εμείς ανάμεσα... Και εξορίσαμε κόλαση και παράδεισο... Τον παράδεισο ψηλά πέρα από τα σύννεφα και την κόλαση βαθιά μέσα στην Γη... Και όμως είναι ακόμα εδώ... Δίπλα μας...

Έμπνευση μετά από το δεύτερο σχόλιο του blogger Χαμίνι

Μικροί Διάλογοι - Πρώτος

- Καλημέρα!

- Καλημέρα… μα… γνωριζόμαστε;

- Όχι… Μου φανήκατε χαρούμενο πρόσωπο…

- Σας ευχαριστώ!!

- Θα βρέξει!

- Ναι… ναι… Αντίο!

- Γεια!

Το γράψιμο... | Writing...

writing [το γράψιμο]

often it is the only [συχνά είναι το μόνο]
thing [πράγμα]
between you and [μεταξύ εσένα και]
impossibility. [του ακατόρθωτου.]
no drink, [κανένα ποτό,]
no woman’s love, [καμιά γυναικεία αγάπη,]
no wealth [κανένας πλούτος]
can [δεν μπορεί]
match it. [να συγκριθεί με αυτό]

nothing can save [τίποτα δεν μπορεί να σώσει]
you [εσένα]
except writing. [εκτός από το γράψιμο.]

It keeps the walls [Κρατάει τους τοίχους]
from falling, [για να μην πέσουν,]
the hordes from [τις ορδές από το]
closing [να πλησιάσουν]
in. [κοντά.]

It blasts away the [Διώχνει μακριά το]
darkness. [σκοτάδι.]

writing is the [το γράψιμο είναι ο]
ultimate [απόλυτος]
psychiatrist, [ψυχίατρος,]
the kindliest [ο πιο καλοσυνάτος]
god of all the [θεός από όλους τους]
gods. [θεούς.]

writing stalks [το γράψιμο καταδιώκει]
death, [τον θάνατο,]
it knows no [δεν γνωρίζει να]
quit. [σταματά]

and writing [και το γράψιμο]
laughs [ξεσπά σε γέλια]
at itself, [με τον εαυτό του,]
at pain. [με τον πόνο.]

it is the last [είναι η τελευταία]
expectation, [προσμονή,]
the last [η τελευταία]
explanation. [εξήγηση.]

that’s [Να]
what it [τι]
is. [είναι.]

Charles Bukowski 13.04.1991

Για λάθη στην μετάφραση τιμωρείστε εμένα…

Διόρθωση στις 26.09.2006 μετά από σχόλιο του Civil

Τα Λίκνα του Πολιτισμού

Είναι μια ιστορία που μου έχει διηγηθεί ο πατέρας μου… Έχει έναν παιδικό φίλο, ξέρετε, από αυτούς που μεγάλωσαν μαζί, είκοσι άτομα σε ένα δωμάτιο και περπάταγαν ξυπόλητοι χιλιόμετρα για να πάνε σχολείο… Ο φίλος του μεγάλωσε και έφυγε στο εξωτερικό… Γύρισε παντρεμένος με μια γυναίκα από το Trinidad… Σε μια από τις πρώτες συναντήσεις με το ζευγάρι, ο πατέρας μου γυρνάει στην κοπέλα και της λέει: “You know, Greece is the birthplace of civilization” ("Ξέρεις, η Ελλάδα είναι το λίκνο του πολιτισμού") και αυτή του απαντάει “No!! No!! Trinidad!! Trinidad!!” ("Όχι!! Όχι!! Το Τρινιντάντ είναι!! Το Τρινιντάντ!!")…

Ηθικό δίδαγμα: Καλό είναι να αγαπάμε και να σεβόμαστε την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας, αλλά πρέπει να καταλάβουμε κιόλας ότι πρέπει να σεβόμαστε και την διαφορετικότητα ανθρώπων και πολιτισμών… Κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του πιστεύω και δεν είναι δυνατόν όλοι να συμφωνούν με όλους…

Έρχεται Καταιγίδα...

Storm

The whole air is conspiring
and ravening thunder rumbles
your image turns in my head
obscure as dark, rolling clouds

Lightning curls, flickers
piercing

Yes, I long for your hand on
my damp skin
a hot breath enters my window --
a gasp,
then sweet, hard raindrops
sweet, hard raindrops
to wet the needy earth

- Louise Rill -

Το Πρωτάθλημα Άρχισε - Το Πρώτο Ντέρμπι...

