Το ξεκίνημα της "πυραμίδας" - Unraveling Ariadne's thread

Συνεπαρμένος και εγώ από το παιχνίδι της πυραμίδας που παίζεται τις τελευταίες μέρες στα ελληνικά blogs, έψαξα να βρω πως ξεκίνησε η ιστορία αυτή, θέλοντας να ξετυλίξω αυτόν τον περίεργο "μίτο της Αριάδνης". Ανακάλυψα, λοιπόν, ότι η συγκεκριμένη πυραμίδα που έφτασε σε μένα ξεκίνησε από μια προσπάθεια μιας Αγγλίδας συγγραφέα, της Sharon Jacobsen, να μαζέψει στοιχεία από bloggers και από την παρακίνηση μιας από τις αναγνώστριες της, της Caroline.

Amazed by this blog-tag game we read these days in all the Greek blogs, I tried to unravel Ariadne's thread, to find out how it started... I discovered that the specific series that came up to me it was the effort of Sharon Jacobsen, an English female writer, who wanted to collect useful information that she may use one day to write a novel... She had the original idea, but the comment of her blog reader Carolyn was the catalyst...

Η Sharon έγραψε στις 18 Οκτωβρίου του 2006:
Sharon, on October 18, 2006 wrote in her blog:

"Because I write for my living, I have a file on my computer that’s very valuable to me and that I add to whenever somebody useful pops up. It isn’t only useful to me on a professional level though, it’s also useful as a would-be novelist. Because of that, I thought I’d share the idea behind the file with those of you who also write.

My file is a collection of people. I list everybody I know who has done or still does something

that could be useful for research purposes."

[Επειδή γράφω για να ζήσω, έχω ένα αρχείο στον υπολογιστή μου, το οποίο είναι πολύτιμο για μένα, και στο οποίο προσθέτω όταν κάτι χρήσιμο κάνει την εμφάνιση του. Δεν είναι μόνο χρήσιμο για μένα σε επαγγελματικό επίπεδο, αλλά και επειδή σκοπεύω να γίνω μυθιστοριογράφος. Γι' αυτό σκοπεύω να μοιραστώ την ιδέα του αρχείου αυτού με αυτούς που επίσης γράφουν. Το αρχείο μου είναι μια συλλογή ανθρώπων. Βάζω στην λίστα οποιονδήποτε έχει κάνει ή ακόμα κάνει κάτι που θα είναι χρήσιμο για τους σκοπούς μιας έρευνας]

Μπορείτε να δείτε ολόκληρο το ποστ εδώ.
You can see here the whole post.

Η φίλη της Sharon, Caroline της έγραψε το εξής σχόλιο:
"It’s a fantastic idea. I like lists! Really useful tip. I will start straight away. It does make you wonder about our neighbourhood of bloggers. If every person told each other something suitable for the list, then there would be a huge list of contacts! Go on … you can start the tag!".

Έτσι ξεκίνησαν όλα!!
This is how everything started...

Η πυραμίδα πέρασε από Αγγλία, Αμερική, Νέα Ζηλανδία, Ιρλανδία, Ισπανία, Ινδία και έφτασε και στα μέρη μας...
This series - here in greece we call it pyramide - passed through UK, USA, New Zealand, Ireland, Spain, India and finaly it came also to Greece...

Η σειρά μέχρι εμένα ήταν η εξής:
The order of the participants till myself was this:

