Σοβιετικό Μνημείο | Sowjetisches Ehrenmal

Το Sowjetisches Ehrenmal (Σοβιετικό Μνημείο) στο Tiergarten (Ζωολογικός κήπος) είναι αφιερωμένο στους περίπου 80.000 στρατιώτες του Σοβιετικού Στρατού, οι οποίοι έχασαν την ζωή τους τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1945, κατά την διάρκεια της Μάχης του Βερολίνου. Βρίσκεται στην βόρεια πλευρά της Straße des 17. Juni (οδός 17ης Ιουνίου), η οποία πηγαίνει από την Πύλη του Βραδενβούργου στην Siegessäule (Στήλη της Νίκης).


Το μνημείο ανεγέρθηκε το 1945, λίγους μόλις μήνες μετά την κατάληψη της πόλης... Παρά το γεγονός ότι το μνημείο ανεγέρθηκε με πρωτοβουλία του στρατιωτικού συμβουλίου του 1ου Λευκορωσικού Μετώπου, η ανέγερση του έγινε στον Βρετανικό τομέα της πόλης και με την βοήθεια όλων των συμμάχων...


To Tiergarden μετά τον πόλεμο / Tiergarden after war

Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν οικοδομικά υλικά από την κατεστραμμένη από τους βομβαρδισμούς Γερμανική καγκελαρία... Αρχιτέκτονας του μνημείου ήταν ο εβραϊκής καταγωγής Михаил Григорьевич Горвиц (Μιχαήλ Γκριγκόριεβιτς Γκόρβιτς), ενώ γλύπτες ήταν οι Лев Ефимович Кербель (Λεβ Εφίμοβιτς Κέρμπελ), και Владимир Ефимович Цигаль (Βλαντιμίρ Εφίμοβιτς Τσιγκάλ).


Εκατέρωθεν του μνημείου υπάρχουν από ένα πυροβόλο ML-20 και από ένα άρμα μάχης Τ-34. Στο μνημείο, κάτω από τον Σοβιετικό στρατιώτη, αναγράφεται: "Вечная слава героям-пехотинцам Красной Армии, павшим при штурме города Берлина" ("Αιώνια δόξα στους ήρωες πεζοναύτες του Κόκκινου Στρατού, οι οποίοι σκοτώθηκαν κατά την Μάχη του Βερολίνου").


Κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου στο μνημείο υπήρχε τιμητική φρουρά του Σοβιετικού στρατού. Υπάρχει διμερής συμφωνία μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας για την προστασία του μνημείου.

[ENG] The Soviet War Memorial in the Tiergarten (zoo park), on the north side of the Strasse des 17 Juni, was erected by the Soviet Union to commemorate the 80,000 soldiers of the Soviet Armed Forces who died during the Battle of Berlin in April and May 1945. It was erected in 1945, within a few months of the capture of the city. The monument, built from stonework taken from the destroyed Reich Chancellery, takes the form of a curved stoa topped by a large statue of a Soviet soldier. It is set in landscaped gardens and flanked by two Red Army ML-20 152mm gun-howitzer artillery pieces and two T-34 tanks. Behind the memorial is an outdoor museum showing photographs of the memorial's construction and giving a guide to other memorials in the Berlin area. A large Cyrillic inscription is written underneath the soldier statue, which is translated as "Eternal glory to heroes who fell in battle with the German fascist invaders for the freedom and independence of the Soviet Union". The Soviets built the statue with the soldier's arm in a position to symbolize the Red Army's putting down of the German National Socialist state.The memorial was designed by architect Mihail Gorvits with the monument of the Soviet soldier by sculptors Vladimir Tsigal and Lev Kerbel.
[RUS] Мемориал павшим советским воинам в Тиргартене.

BG CH CR CZ EN FR DE IT JA PL RO RU

Το Μνημείο των Πεσόντων Ιατρών στην Σόφια | Докторският паметник, София

Το Докторският паметник (Ντοκτορσκιάτ παμέτνικ), το Μνημείο των Πεσόντων Ιατρών του Ρωσο-Τουρκικού πολέμου 1877-78, βρίσκεται στον λεγόμενο "Докторска градина" (Ντοκτορσκα γκρατίνα - "Κήπος των Ιατρών").


Πάνω στο μνημείο είναι γραμμένα τα 531 ονόματα των Ρώσων γιατρών που έπεσαν νεκροί στην Βουλγαρία κατά την διάρκεια του πολέμου... Στις κορυφές των τεσσάρων πλευρών του μνημείο αναγράφονται τα μέρη Плевен (Πλέβεν), Пловдив (Πλόβντιβ), с.Мечка (χωριό Μέτσκα) και връх Шипка (Βραχ Σίπκα - Κορυφή Σίπκα), στα οποία σκοτώθηκαν οι περισσότεροι από αυτούς. Το μνημείο είναι έργο του Ρώσου αρχιτέκτονα Антоний Осипович Томишко (Αντόνι Οσιπόβιτς Τόμισκα).