Το πρώτο ντέρμπι… Σαν να λέμε «Ράμπο – Το πρώτο αίμα»… Αλλά φευ!! Δεν είναι απλά ένα ντέρμπι… Είναι ένα αθλητικό, κοινωνικό, επικοινωνιακό γεγονός με πολύ μεγάλη σημασία για όλους μας… Θα μου πείτε όλα αυτά για έναν αγώνα ποδοσφαίρου μεταξύ ΑΕΚ και Ολυμπιακού; Φυσικά και όχι!! Ποιος μίλησε για αυτό; Δεν αναφέρομαι ούτε για το Ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, ούτε για κάποιο αγώνα που μπορείς να δεις από το Supersport (Όχι ακόμα, τουλάχιστον… γιατί κάτι έχουμε στα σκαριά)…

Αναφέρομαι στο τοπικό μας πρωτάθλημα ποδοσφαίρου σε γήπεδο 5Χ5 που ξεκίνησε χθες με ένα κλασσικό ντέρμπι: Εργοτάξιο (οι καλοί) – Ακρωτήρι (οι κακοί)… Φυσικά το πρωτάθλημα μας περιλαμβάνει μόνο αυτόν τον αγώνα, αλλά δεν χρειάζεται να το κάνουμε θέμα… Πέρσι λάμβανε χώρα μία με δύο φορές την βδομάδα…

Ο αρχηγός της ομάδας του εργοταξίου και ταυτόχρονα “παίκτης – προπονητής” Όμηρος “μούμια” Χανς Μπάκε… Γιατί το “μούμια”; Αν είχε κανένα επίδεσμο ακόμα, εσείς πώς θα τον λέγατε;

Ο αρχηγός διάλεξε το νούμερο “40”… Στις 23 του Δεκέμβρη θα φορέσει το “41”… Του έχουμε κρατήσει όλα τα νούμερα από εκεί και πάνω…

Ο σέντερ-φορ της ομάδας προθερμαίνεται… Εκτός από τσιγάρα έχει τσίχλες, καραμέλες, εφημερίδες, περιοδικά (γνωστό περίπτερο τύπου Νίκου Αναστόπουλου)… Σε κάποιες αναλαμπές, πάντως, ντριπλάρει σαν τον Ρονάλντο!!

Ευτυχώς ο κεντρικός αμυντικός της ομάδας είχε πάρει τον ρόλο του στα σοβαρά…

Το αριστερό αμυντικό χαφ, δηλαδή εγώ, σε αφίσα για τις θαυμάστριες του από την Σούπερ Κατερίνα… Ένας εκρηκτικός συνδυασμός του ταλέντου του Roberto Carlos, της αποφασιστικότητας του Θοδωρή Ζαγοράκη της κεφαλιάς του Zidane και της ομορφιάς της δικής μου… Άλλωστε είπαμε ότι αυτό που πρωτίστως με χαρακτηρίζει είναι η μετριοφροσύνη!!

To “21” είναι το αγαπημένο μου νούμερο… Άλλωστε 21/12 γεννήθηκα…

Επίδειξη απαράμιλλης τεχνικής κατά την διάρκεια της προθέρμανσης, η οποία αργότερα μετουσιώθηκε σε δύο απίστευτα γκολ (ούτε εγώ δεν πίστεψα ότι μπόρεσα και τα έβαλα)…

Και ένας από τους αντιπάλους μας… Ο wannabe Rivaldo!! Σε μια άλλη ζωή ίσως…

Ο σεντερ-φορ διατηρεί την φόρμα του κατά την διάρκεια του ημιχρόνου… Η ομάδα προηγείται με δικό του γκολ 1-0.

Το ντέρμπι είχε εκπληκτικές στιγμές έντασης και πάθους… Ουπς!! Αυτή η φωτογραφία δεν είναι από τον δικό μας αγώνα… Σε αυτήν την φωτογραφία δεν είμαστε εμείς παρά μόνο το ταλέντο μας…

Μετά από μια προσπάθεια εισόδου του αρχηγού μας στην μεγάλη περιοχή των αντιπάλων, η οποία ανακόπηκε με φάουλ από τον αρχηγό τους, ακολούθησε ο εξής διάλογος:

Αρχηγός μας: «Αν θέλεις την φανέλα μου θα στην δώσω μετά το ματς»
Αρχηγός τους: «Τι λες ρε; Η μάνα σου ήταν Κύπρια τρομοκράτισσα της ΕΟΚΑ Β!!»

Αρχηγός μας: «Αυτά που λες είναι αστεία!»
Αρχηγός τους: «Άσε ρε!! Μόνο για τον Ολυμπιακό κάνεις!!»

Αυτή ήταν και η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι… Ευτυχώς η έγκαιρη επέμβαση των ψυχραιμότερων απέτρεψε τα χειρότερα…

Λίγο πριν το δεύτερο γκολ μου… Μετά την αρχή του αγώνα δεν υπήρχε κανείς με σωστές αναπνοές ώστε να τραβήξει μια καθαρή φωτογραφία…

Τελικό αποτέλεσμα: Εργοτάξιο 6 – 2 Ακρωτήρι

Τελικά οι αντίπαλοι μάς γυρίσανε την πλάτη…

Η καθιερωμένη φωτογραφία μετά το τέλος του ματς…

Ακολούθησε γλέντι… Το κλασσικό… Αυτό με τον βάρδο Κακοφωνίξ κρεμασμένο από την δρυ…

Υ.Γ. Τι δεν είδατε στις φωτογραφίες; Τα τρία ασθενοφόρα που πρίμενανε έξω από το γήπεδο (τελικά ήταν λίγα) και τις μπουκάλες οξυγόνου έτοιμες ανά πάσα στιγμη...