Απάθεια;

Τις ημέρες που βρέθηκα στην Αθήνα χρησιμοποιούσα σχεδόν καθημερινά το μετρό... Παρατηρούσα, λοιπόν, στις εξόδους τον κόσμο που έτρεχε να προλάβει να πάρει τις δωρεάν εφημερίδες... Κάποια στιγμή, πήρα και εγώ μία από αυτές... Ο τίτλος της ήταν "Αλληλέγγυος Πολίτης"... Ανοίγοντας την πρώτη σελίδα κιόλας βρίσκω ένα μικρό αρθράκι για την φωτογραφία που κέρδισε το Word Press Photo (Παγκόσμιο Βραβείο Φωτορεπορτάζ) για το 2006. Μια πραγματικά εντυπωσιακή φωτογραφία, την οποία είχα δει από τον καιρό της ιστορίας με τον Λίβανο.

Φωτογράφος ήταν ο Spencer Platt για το πρακτορείο Getty.

Διαβάζω ανάμεσα στα άλλα, όμως, στο αρθράκι στην εφημερίδα:

"Η φωτογραφία τραβήχτηκε στις 15 Αυγούστου 2006 στη Βηρυτό, την πρώτη ημέρα της εκεχειρίας μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ . Η μαεστρία που χάρισε το βραβείο στον Πλατ ήταν η απεικόνιση, με ένα "κλικ", δύο κόσμων που μπορούν να συμβιώνουν στον ίδιο τόπο. [Σημείωση δική μου: Μέχρι εδώ καλά πάμε] Σαν να μην πέρασε μια μέρα από την ισοπέδωση της γειτονιάς από τα Ισραηλινά αεροσκάφη [Μα δεν πέρασε μια μέρα... Έτσι δεν γράφει παραπάνω;] η νεανική απάθεια και αδιαφορία "προσπερνούν" τα συντρίμμια του πολέμου. Φαίνεται ότι για τις νεαρές Λιβανέζες ο κόσμος "περικλείεται" στο... σαλόνι ενός πολυτελούς αυτοκινήτου."

Τώρα τα τελευταία, η ευσυγκίνητη δημοσιογράφος [η αίσθηση μου λέει ότι πρόκειται για γυναίκα] που τα είδε;

Η λέξη "απάθεια" σημαίνει "αδιαφορία, έλλειψη συγκίνησης ή αντίδρασης μπροστά σ΄ ένα γεγονός ή σε μια κατάσταση"; Αυτό που το βλέπει στην φωτογραφία; Εγώ βλέπω μία παρέα που πάει για αυτό τον λόγο (να δει την καταστροφή) στον τόπο αυτό, η μία κρατά την μύτη της, η άλλη τραβάει φωτογραφίες με τον κινητό της και άλλες δύο κοπέλες μόνο αδιάφορες με το όλο σκηνικό μπορούν να χαρακτηριστούν. Αναμφισβήτητα βλέπουμε δύο διαφορετικούς κόσμους... Την απάθεια δεν βλέπω εγώ... Η δημοσιογράφος ήξερε την έννοια της λέξης όταν το έγραφε αυτό;

Με βάση τον ίδιο τον φωτογράφο [1], πολλά μέλη της υψηλής κοινωνίας του Λιβάνου εκείνη την μέρα πήγαν στις βομβαρδισμένες περιοχές να δουν τι έγινε... Αλλού [2] μπορεί να διαβάσει κανείς:

"The Lebanese 20-somethings in the shiny red convertible look intrigued but distraught. One holds a cloth over her nose while another snaps a picture on her cell phone of the destruction wrought by weeks of Israeli bombing in south Beirut." [Οι νεαροί εικοσάχρονοι Λιβανέζοι μέσα στο λαμπερό κόκκινο αμάξι τους κοιτάνε με περιέργεια αλλά με αλλοφροσύνη. Η μία βάζει ένα κομμάτι ύφασμα στην μύτη της, ενώ η άλλη τραβάει φωτογραφίες, με το κινητό της τηλέφωνο, τις καταστροφές που προξένησαν οι Ισραηλινοί βομβαρδισμοί στην Νότια Βηρυτό.]