Στο Μνημείο οργανώνονται εκδηλώσεις από τον Ερυθρό Σταυρό, κάθε χρόνο στις 3 Μαρτίου, ημερομηνία της υπογραφής της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου με την οποία έληξε ο Ρωσο-Τουρκικός πόλεμος, οι οποίες περιλαμβάνουν καταθέσεις στεφάνων και μνημόσυνο δέηση στην Ρωσική εκκλησία του Αγίου Νικολάου της Σόφιας...

Σύνδεσμος σε χάρτη / Link to Map: 42° 41' 40''N, 23° 20' 18''E


[ENG] The Monument to the Medical Personnel who died in the Russian-Turkish war of 1877-1878 is located in the centre of the so-called "Doctor's Park" in Sofia, the capital city of Bulgaria. On the monument, one can see the 531 names of the Russian doctors who died in Bulgaria during the war. On the top of each side of the monument there are the names of the four places were most of them died. These places are Pleven, Plovdiv, village Mechka and Shipka peak. The monument is a work of the Russian architect Antony Osipovich (Iosifovich) Tonishka.
[BUL] Паметникът на загиналите медици известен като Докторският паметник, София

BG CH CR CZ EN FR DE IT JA PL RO RU

Πρίγκηπας Αλέξανδρος Α΄ Μπάτενμπεργκ της Βουλγαρίας...

Ο πρώτος Βούλγαρος княз (πρίγκιπας) Александър I Батенберг (Αλέξανδρος Α' Μπάτενμπεργκ) γεννήθηκε στις 5 Απριλίου 1857 στη Βερόνα της Ιταλίας. Ήταν γιος του Γερμανού πρίγκιπα Alexander von Hessen-Darmstadt, αδελφού της Мария Александровна (Μαρία Αλεξάντροβνα), αυτοκράτειρας της Ρωσίας. Ήταν απόφοιτος στρατιωτικής σχολής της Γερμανίας. Συμμετείχε στο Ρωσοτουρκικό Πόλεμο (1877-1878) ως εθελοντής προσαρτημένος στο Ρωσικό Γενικό Αρχηγείο και στο στρατηγείο του Ρουμάνου πρίγκηπα Carol I. Για την ανδρεία του κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο πρίγκηπας Αλέξανδρος τιμήθηκε με Ρωσικά, Γερμανικά και Ρουμανικά στρατιωτικά μετάλλια. Στις 29 Απριλίου 1879 (με το νέο ημερολόγιο), η πρώτη Συνταγματική Συνέλευση της Βουλγαρίας τον εξέλεξε πρίγκιπα του Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας και ορκίστηκε στις 8 Ιουλίου (με το νέο ημερολόγιο) του ίδιου έτους μπροστά στους εκπροσώπους της Συνέλευσης στην Βουλγαρική πόλη Велико Търново (Βέλικο Τάρνοβο). Κατά την διάρκεια των δύο πρώτων χρόνων της εξουσίας του βρισκόταν κάτω από την πίεση των Ρώσων απεσταλμένων, οι οποίοι τον ήθελαν ως μαριονέτα της Ρωσίας, και στους Βούλγαρους πολιτικούς. Μετά τα δύο πρώτα χρόνια, με την συγκατάθεση του Ρώσου τσάρου, διέλυσε την Συνταγματική Συνέλευση και κατέλυσε το Σύνταγμα για επτά χρόνια, πέρνοντας την απόλυτη εξουσία της χώρας στα χέρια του. Παρόλα αυτά, η προσπάθεια να κυβερνήσει απέτυχε, ενώ η εξουσία πέρασε ουσιαστικά σε δύο Ρώσους στρατηγούς... Τελικά, με την βοήθεια των Βούλγαρων πολιτικών αποκατέστησε το Σύνταγμα στις 19 Σεπτεμβρίου 1883, κάτι που τον οδήγησε σε ρήξη με την Ρωσία...