Sharon Jacobsen [19.10.2006] Freelance Writer. UK
Sue aka MsCreativity [21.10.2006] Aspiring Novelist. UK
Karen Erickson [22.10.2006] Author. California, USA
Tara M. Leigh [23.10.2006] Author. Northeast, USA
Amanda Brice [23.10.2006] Attorney, Author. Washington, USA
Alyssa Goodnight [24.10.2006] Author. Texas, USA
Sara Hantz [25.10.2006] Writer. New Zealand
Erica Orloff [26.10.2006] Novelist. New York, USA
Heather Brewer [27.10.2006] Writer. Missouri, USA
Jackie Kessler [29.10.2006] Author. Kensington
Cathy Clamp [12.11.2006] Freelance Writer. Texas, USA
Victoria Strauss [13.11.2006] Novelist. Massachusetts, USA
Dawno [17.11.2006] Silicon Valey, USA
D.T. Kelly [18.11.2006] Writer. New York, USA
Simran [23.11.2006] Copy Editor, Writer. USA
Kelly Curtis [24.11.2006] Columnist, Writer. USA
Holly Schwendiman [24.11.2006] USA
Wendy Piersall [29.11.2006] USA
Pam [30.11.2006] Business Coach. USA
Phil Gerbyshak [01.12.2006] Help Desk Manager. USA
Kammie Kobyleski [06.12.2006] Life & Business Coach. USA
Tony D. Clark [06.12.2006] Artist, Writer, Business Owner. USA
*Rosa Say [07.12.2006] Hawaii, USA
Dan Oestreich [09.12.2006] Author. Redmond, USA
Joe McCarthy [22.12.2006] Chief Technology Officer. Woodinville, USA
Gene [24.01.2007] Computing Technologies. USA
Dwight Shih [28.01.2007]
Kevin Barnes [29.01.2007] Programmer. Bangalore, India
Arto Bendiken [31.01.2007] Coder. Spain
Jose Antonio Ortega Ruiz [02.02.2007] Computer Engineer. Spain
Olivier Ansaldi [06.02.2007] System Architect. Dublin, Ireland
Steve Dekorte [06.02.2007] San Francisco USA
Μάρκος Παπαδάκης [07.02.2007] Programmer. Heraklio, Greece
Stelabouras [09.02.2007] Greece
Πάρις Αποστολόπουλος [11.02.2007] Java Developer. Greece
Flareman [11.02.2007] Student of Medicine. Greece
Klearchos Kapoutsis (me) [12.02.2007] Mech.Engineer. Greece

*Η Rosa Say δήλωσε ότι της ζήτησαν να γράψει 5 πράγματα δύο bloggers, o Tony D. Clark και η Carolyn Manning Pennsylvania, USA. Η σειρά της Carolyn είναι ένα μικρό παρακλάδι που προήλθε από τον Phil Gerbyshak, ο οποίος έκανε link στην Liz Strauss USA, αυτή με την σειρά της στον Drew McLellan Iowa, USA, αυτός στην Sandra Renshaw Iowa, USA και αυτή στην Carolyn.

*Rosa Say said that she was tagged by two bloggers in the same time. She was tagged by Tony D. Clark and Carolyn Manning... Both branches started from Phil Gerbyshak.

Η συνέχεια της πυραμίδας μέχρι τώρα, μετά από μένα, είναι σε πρώτο επίπεδο: Philos, Helix Nebulae, 32μπιτος, Δήμος, Σάκης, Στάθης, και N.Ago.
Σε δεύτερο επίπεδο, μέχρι τώρα έχουν συνεχίσει:
Katerina ante portas, Debby, Eleni63, Chris the Healer, Jojo, Άμμος, Τίποτα, Μάγια, Digitalbox, Τσαλίμι, Πολυχρόνης, Λύκος στο μαντρί, Θαλασσομπερδεμένη, Μαύρος Γάτος, Kristo Hyka και ο Μανουσάκης.

According to mathematics, if there were enough people on this planet and no one was blog-tagged multiple times I would have been one out of:

18.189.894.035.458.600.000.000.000 people!!

Ενημέρωση 20.02.2007: Παρατηρήσεις και σχόλια πάνω στο θέμα δείτε και στο post του philos εδώ.