Τα παραπάνω, προφανώς, δεν μπορούν να χαρακτηριστούν αδιαφορία ή απάθεια... Απάθεια είναι όταν κάτι συμβαίνει δίπλα σου (π.χ. ένας νεκρός από ναρκωτικά στο πεζοδρόμιο) και εσύ περνάς και δεν ρίχνεις ούτε ένα βλέμμα... Στην πράξη ο πιο απαθής στην φωτογραφία είναι ο τύπος στα αριστερά δίπλα από το αυτοκίνητο...

Φωτογραφία από το διαδίκτυο

Ο Λίβανος σήμερα...

Μια χώρα με 17 επίσημες θρησκείες... Σουνίτες, Σιήτες, Μαρονίτες, Ορθόδοξοι, Καθολικοί... Πως επηρρεάζει αυτό την ζωή τους;

Μια εκστρατεία ενάντια στα προβλήματα που δημιουργούν οι θρησκευτικές διαφορές στην κοινωνία της χώρας από την οργάνωση 05 amam που προέκυψε μετά την δολοφονία του Rafic Hariri.

Με αφορμή το μακελειό στην Beit Hanoun...

"Τελικά, ο Θεός δημιούργησε το Torah για να απομακρύνει την αδικία, για να απομακρύνει τον πόλεμο. Οι πολεμιστές περνούν φτωχά στο Talmud: ο Ιούδας ο Μακκαβαίος δεν αναφέρεται καν, ο Bar-Kochba αναφέρεται, αλλά αρνητικά. Στον Δαβίδ, έναν μεγάλο πολεμιστή και κατακτητή, δεν του επιτρέπεται να χτίσει τον Ναό. Είναι ο γιος του ο Σολομώντας, ένας άνθρωπος της ειρήνης, ο οποίος κατασκευάζει τη κατοικία του Θεού. Φυσικά μερικοί πόλεμοι μπορεί να ήταν απαραίτητοι ή αναπόφευκτοι, αλλά κανένας δεν θεωρήθηκε ποτέ ότι είναι ιερός. Για μας, ένας ιερός πόλεμος είναι μια αντίφαση εξ' ορισμού. Ο πόλεμος αποκτηνώνει, ο πόλεμος μας φθίνει, ο πόλεμος αμαυρώνει όλους εκείνους που τον εξαπολύουν. Το Talmud λέει, "Talmidei hukhamim shemarbin shalom baolam" (είναι τα σοφά άτομα που θα επιφέρουν την ειρήνη). Ίσως, επειδή τα σοφά άτομα θυμούνται καλύτερα."

Το κείμενο αυτό είναι από την ομιλία του Elie Wiesel στην απονομή του Νόμπελ Ειρήνης για το 1986.

Σημείωση 1: Η εμμονή του Wiesel στην ειρήνη αμφισβητείται από πολύ κόσμο, άλλωστε ήταν υπέρ του πολέμου ενάντια στον Λίβανο. Η ομιλία του, όμως, είναι κάτι που αξίζει να διαβάσει κανείς και να προβληματιστεί... Ειδικά αν είναι Εβραίος... Πάντως για όλους εμάς που βλέπουμε όλη αυτήν την τραγωδία στην Μέση Ανατολή, χρειάζονται ατσάλινα νεύρα για να την διαβάσουμε...
Σημείωση 2: Προσέξτε αυτό το όνομα γιατί είναι πολύ πιθανόν να είναι ο επόμενος πρόεδρος του Ισραήλ.
Σημείωση 3: Η μετάφραση του κειμένου είναι δική μου, προσπάθησα να κάνω ό,τι καλύτερο μπορούσα.