Στις 18 Σεπτέμβρη του 1885 λαμβάνει χώρα στην Ανατολική Ρωμυλία η εξέγερση της Филипополис (Φιλιππούπολης) η οποία καταλήγει στην ένωση της Ανατολικής Ρωμυλία με την Βουλγαρία. Ως αποτέλεσμα της ένωσης, η Ρωσία ανακαλεί τους αξιωματικούς της, οι οποίοι στελεχώναν τον Βουλγαρικό στρατό και η Σερβία επιτίθεται στην Βουλγαρία. Έχοντας να αντιμετωπίσει τον Σερβικό στρατό έχοντας στην διάθεση του μόνο υπαξιωματικούς, ο πρίγκηπας Αλέξανδρος αναδεικνύει τις στρατιωτικές του αρετές... Όχι μόνο κερδίζει τους Σέρβους στην Μάχη της Сливница (Σλιβνίτσα), η οποία θα μείνει γνωστή ως "η μάχη των Λοχαγών εναντίων των Στρατηγών" αλλά καταδιώκει τον στρατό του Σέρβου μονάρχη Милан Обреновић μέσα στο Σερβικό έδαφος και στις 27 Νοεμβρίου καταλαμβάνει την πόλη Пирот (Πιρότ). Τελικά η παρέμβαση της Αυστρίας θα σώσει την Σερβία από βαριά ήττα. Η νίκη της Βουλγαρίας θα έχει ως τελικό αποτέλεσμα την αναγνώριση της ένωσης με την Ανατολική Ρωμυλία από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Μετά από στρατιωτικό πραξικόπημα - σχεδιασμένο από την Ρωσία - που έλαβε χώρα στις 20 Αυγούστου 1886, ο πρίγκηπας Αλέξανδρος αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Έφυγε από τη Βουλγαρία στις 26 Αυγούστου 1886. Επανήλθε, προσωρινά, μετά από το αντιπραξικόπημα του Βούλγαρου πολιτικού Стефан Стамболов (Στέφαν Σταμπολόβ). Παρόλα αυτά η θέση του είχε δυσχεράνει και ούτε ο ίδιος επιθυμούσε να κυβερνήσει χωρίς την συγκατάθεση του Ρώσοτ τσάρου Александр III Александрович (Αλεξάντερ Γ' Αλεξάντροβιτς), συζύγου της αδελφής του, και παραιτήθηκε οριστικά στις 8 Σεπτεμβρίου 1886. Το 1889 εγκαταστάθηκε στο Γκρατς της Αυστρίας και υπηρέτησε στο τοπικό σύνταγμα πεζικού με το βαθμό του υποστρατήγου, ενώ, στις 6 Φεβρουαρίου 1889, του αποδώθηκε ο τίτλος του Κόμη του Hartenau. Παντρεύτηκε την τραγουδίστρια της όπερας Joanna Louisinger και απέκτησε δύο παιδιά τα οποία βαφτίστηκαν με τα Βουλγαρικά ονόματα Крум-Асен (Κρούμ-Άσεν) και Вера-Цветана (Βέρα-Τσβετάνα). Πέθανε στις 17 Νοεμβρίου 1893 στο Γκρατς.


Μετά την ανακοίνωση του θανάτου του, η Βουλγαρική Εθνοσυνέλευση έλαβε απόφαση σώμα του πρίγκιπα να ταφεί στη Βουλγαρία. Το 1894 έλαβε χώρα διεθνής διαγωνισμός για τον σχεδιασμό ενός μαυσωλείου. Αν και η επιτροπή του διαγωνισμού δεν ενέκρινε καμία από τις υποψηφιότητες, ανέθεσε στον Ελβετό αρχιτέκτονα Hermann Mayer να διορθώσει την μελέτη του λόγω της επιθυμίας τους να ολοκληρωθεί το έργο σε σύντομο χρονικό διάστημα... Η κατασκευή ξεκίνησε το 1895 και ολοκληρώθηκε το 1897. Το κτίριο σχεδιάστηκε σε αρχαίο ελληνικό στυλ. Πρόκειται για ένα ενιαίο κτίριο με τρούλο και συμμετρικές θολωτές κόγχες στις τέσσερις πλευρές του. Σε δύο από αυτές τις θολωτές κόγχες τοποθετήθηκαν παράθυρα. Είναι 11 μ. ύψος. Ο περίφημος Βούλγαρος καλλιτέχνης Хараламби К. Тачев (Χαραλάμπι Τάτσεβ) έκανε την εσωτερική διακόσμηση. Η τελετή τοποθέτησης της σορού έλαβε χώρα στις 3 Ιανουαρίου 1898 και παρέστη ο πρίγκιπας Фердинанд I (Φερδινάνδος Α'), τα μέλη του Συμβουλίου των Υπουργών, η σύζυγος του θανόντος, ξένοι αντιπρόσωποι, διπλωμάτες και πολίτες. Το μαυσωλείο του πρίγκιπα Αλεξάνδρου έχει ανακηρυχθεί ως ιστορικό και αρχιτεκτονικό μνημείο εθνικής σημασίας για την Βουλγαρία.