Εφημερίδες και Blogging

Έχω ακούσει - αν και δεν έχω γνωρίσει κανέναν ακόμα - για bloggers που θέλουν να γίνουν δημοσιογράφοι... Τελικά φαίνεται ότι και οι εφημερίδες προσπαθούν να μοιάσουν στα blogs, αλλιώς πως εξηγείται ο τίτλος "Μουν, καπέλο στο Κυπριακό" σε άρθρο κατά τα άλλα έγκυρης εφημερίδας;

Θεωρίες Συνωμοσίας: Blogging και ελευθερία της έκφρασης. Η μεγαλύτερη πλάνη που υπάρχει;

Κάθεστε αναπαυτικά μπροστά στον υπολογιστή σας... Με την ψευδαίσθηση της ασφάλειας που σας παρέχει το ψευδώνυμο που χρησιμοποιείτε, αρχίζετε και λέτε την άποψη σας για τα πάντα... Άλλωστε έχουμε ελευθερία του λόγου, δεν έχουμε;

Γράφετε, λοιπόν, για τις εμπειρίες σας, τις πολιτικές σας πεποιθήσεις, για την ζωή, για τον Θεό... Συνεχίζετε με τα αισθήματα σας για τους Αμερικάνους, τους Ρώσους, τους Γάλλους, τους Κινέζους... Ιράκ... Αφγανιστάν... Τσετσενία...

Κάπου πιο μακριά, σε έναν άλλο υπολογιστή, στο όνομα της "Εθνικής Ασφάλειας" είναι καταχωρημένα όλα τα προσωπικά και τα βιομετρικά σας δεδομένα... Όνομα πατρός... Όνομα μητρός... Ημερομηνία γεννήσεως... Διεύθυνση... Ύψος... Χρώμα ματιών... Ομάδα αίματος... Επάγγελμα...

"Καλά όλα αυτά" σκέφτεται ο ανώνυμος κυβερνητικός πράκτορας, "αλλά ποιά είναι η γνώμη του για τους Αμερικάνους, τους Ρώσους, τους Κινέζους, το Ιράκ, το Αφγανισταν;" Μα υπάρχει το blog του... Εκεί μας λέει τα πάντα.... Δεν χρειάζεται να έχουμε κανέναν να περιμένει έξω από το σπίτι του... Δεν χρειάζεται να του ανάψουμε καμιά λάμπα μπροστά από τα μάτια του...

Ελευθερία της έκφρασης... Blogging... Μήπως ο Δούρειος Ίππος που θα μας κάνει ακόμα περισσότερο σκλάβους ενός αθέατου ολοκληρωτισμού; Ακραία άποψη; Ελπίζω ναι...

Το μικρό μαγαζάκι του τρόμου...

Είμαι πάρα πολύ νέος στο blogging… Το κυβερνοημερολόγιο μου έχει μόλις τρεις μήνες ζωής και όμως έχει αρχίσει να έχει απαιτήσεις… Δεν ξέρω γιατί αλλά το αισθάνομαι σαν το εξωγήινο φυτό στο μικρό μαγαζάκι του τρόμου να μου φωνάζει συνέχεια: “Feed me!! Feed me!! FEED ME!!” Και οι κραυγές του συνέχεια δυναμώνουν και δυναμώνουν και τριβελίζουν τα αυτιά μου… Και εγώ, είτε γιατί αντικειμενικές δυσκολίες δεν μου το επιτρέπουν, μια που δεν έχω ακόμα γραμμή τηλεφώνου σπίτι μου, είτε γιατί ο χρόνος μου δεν είναι αρκετός, γιατί, εκτός από την δουλειά μου, αυτές τις μέρες ξεκινάω και ένα μεταπτυχιακό, δεν ξέρω τι να κάνω… Άσε που έχω να ξεπεράσω και τον σκόπελο της τελειομανίας μου… Για να γράψω κάτι το περνάω από χίλια κύματα… Το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω… Προσπαθώ να διορθώσω τις εκφράσεις και τα ορθογραφικά λάθη… Και πάντα κάτι μου έχει ξεφύγει… Και ποτέ δεν είμαι απόλυτα ευχαριστημένος…

Όλη αυτή η πίεση με έχει οδηγήσει σε απρόσμενες μεταφυσικές ανησυχίες… Γιατί έφτιαξα το blog; Η απάντηση που δίνω, «με παρακίνησε ένας φίλος», προφανώς δεν είναι αρκετή… Κάποιος σου άνοιξε μια πόρτα, εντάξει, εσύ όμως γιατί μπήκες μέσα; Τι ζητάς; Τι ψάχνεις; Τι σκοπό έχεις; Έχω καταλήξει να κάνω ένα είδος αυτό-ψυχανάλυσης, να είμαι ο ασθενής και ο γιατρός ταυτόχρονα… Λοιπόν γιατρέ μου; Θα ζήσω; Τι έχω; Πείτε μου, μην με κρατάτε σε αγωνία!!