Μέση Ανατολή

Μεγάλωσα θαυμάζοντας τους Αμερικάνους... Θαύμαζα τον τρόπο ζωής τους, την ελευθερία τους, τις ταινίες τους… Ίσως για αυτό να ευθύνονται οι ιδεολογικές καταβολές της οικογένειας μου, ίσως ασυνείδητα η γνώση ότι αυτοί ήταν που απελευθέρωσαν την Ευρώπη από τον φασισμό της ναζιστικής Γερμανίας…

Ανδρώθηκα θεωρώντας τους παλαιστίνιους τρομοκράτες… Τότε, στα χρόνια του ψυχρού πολέμου, οι παλαιστίνιοι, οι κούρδοι, ο Αραφάτ, ο Καντάφι, όλοι αυτοί αποτελούσαν για μένα το δίκτυο της διεθνούς τρομοκρατίας που, έχοντας αδρή χρηματοδότηση από την Σοβιετική Ένωση, προσπαθούσε να καταστρέψει τον δυτικό τρόπο ζωής μας… Ήθελα οι Εβραίοι να έχουν το δικό τους κράτος… Τελικά αυτό είναι το μόνο που έχει μείνει σταθερό σε όλα αυτά που πίστευα τόσα χρόνια… Ναι, οι εβραίοι να έχουν το δικό τους κράτος…

Όλα τα υπόλοιπα, όμως, είναι πλέον στο μυαλό μου εντελώς διαφορετικά… Οι παλαιστίνιοι δεν είναι πια οι τρομοκράτες… Είναι ένας λαός σε αδιέξοδο… Ένας λαός που αγωνίζεται για την ελευθερία του… Δεν είμαι υπέρ της βίας γιατί δεν θεωρώ ότι μπορεί να λύσει τα προβλήματα… Αντίθετα δίνει άλλοθι για περισσότερη βία… Κατανοώ όμως τους μηχανισμούς και την απόγνωση που την δημιουργεί…

Οι Αμερικάνοι έπαψαν πλέον στα μάτια μου να αποτελούν το πρότυπο του δυτικού τρόπου ζωής… Το «Αμερικάνικο Όνειρο» έχει μετατραπεί σε ένα παγκόσμιο εφιάλτη…

Που έχει οδηγήσει τους εβραίους η λογική του «οφθαλμός αντί οφθαλμού»; Σήμερα όλο και περισσότερος κόσμος είναι αρνητικός απέναντι τους… Η συμπόνια που οι λαοί νιώσανε εξαιτίας του ολοκαυτώματος έχει χαθεί… Τα χθεσινά θύματα σήμερα έχουν γίνει οι πιο άγριοι θύτες…

Αναμφισβήτητα οι εβραίοι αποτελούν έναν πολύ έξυπνο λαό, δυστυχώς όμως, η υπεροψία τους εξαιτίας της μεταφυσικής τους πίστης ότι αποτελούν τον εκλεκτό λαό του θεού τους οδηγεί σε μία θεώρηση του κόσμου όπου αυτοί έχουν δικαίωμα να κρίνουν αλλά όχι να κρίνονται… Το ολοκαύτωμα και η έξυπνη διαχείριση του τους οδήγησε παροδικά στο απυρόβλητο... Αυτά σε συνδυασμό με την θρησκεία τους, την πίστη τους σε έναν θεό τιμωρό, τους έχει οδηγήσει στα αδιέξοδα που βρίσκονται σήμερα…

Πότε, λοιπόν, θα τελειώσει η επιδρομή στο Λίβανο;

Όσοι ελπίζουν στους Άραβες, στους Ρώσους, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στους Αμερικάνους ή τον Ο.Η.Ε. μάλλον θα περιμένουν για πολύ…

Οι Άραβες παρά την κοινή θρησκεία που τους ενώνει με την πλειοψηφία του παλαιστινιακού και του λιβανέζικου λαού μάλλον είναι χαρούμενοι από την αύξηση της τιμής του πετρελαίου που προκαλεί η κρίση…