[ENG] Prince Alexander I Battenberg: The first Bulgarian prince, Alexander I Battenberg, was born on April 5,1857 in Verona, Italy. He was a son of Prince Alexander von Hessen, a brother of the Russian empress Maria Alexandrovna. He graduated a military school in Germany. Alexander I Battenberg participated in the Russian-Turkish War (1877-1878) as a volunteer. He was attached to the Russian High Command and the headquarters of the Romanian Prince Carol I. For his valour during the war, Alexander Battenberg was awarded with Russian, German and Romanian military medals. The First Great Assembly elected him on April 29,1879 for Prince of the Principality of Bulgaria. On June 26 of the same year he took an oath as a Prince before the delegates of the Assembly in the town of Veliko Tarnovo. Prince Alexander I ruled Bulgaria for seven years. During this period of approbation and creation of the Bulgarian State, forcibly separated by the Berlin Congress (1878) at the Principality of Bulgaria and Eastern Roumelia, important events took place. On September 6, 1885 these two states reunited in one. This act was protected in the subsequent Serbian-Bulgarian War, and afterwards admitted by all great states in Europe. Under Russian pressure, Prince Alexander I was forced to abdicate. He left Bulgaria on August 26,1886. In 1889 he settled in Graz, Austria and enrolled in the local infantry regiment with the rank of major-general. He accepted the name of Count of Hartenau. He married the opera singer Joanna Louisinger and had two children christened with the Bulgarian names Krum-Assen and Vera-Tsvetana. Prince Alexander I Battenberg died on November 17,1893 in Graz. After the notice of his decease, the National Assembly took a decision the Prince's body to be buried in Bulgaria, moreover the Price's last will was the same. In the same year, the body of the Prince, escorted by a three-member delegation, headed by the Parliament Chairman, was replaced from Graz to Bulgaria with a tram. The coffin with the body of Prince Alexander I was temporary placed in the old Church of St. George. In 1894 an international competition for designing of a tomb-monument of the first Bulgarian Prince was announced and carried out. The jury approved none of the five-presented designs. Although thus, the Council of Ministers assigned one of the participants in the competition, the Swiss Architect Hermann Mayer, to correct his project and to execute it, because of the desire the construction of the tomb-monument to be accelerated. The construction of the tomb began in 1895 and was completed in 1897. The building was designed in ancient Greek style. It is a single-dome building with symmetrical arched niches on the four sides. In two of them vaulted windows were formed. The massive folding door of cast iron is surrounded by Ionic columns, which support a triangular frontal. The tomb is 11 m high and ended up with a brass column, 1.7 m of height. The interior is richly plastered by stucco. The eminent Bulgarian artist Haralambi Tachev made the inner decoration. On the walls were given the names of the places where the most important battles during the Serbian-Bulgarian War, in which the Bulgarian army was headed by Prince Alexander I and won crucial victories. The years of the Prince's inauguration, his abdication, birth and death were also inscribed. On the western wall of the tomb, on a marble slab, a bas-relief of Prince Alexander was placed and under it - a symbolic sarcophagus of polished marble from the Italian city Carara. The body was buried in a tomb beneath the floor. The funeral ceremony took place on January 3, 1898 and was attended by Prince Ferdinand, the members of the Council of Ministers, the wife of the deceased, foreign representatives, diplomats and citizens. The tomb-monument of Prince Alexander is announced to be a historical and architectural monument of culture of national significance.

BG CH CR CZ EN FR DE IT JA PL RO RU

8 Μαρτίου - Η μέρα της Γυναίκας | 8 Марта

Η Μητέρα... / The Mother...



Η εργάτρια... / The Worker...



Η αγρότισσα... / The Shepherdess...



Η πολεμίστρια... / The Warrior...



Μητέρα, κόρη, εγγονή... / Mother, daughter, granddaughter...

Εικόνες από το σύμπλεγμα του Μνημείου του Σοβιετικού Στρατού στην Σόφια της Βουλγαρίας...


[ENG] 8 March - International Women's Day - Images from the complex of the Monument of the Soviet Army in Sofia, Bulgaria...
[BUL] 8 Марта - Паметника на Съветската армия, София, България...

BG CH CR CZ EN FR DE IT JA PL RO RU

Алёша (Αλιόσα) - Ο Ρώσος στρατιώτης...

Η Βουλγαρία είναι γεμάτη από μνημεία αφιερωμένα στον Ρωσικό στρατό και την συμμετοχή του στην διαμόρφωση της σύγχρονης Βουλγαρικής ιστορίας, τα οποία ανεγέρθηκαν την περίοδο 1945 με 1989... Όταν το μνημείο αναπαριστά έναν και μόνο Σοβιετικό στρατιώτη, συνηθίζεται στην Βουλγαρία το μνημείο αυτό να ονομάζεται Алёша (Αλιόσα - χαϊδευτικό του Αλεξέι)... Ένα από τα πιο εντυπωσιακά μνημεία και ο πιο γνωστός Αλιόσα βρίσκεται στον λόφο Буранджик (Μπουραντζίκ) στην πόλη Пловдив (Πλόβντιβ), την γνωστή σε μας ως Φιλιππούπολη... Φιλοτεχνήθηκε την περίοδο 1950 με 1954 και γλύπτης ήταν ο Васил Родославов (Βασίλ Ροντοσλάβοβ), του οποίου η ομάδα αναδείχτηκε ως νικήτρια σε διαγωνισμό μεταξύ δέκα άλλων... Η ομάδα του Ροντοσλάβοβ περιλάμβανε επίσης τους γλύπτες Любомир Далчев (Λιουμπομίρ Ντάλτσεβ), Тодор Босилков (Τοντόρ Μποσίλκοβ) και Александър Ковачев (Αλεξάντερ Κοβάτσεβ). Ο τίτλος της υποψηφιότητας του Ροντοσλάβοβ ήταν "ο Κόκκινος Ήρωας". Η όλη διαδικασία ανάθεσης της κατασκευής του μνημείου είχε ξεκινήσει το 1948 με πρωτοβουλία του πληθυσμού της πόλης. Τα επίσημα εγκαίνια έγιναν στις 7 Νοεμβρίου του 1957.