Ηρεμήστε… Δεν κινδυνεύετε… Τελικά μάλλον ζητάω ό,τι και ο περισσότερος κόσμος… Ένα μέσο έκφρασης και δημιουργίας… Ίσως τα δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας που μου αναλογούν και σίγουρα την γεύση από μια μικρή δόση αθανασίας που γλυκαίνει κάθε δημιουργό… Δυστυχώς, αν και δεν το έχω ψάξει ενδελεχώς, δεν έχω κληρονομήσει το ταλέντο του πατέρα μου στην γλυπτική ενώ οι ζωγραφικές μου ικανότητες περιορίζονται σε μερικά απλά σκιτσάκια… Τουλάχιστον έχω το αυτί του Βαν Γκογκ στην μουσική… Κάτι είναι και αυτό… Πάντως, κάπου υποβόσκει και μια κρίση ηλικίας… Τι να κάνω… Η ανηφόρα τελείωσε… Τώρα έχει αρχίσει η κατηφόρα…



Νομίζω ότι η διάγνωση του γιατρού ενισχύεται και από άλλο ένα γεγονός… Μέχρι πριν πέντε μήνες δεν είχα φωτογραφική μηχανή… Πάντα είχα την αίσθηση ότι αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι για να τα ζούμε και όχι για να τα αποτυπώνουμε σε ένα ψυχρό χαρτί… Μέχρι πριν πέντε μήνες, λοιπόν, ο περιορισμένος αριθμός από φωτογραφίες που είχα στην κατοχή μου ήταν τραβηγμένες από μηχανές άλλων… Οι καλύτερες από αυτές, μάλιστα, από φωτογράφους νυκτερινών κέντρων… Σήμερα κάνω τον “επαγγελματία”… Βέβαια είμαι ακόμα στις στατικές εικόνες, τοπία και πορτρέτα… Πάντως δεν έχω φτάσει σε αυτό που χρόνια κορόιδευα: τους τύπους που περνάνε όλες τους τις διακοπές με μια φωτογραφική ή με μια βιντεοκάμερα στο χέρι λες και οι διακοπές τους δεν είναι για αυτούς αλλά για να τις δουν οι συγγενείς και οι φίλοι τους… (Άραγε υπάρχει κανένας επιστημονικός όρος για το σύνδρομο των ανθρώπων αυτών;)

Ευτυχώς για μένα, η φωτογραφία έχει ένα πλεονέκτημα… Η ομορφιά είναι ανεξάρτητη από εσένα… Εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να βρεθείς στο σωστό σημείο την σωστή στιγμή και να πατήσεις ένα κουμπάκι… «ΚΛΙΚ»!! Να μου πείτε, το ίδιο είχε πει κάποτε ένας και για την γλυπτική… «Το άγαλμα ήταν πάντα εκεί» είχε πει, «εγώ απλά αφαίρεσα τα περιττά κομμάτια»…



Μήπως, όμως, το να γράφεις στο blog σου είναι ένα είδος hi-tech εξομολόγησης; Βγάζεις τα απόκρυφα σου, τις φοβίες σου και τις ενδόμυχες σκέψεις σου και αποζητάς την λύτρωση; Ίσως για κάποιον κόσμο να είναι έτσι… Για μένα αμφιβάλλω… Μην ξεχνάτε ότι χρησιμοποιώ ονοματεπώνυμο… Δύσκολα θα ανοιχτώ, λοιπόν, πέρα από όσο επιτρέπουν κάποιοι κανόνες…