Στο ίδιο μήκος κύματος και η Ρωσία… Η όλο και αυξανόμενη τιμή του πετρελαίου της έχει δώσει την ευκαιρία να ορθοποδήσει οικονομικά…

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι εντελώς αδύναμη πολιτικά για να αντιπαρατεθεί με τους Αμερικάνους, ενώ αυτοί οι τελευταίοι μέσα στο υπερσυντηρητικό τους παραλήρημα θεωρούν το Ισραήλ το τόπο της τελικής μάχης εναντίον των απίστων…

Όσο για τον Ο.Η.Ε. τι να πει κανείς;

Οι ισραηλινοί θα σταματήσουν το καταστροφικό έργο τους μόνο όταν συνειδητοποιήσουν ότι αυτά που έχουν να χάσουν από αυτό που κάνουν είναι περισσότερα από αυτά που έχουν να κερδίσουν…

Δυστυχώς, οι εβραίοι δεν μπορούν ακόμα να συνειδητοποιήσουν ότι όταν οι Αμερικάνοι χάσουν την απόλυτη δύναμη τους στο παγκόσμιο πολιτικό στερέωμα λόγω της τυφλής υπεράσπισης και σύμπραξης στις ισραηλινές επιλογές στην Μέση Ανατολή πάλι αυτοί θα βρεθούν σε «διωγμό». Στην μεσαιωνική Ισπανία τους κατηγόρησαν για συμμάχους των Αράβων στον εναντίον τους πόλεμο… Στην Γερμανία του μεσοπολέμου τους χρέωσαν την ατιμωτική συνθηκολόγηση με την οποία έληξε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος… Η ιστορία έχει την τάση να επαναλαμβάνεται…

Εμείς τι κάνουμε; Ο απλός λαός που βλέπει αυτά που γίνονται και δεν ξέρει πώς να αντιδράσει;

Θα κάνουμε αυτό που μπορεί ο καθένας μας… Θα φωνάξουμε… Θα γράψουμε… Θα μποϋκοτάρουμε τα προϊόντα τους… Το βασικότερο όμως είναι να τους δείξουμε ότι ξέρουμε να διαβάζουμε πίσω από τις έξυπνα διατυπωμένες λέξεις και φράσεις του τύπου «απαγωγή», «δολοφονία», «αυτοάμυνα», «ηθική υποχρέωση» που στόχο έχουν να μας κοιμίσουν… Θα τους επιστρέψουμε την ορολογία… Οι Ισραηλινοί δολοφονούν αμάχους στο Λίβανο… Η Ισραηλινή επιδρομή…. Η σκληρότητα και η βαρβαρότητα…. Όταν οι λέξεις αποκτήσουν το πραγματικό τους νόημα σε αυτόν τον κόσμο τα πάντα θα διορθωθούν…

Απάθεια...

Finally how we become all so much apathetic? All those pictures of violence that television was bringing into our houses all these years were not in order us to be informed but in order to get used for those that are coming? The evil, the violence, the war have entered into our houses but we look at them with so much apathy as if they belong in another universe... as if it is a movie of bad taste... as if no chance exists to touch us…

Τελικά πως έχουμε γίνει όλοι τόσο απαθείς; Μήπως όλες αυτές οι εικόνες βίας που έφερνε η τηλεόραση μέσα στα σπίτια μας τόσα χρόνια δεν ήταν για να ενημερωθούμε αλλά για να συνηθίσουμε στα χειρότερα που έρχονται;

Το κακό, η βία, ο πόλεμος έχουν μπει μέσα στο σπίτι μας αλλά εμείς τα κοιτάμε με τόση απάθεια σαν να ανήκουν σε άλλο σύμπαν… σαν να είναι μια κακόγουστη ταινία… σαν να μην υπάρχει περίπτωση να μας αγγίξουν ποτέ..