Στην πραγματικότητα η αρχική ιδέα ήταν ένα σύμπλεγμα από τρία στοιχεία, αλλά η έλειψη χρημάτων οδήγησε στην αναπαράσταση αυτή του ενός στρατιώτη... Σύμφωνα με την παράδοση, το άγαλμα αναπαριστά τον τυφεκιοφόρο του 10ου τάγματος χιονοδρόμων του 922ου Συντάγματος του 3ου Ουκρανικού μετώπου Алексей Иванович Скурлатов (Αλεξέι Ιβάνοβιτς Σκουρλάτοβ), ο οποίος το 1944 αποκατέστησε την τηλεφωνική γραμμή μεταξύ Πλόβντιβ και Σόφιας. Τότε, ο Αλεξέι έγινε φίλος με έναν τεχνικό τηλεπικοινωνιών από το Πλόβντιβ, τον Методи Витанов (Μετόντι Βιτάνοβ). Μία παράδοση θέλει, λοιπόν, ο Μετόντι να δίνει, μετά από χρόνια, στον γλύπτη του αγάλματος, Βασίλ Ροντοσλάβοβ, μία φωτογραφία του Αλεξέι, για να την χρησιμοποιήσει ως πρότυπο. Το άγαλμα, λοιπόν, αναπαριστά τον Αλεξέι φορώντας στολή και μπέρτα, να κρατά στο δεξί του χέρι ένα ημιαυτόματο ППШ-41 (Шпагин - Σπάγκιν) με την κάννη προς τα κάτω...


Στα πλάγια του μνημείου υπάρχουν ανάγλυφες αναπαραστάσεις...



Στην μία "ο Σοβιετικός στρατός νικάει τον εχθρό", ένα έργο του γλύπτη Георгий Коцев (Γκεόργκι Κότσεβ)...





...ενώ στην δεύτερη "ο λαός συναντά τον Σοβιετικό Στρατό" και τον αντιμετωπίζει με ευγνωμοσύνη... Αυτή η παράσταση, η πιο "δυνατή" από τις δύο, είναι έργο του γλύπτη Александър Занков (Αλεκσάντρ Ζάνκοβ)...





Χαρακτηριστική λεπτομέρεια: ο γέρος άντρας που γέρνει στον ώμο του οπλισμένου Ρώσου στρατιώτη... Στην μπροστινή πλευρά του μνημείου υπάρχει η φράση "Слава на непобедимата съветска армия освободителка" (Σλάβα να νεπομπεντιμάτα σαβέτσκα άρμιγια οσβομποντίτελκα - Δόξα στον ανίκητο Σοβιετικό στρατό τον απελευθερωτή).

"Кой ще ни защити? [Ποιός θα μας προστατέψει;]
Небесно знамение? [ένα θεϊκό σημάδι;]
Някакво чудо? [ένα θαύμα;]
Ти! [Εσύ!]
Ти! [Εσύ!]
Ти! [Εσύ!]
Ти! [Εσύ!]
Ти ще бъдеш първият, тоя, [Εσύ θα είσαι ο πρώτος]
кояйто ще влезе в ада на боя, [που θα μπείς στην κόλαση της μάχης]
твоя Андрюша [ο δικός σου Αντριόσα]
ще яхне катюша, [θα πυροδοτήσει την κατιούσα]
русия Ванка [ο Ρώσος Βάνκα]
ще влезе във танка, [θα μπει μέσα στο τανκ]
твоя Альоша [ο δικός σου Αλιόσα]
ще мине по страшните бойни полета, [θα μπει στο τρομερό πεδίο της μάχης]
за да остане безсмъртен, [για να γίνει αθάνατος]
по нечии чужди тепета! [σε κάποιου άλλου την χώρα]"

Οι στίχοι είναι απόσπασμα από το ποίημα "Ода за СССР" (Οντά ζα ΣΣΣΡ - Ωδή για την ΕΣΣΔ) του Βούλγαρου ποιητή Орлин Орлинов (Ορλίν Ορλινόβ). Το ποίημα, το οποίο γράφτηκε το 1969, αποτελεί την επιτομή της Σοβιετικής προπαγάνδας στην Βουλγαρία... Πάντως ο Αλιόσα έγινε πράγματι αθάνατος πολεμώντας σε ξένη χώρα, όχι, όμως εξαιτίας του ποιήματος αυτού... Ήταν άραγε το όνομα του στρατιώτη που αποτέλεσε το πρότυπο για το άγαλμα στο Πλόβντιβ ο λόγος που τα μνημεία αυτά ονομάζονται Αλιόσα ή μήπως είναι εξαιτίας της ταινίας του 1959 "Баллада о солдате" (Μπαλάντα ο σολντάτε - "Η μπαλάντα ενός στρατιώτη"), ενός από τα αριστουργήματα του Σοβιετικού κινηματογράφου, η οποία περιγράφει την ιστορία του νεαρού στρατιώτη Алёша Скворцов (Αλιόσα Σκβαρτσόβ); Η ταινία έχει τιμηθεί με διάφορα διεθνή βραβεία και είχε προταθεί και για όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου... Ποιά από τις δύο εκδοχές είναι σωστή; Άγνωστο... Η χρήση, πάντως, του ίδιου ονόματος για τον ίδιο ακριβώς λόγο είχε γίνει και σε άλλες πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες, όπως για παράδειγμα στην Εσθονία...

Από το μνημείο μπορεί κανείς να έχει μια πανοραμική άποψη της πόλης...



Στην μετά την Σοβιετική εποχή Βουλγαρία, τα μνημεία για τον Σοβιετικό στρατό αντιμετωπίζονται αρνητικά... Κάποια από αυτά έχουν απομακρυνθεί από την θέση τους, ενώ αυτά που έχουν απομείνει έχουν αφεθεί στην τύχη τους... Αμέσως μετά τον εκδημοκρατισμό της χώρας, το μνημείο του Αλιόσα στο Πλόβντιβ υπήρξε θέμα έντονης αντιπαράθεσης, καθώς η πόλη μοιράστηκε σε δύο στρατόπεδα... Κατά την διάρκεια των αντιπαραθέσεων ακούστηκαν και κάποιες εκκεντρικές ιδέες, όπως το να μετατραπεί το μνημείο σε ένα τεράστιο μπουκάλι κόκα-κόλα... Το 1992, ο τότε δήμαρχος της πόλης υποστήριξε την ιδέα δημοψηφίσματος για την τύχη του Αλιόσα, αλλά η ιδέα σύντομα εγκαταλείφθηκε λόγω του μεγάλου κόστους της... Ο επόμενος δήμαρχος προσπάθησε να κατεδαφίσει το μνημείο, αλλά η υπόθεση πήγε στο Ανώτατο Δικαστήριο της Βουλγαρίας το οποίο αποφάνθηκε ότι το μνημείο είναι μνημείο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και ως τέτοιο δεν επιτρέπεται να κατεδαφιστεί... Παραλληλα, διάβημα της Μόσχας προς τις αρχές της πόλης υπενθύμισε ότι υπάρχουν διεθνείς συνθήκες οι οποίες προστατεύουν τα μνημεία αυτά...



Φυσικά κανένας από τους πολέμιους του αγάλματος δεν αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο το μνημείο του τσάρου Αλεξάνδρου Β' της Ρωσίας, ο οποίος ηγήθηκε του Ρωσικού στρατού που απελευθέρωσε την Βουλγαρία από τον Οθωμανικό ζυγό και το οποίο βρίσκεται πάρα πολύ κοντά στον Αλιόσα...





Σημείωση 1: Στην φωτογραφία ο Αλιόσα το 2007... Γεννήθηκε στην Σιβηρία... Ήταν το μικρότερο παιδί στην οικογένεια του και είχε δύο αδέλφια και δύο αδελφές... Τα δύο του αδέλφια σκοτώθηκαν την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου... Ο Αλεξέι κατετάγη στο στρατό τον Αύγουστο του 1941 σε υλικία 19 ετών... Λόγω της καταγωγής του από την Σιβηρία, πολέμησε ως κομάντο-σκιέρ σε διάφορα μέτωπα. Εξαιτίας των πολλών τραυματισμών που υπέστη σε διάφορες μάχες μετατέθηκε αργότερα στις διαβιβάσεις... Στις 9 Σεπτεμβρίου του 1944 εισήλθε με τον Σοβιετικό στρατό στην Βουλγαρία, όπου σύντομα ανέλαβε την αποκατάσταση της τηλεφωνικής γραμμής Πλόβντιβ-Σόφιας... Σήμερα είναι 86 ετών... Έχει μία κόρη, δύο εγγόνια και πέντε δισέγγονα... Το 1982 ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης της πόλης του Πλόβντιβ... Η ιστορία του, πάντως, θυμίζει και λίγο τον Βασίλη Ζάϊτσεφ, ήρωα της ταινίας "ο εχθρός προ των πυλών", καθώς η παράδοση λέει ότι ακόμα ένα τραγούδι ("У деревни Крюково погибает взвод") και ένα ποίημα ("Я убит подо Ржевом") που αφορούν μία μάχη στην οποία πήρε μέρος το 1941, έχουν γραφτεί για αυτόν...
Σημείωση 2: Η ζωντανή εκτέλεση του τραγουδιού "Алёша" (Αλιόσα) είναι από την Ρωσίδα τραγουδίστρια Зара... Η πρωτοτυπη εκδοχή του τραγουδιού είναι από τους Маргарита Николова (Μαργαρίτα Νικόλοβα) και Георги Кордов (Γκεόργκι Κορντόβ)... Είχε γραφτεί το 1966 και πρωτοπαίχτηκε στον λόφο του μνημείου το 1967. Ήταν ο ύμνος της πόλης του Πλόβντιβ για 23 χρόνια... Η μουσική ήταν του Эдуард Колмановский (Έντουαρντ Κολμανίβσκιι) και οι στίχοι του Константин Ваншенкин (Κονσταντίν Βανσένκιν).