"April 4th, 1984. Last night to the flicks. All war films. One very good one of a ship full of refugees being bombed somewhere in the Mediterranean. Audience much amused by shots of a great huge fat man trying to swim away with a helicopter after him, first you saw him wallowing along in the water like a porpoise, then you saw him through the helicopters gunsights, then he was full of holes and the sea round him turned pink and he sank as suddenly as though the holes had let in the water, audience shouting with laughter when he sank. then you saw a lifeboat full of children with a helicopter hovering over it. Τhere was a middle-aged woman might have been a jewess sitting up in the bow with a little boy about three years old in her arms. Little boy screaming with fright and hiding his head between her breasts as if he was trying to burrow right into her and the woman putting her arms round him and comforting him although she was blue with fright herself, all the time covering him up as much as possible as if she thought her arms could keep the bullets off him. Then the helicopter planted a 20 kilo bomb in among them terrific flash and the boat went all to matchwood. Then there was a wonderful shot of a child's arm going up up up right up into the air a helicopter with a camera in its nose must have followed it up and there was a lot of applause from the party seats but a woman down in the prole part of the house suddenly started kicking up a fuss and shouting they didnt oughter of showed it not in front of kids they didnt it aint right not in front of kids it aint until the police turned her turned her out i dont suppose anything happened to her nobody cares what the proles say typical prole reaction they never --" George Orwell, 1984

WAR IS PEACE
"I just want you to know that, when we talk about war, we're really talking about peace." Remarks by George W.Bush on Homeownership at the Department of Housing and Urban Development Washington, D.C. June 18, 2002, 10:30 A.M. EDT

FREEDOM IS SLAVERY

"In the images of celebrating Iraqis, we have also seen the ageless appeal of human freedom. Decades of lies and intimidation could not make the Iraqi people love their oppressors or desire their own enslavement. Men and women in every culture need liberty like they need food and water and air. Everywhere that freedom arrives, humanity rejoices; and everywhere that freedom stirs, let tyrants fear." Remarks by George W. Bush from the USS Abraham Lincoln at Sea Off the Coast of San Diego, California

IGNORANCE IS STRENGTH

"The constricted role of ideas in the American political system today has encouraged efforts by the executive branch to believe it can and should control the flow of information as a means of controlling the outcome of important decisions that still lie in the hands of the people. The administration vigorously asserts its power to maintain secrecy in its operations." Former Vice President Al Gore critisizing George W. Bush administration Monday, January 16, 2006

"But, after all, it is the leaders of the country who determine the policy and it is always a simple matter to drag the people along, whether it is a democracy, or a fascist dictatorship, or a parliament, or a communist dictatorship. Voice or no voice, the people can always be brought to the bidding of the leaders. That is easy. All you have to do is tell them they are being attacked, and denounce the peacemakers for lack of patriotism and exposing the country to danger. It works the same in any country." Hermann Goering - Nazi Reichmarshall

Αποδελτίωση Τύπου 16.07.2006

Έθνος της Κυριακής 16.07.2006
"Η απαγωγή της αλήθειας από τους Ισραηλινούς" του Τάκη Κατσιμάρδου

Λέγεται από πολλούς, με επιχειρήματα, πως η λέξη-κλειδί για την τρέχουσα περίπλοκη κατάσταση στη M. Aνατολή είναι «Δαμασκός». Mπορεί και «Tεχεράνη». Iσως και «εκλογές». H τελευταία, με την έννοια ότι οι εκλογές αναδείξανε κυβέρνηση «Xαμάς» στην Παλαιστίνη και νωρίτερα υπουργούς της «Xεζμπολάχ» στον Λίβανο...