Πηγές: Дмитрий Покров και Rossitza Ohridska-Olson.


Σύνδεσμος σε χάρτη / Link to Map: 42° 8' 37''N, 24° 44' 15''E


[ENG] A large number of monuments to the Soviet Army were constructed throughout Bulgaria during the period 1945-1989. If the monument represented a single Soviet soldier it was called "Alyosha". The most impressive and known "Alyosha" (nickname of Alexei) is in the town of Plovdiv. It was constructed in 1954 by the sculptor Vasil Rodoslavov. According to the tradition the monument represents the Siberian Alexei Ivanovich Skurlatov, a former rifleman of the 10th ski Battalion of the 922th small regiment of the 3rd Ukrainian front. Alexei, after fighting in several fronts, entered Bulgaria with the Soviet army on 09.09.1944. At Plovdiv he helped at the restoration of the telephone line between the city and Sofia. At that time he met the local technician Metodi Vitanov. The tradition says that Metodi later gave the picture of Alexei to the sculptor to be used as a "model". Alexei is presented holding a submachine gun model "Shpagin" with the tube down. In front of the monument there is the phrase "Glory to the undefeatable Soviet Army the Liberator". On the monument there are also two anaglyph... One shows the "Soviet army wining the enemy" (the sculptor was Georgi Kotsev) while the other shows the "People meeting the Soviet army" (Alexander Zankov)... From the monument one can see an excellent panoramic view of Plovdiv... Was the name "Alyosha" used because of the soldier Alexei who was in a way the prototype of the monument or it was because of the big success that the Soviet movie "Ballad to a soldier" had when it was released in 1959? The movie, which is considered today one of the masterpieces of the Soviet cinema, describes the story of the young soldier Alyosha Skvortsov during the World War II. The thing is that many monument in other ex-soviet countries were called also "Alyosha", like in Esthonia... In post Soviet era Bulgaria, all these kind of monuments are considered "negative". A large number of these monuments have been removed from their places while others are left without any care... Repeated attempts were undertaken to eliminate the Plovdiv Alyosha, but so far they remain unsuccessful... The Bulgarian High Court decided that Alyosha is a monument of the WWII and as such it must stay at its position. Of course, people who are against the existence of Alyosha do not seem to have the same opinion for the nearby monument of tsar Alexander II of Russia who leaded the army who liberated Bulgaria from the Ottoman Empire... [Note: The song "Alyosha" is from singer Zara. The original version is from Margarita Nikolova and Georgi Kordov - Info from Дмитрий Покров and Rossitza Ohridska-Olson.
[BUL] Паметникът на Съветската армия (Альоша) в Пловдив.

Share

BG CH CR CZ EN FR DE IT JA RO RU

Το άγαλμα του Τσάρου Αλέξανδρου Β' της Ρωσίας στην Σόφια...

Ο Александър II Николаевич (Αλεξάντερ Β' Νικολάεβιτς - Αλέξανδρος Β' της Ρωσίας) ήταν ο Ρώσος τσάρος ο οποίος ξεκίνησε τον Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο του 1877-78 και είχε ως κατάληξη την απελευθέρωση της Βουλγαρίας από τον Οθωμανικό ζυγό...

Πολύ συνοπτικά, η ιστορία έχει ως εξής: στις 20 Απριλίου του 1876 έλαβε χώρα στην Βουλγαρία η λεγόμενη Априлско въстание (Απρίλσκο βαστάνιε - "Εξέγερση του Απριλίου") ενάντια στον Οθωμανικό ζυγό. Μέχρι τις πρώτες μέρες του Ιουνίου η εξέγερση πνίγηκε στο αίμα από τον τακτικό Οθωμανικό στρατό και από τους βασιβουζούκους (ατάκτους), ενώ οι θηριωδίες που ακολούθησαν την εξέγερση προκάλεσαν σάλο και αναταραχή σε ολόκληρο τον κόσμο [Η εικόνα με τις θηριωδίες των βασιβουζούκων είναι από την Wikipedia]...

Παρά την αποτυχία της ως επανάσταση, η Απριλιανή εξέγερση έβαλε το Βουλγαρικό εθνικό ζήτημα στη διεθνή πολιτική σκηνή και επέβαλε την ανάγκη για άμεση επίλυση του. Η άρνηση του Σουλτάνου να δεχτεί τις αλλαγές στην Οθωμανική Αυτοκρατορία που πρότειναν οι μεγάλες δυνάμεις οδήγησε στην έναρξη του Ρωσο-Τουρκικού πολέμου. Φυσικά, ένας από τους βασικούς στόχους του Τσάρου ήταν να αυξήσει την επιρροή του στον χώρο των Βαλκανίων.



Ο πόλεμος έληξε με νίκη της Ρωσίας και των Βούλγαρων εθελοντών που συμμετείχαν σε αυτόν. Στις 3 Μαρτίου του 1878, στο Σαν Στέφανο, κοντά στην Κωνσταντινούπολη, υπογράφτηκε η ομώνυμη συνθήκη, με την οποία δόθηκε τέλος στον Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο που είχε ξεκινήσει ανεπίσημα στις 12 Απριλίου του 1877 και επίσημα στις 24 Απριλίου.



Με την συνθήκη του Σαν Στέφανο, η Βουλγαρία έγινε αυτόνομη ηγεμονία. Η ηγεμονία αυτή περιλάμβανε, εκτός από τις εκτάσεις της σημερινής Βουλγαρίας, την βόρεια Θράκη και τμήμα της ανατολικής και σχεδόν ολόκληρη την Μακεδονία.




Στην συνθήκη αυτή αντέδρασαν η Σερβία και η Ελλάδα και πέτυχαν την εμπλοκή των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες υποχρέωσαν την Ρωσία να αναθεωρήσει την Συνθήκη του Σαν Στέφανο και να υπογράψει, στις 13 Ιουλίου του 1878, την συνθήκη του Βερολίνου, με την οποία μειώθηκαν οι εκτάσεις της ηγεμονίας της Βουλγαρίας, η Ανατολική Ρωμυλία έγινε αυτόνομο κράτος [υπό τουρκική κυριαρχία, αλλά με Βούλγαρο Γενικό Διοικητή διοριζόμενο από τον σουλτάνο υπό την εποπτεία των Μεγάλων Δυνάμεων και χωρίς διακαίωμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να διατηρεί εκεί στρατιωτικές δυνάμεις], ενώ η υπόλοιπη Θράκη με την Μακεδονία δόθηκαν πάλι πίσω στην Οθωμανική αυτοκρατορία, με κάποια μορφή αυτονομίας [Ο πίνακας "Το Συνέδριο του Βερολίνου" από την ιστοσελίδα της Βουλγαρικής Ραδιοφωνίας]. Η Ανατολική Ρωμυλία θα ενωθεί αναίμακτα (στην πράξη ακολούθησε πόλεμος, με τους Σέρβους όμως και όχι με τους Τούρκους) στις 6 Σεπτεμβρίου του 1885. Όσον αφορά την Μακεδονία, οι ήττες των Βουλγάρων κατά τον Β' Βαλκανικό πόλεμο θα εξανεμίσουν κάθε ελπίδα τους για προσάρτηση της, ενώ η συμμετοχή τους με την πλευρά των χαμένων στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο θα τους στοιχίσει και την Δυτική Θράκη...

Σημείωση: Η Βουλγαρία μέχρι τις 22 Σεπτεμβρίου του 1908 ήταν "ηγεμονία" (πριγκηπάτο) γιατί, σύμφωνα με τη Συνθήκη του Βερολίνου έπρεπε να κυβερνάται από εκλεγμένο, με την συναίνεση των Μεγάλων Δυνάμεων και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Княз (Κνιάζ - πρίγκηπα), για την εκλογή του οποίου προβλεπόταν συνέλευση Συνταγματικού Κοινοβουλίου.



Το άγαλμα του "Τσάρου Απελευθερωτή", Τσάρου Αλέξανδρου του Β', βρίσκεται στο κέντρο της Σόφιας, στην λεωφόρο Цар Освободител (Τσαρ Οσβομπόντιτελ - τσάρος Απελευθερωτής) κοντά στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι...


Σύνδεσμος σε χάρτη / Link to Map: 42° 41' 38''N, 23° 19' 57''E


[ENG] Tsar Alexander II of Russia is well-known in Bulgaria as the "Tsar Liberator", since he was the one who liberated Bulgaria from the Ottoman Empire. The history in brief: The uprising of April 1876 in Bulgarian and the atrocities by the Ottomans that followed, provoked outrage in Europe, Russia and America. The rejection of the protocol of the Great Powers by the Sultan gave Russia the opportunity to act and start the Russian-Turkish war of 1877-78. Of course, one of the main reasons - but not the only one - for Russia's action was that it was a golden opportunity to extend its influence in Balkans. Following the Russo-Turkish War, the Treaty of San Stefano, signed on 3 March 1878, set up an autonomous Bulgarian principality which included Thrace and most of the region of Macedonia. The Western Great Powers feared a large Slavic country in the Balkans serving Russian interests, while Serbia and Greece feared the establishment of Greater Bulgaria would harm their interests in the Ottoman heritage. This led to the Treaty of Berlin, signed on 13 July 1878, which provided for an autonomous Bulgarian principality comprising Moesia and the region of Sofia. Most of Thrace was included in the autonomous region of Eastern Rumelia, whereas the rest of Thrace and all of Macedonia was returned under the sovereignty of the Ottomans. Eastern Rumelia will be later united with Bulgaria on 6 September 1885. [Image with the atrocities of bashibazouks in Bulgaria from Wikipedia Commons]. During the Second Balkan War, Bulgaria lost any chance it had to regain the biggest part of the region of Macedonia, while the defeat of the Central Powers to which Bulgaria was an ally in the World War I led to new territorial loses, amongst them Western Thrace to Greece.
[BUL] Александър II (Русия).

Share

BG CH CR CZ EN FR DE IT JA RO RU