Σε ένα άλλο επίπεδο υπάρχει μια άλλη λέξη-κλειδί. H «απαγωγή». Yποτίθεται ότι όλα άρχισαν, σε πρώτη φάση, με την απαγωγή Iσραηλινού από ένοπλους της παλαιστινιακής «Xαμάς» στη Λωρίδα της Γάζας. Συνεχίστηκαν και κλιμακώθηκαν με τη δολοφονία οκτώ και την απαγωγή δύο Iσραηλινών από ένοπλους της λιβανέζικης «Xεζμπολάχ». Tα δύο γεγονότα νομιμοποιούν, υποτίθεται, το δικαίωμα αυτοάμυνας του Tελ-Aβίβ.

Aυτός είναι ο πυρήνας του κυρίαρχου στερεότυπου για τον νέο πόλεμο, που εξαπόλυσε η κυβέρνηση του Iσραήλ στη M. Aνατολή, με τις ευλογίες της Oυάσιγκτον. Oι λέξεις απαγωγή και δολοφονία δημιουργούν σημασίες και έννοιες, που καθορίζουν νοητικές λειτουργίες και επομένως στάσεις και συμπεριφορές. Eπί του προκειμένου, παραπέμπουν κατευθείαν στην τρομοκρατία και το νόμιμο της αντιμετώπισής της με όλα τα μέσα.

Oμως, ούτε απαγωγές υπήρξαν ούτε δολοφονίες, κι επομένως ουδέν από τα παρεπόμενα που επικαλούνται οι απολογητές του πολέμου.

Eξηγούμαστε για ποιους λόγους. Eνας στρατιώτης, σκοπευτής τανκ, εισβάλλει ως κατακτητής σε παλαιστινιακά εδάφη. O ίδιος, μάλιστα, έχει επιλέξει το είδος της υπηρεσίας που επιθυμεί να προσφέρει στον ισραηλινό στρατό. Tο τελευταίο προκύπτει από δήλωση του πατέρα του.

Tο ξεκάθαρο είναι πως ο στρατιώτης, εκτελώντας φυσικά διαταγές, πήρε μέρος στην ισραηλινή επιχείρηση εισβολής στη Γάζα και πιθανόν από τη θέση του θα συμμετείχε, θέλοντας και μη, στους βομβαρδισμούς που ξεκληρίζουν τους Παλαιστινίους. Tραυματίστηκε πάνω στο τανκ του από ενόπλους Παλαιστινίους, που αντιστέκονταν στους εισβολείς, και πιάστηκε αιχμάλωτος. Oι ένοπλοι μπορεί να ήταν αντάρτες, τρομοκράτες ή οτιδήποτε άλλο. Nα οπλίζονταν ή όχι από την Παλαιστινιακή Aρχή είτε από οποιουσδήποτε άλλους. Σε κάθε περίπτωση συλλάβανε έναν στρατιώτη κατοχικής δύναμης και, βεβαίως, έκτοτε κρίνονται για τη συμπεριφορά τους απέναντι σ' έναν αιχμάλωτο.

Bεβαίως, για αιχμαλωσία κι όχι απαγωγή πρόκειται και στην περίπτωση των δύο άλλων Iσραηλινών. Mάχη δόθηκε εκεί μεταξύ των στρατιωτών ισραηλινού φυλακίου σε εδάφη διαφιλονικούμενα, που κατέχει το Tελ-Aβίβ (αγροκτήματα Σεμπάα). Oπως λέει η κυβέρνηση του Λιβάνου κομψά «σε διεθνή σύνορα» διαδραματίστηκε το γεγονός. Eκεί σκοτώθηκαν οι οκτώ στρατιώτες κι εκεί πιάστηκαν αιχμάλωτοι οι δύο Iσραηλινοί. Eπομένως ούτε εδώ πρόκειται για δολοφονίες ούτε για απαγωγές. Mάχη δόθηκε εκτός συνόρων του Iσραήλ και σε εδάφη στα οποία βρίσκεται παράνομα...

Aυτά τα ελάχιστα για τις νοητικές λειτουργίες μας, που δοκιμάζονται αυτές τις μέρες από «απαγωγές» και «δολοφονίες», μαζί με την πολύπαθη M. Aνατολή.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=5354&subid=2&pubid=53796