Οι κόκκινοι βράχοι του Μπελογκραντσίκ | The Red Rocks of Belogradchik

Οι Белоградчишки скали (Μπελογκραντσίσκι σκάλι - βράχοι του Μπελογκραντσίκ) καλύπτουν μια περιοχή 50 τετραγωνικών χιλιομέτρων (3 χιλιόμετρα πλάτος και 17-18 χιλιόμετρα μήκος) και σε υψόμετρα από 250 έως 620 μέτρα.

Αρχικά διαμορφώθηκαν κατά την Πέρμια γεωλογική περίοδο, η οποία είναι η τελευταία της Παλαιοζωικής εποχής, δηλαδή περίπου 230 εκατομμύρια χρόνια πριν, όταν άρχισαν να ανυψώνονται εξαιτίας της κίνησης των τεκτονικών πλακών. Αργότερα, κατά την Τριασική περίοδο, η οποία είναι η πρώτη της Μεσοζωικής εποχής, βρέθηκαν στον βυθό μιας αβαθούς θάλασσας. Μετά από μια μεγάλη περίοδο διαφόρων διεργασιών και γεωλογικών γεγονότων, αναδύθηκαν ξανά στο ξεκίνημα της Νεοζωικής εποχής, οπότε και άρχισαν να διαβρώνονται από τον αέρα και τα στοιχεία της φύσης.

Οι τοπικές παραδόσεις, πάντως, δίνουν σε κάθε ξεχωριστό βράχο το δικό του όνομα, ανάλογα με αυτό που φέρνει στο νου η μορφή του, και τον δικό του θρύλο... Έτσι λοιπόν, υπάρχουν, ανάμεσα στα άλλα, η Μαντόνα, ο Αδάμ και η Εύα, η Μαθήτρια, ο μικρός βοσκός, οι Μοναχοί, η Καλόγρια, το Πεύκο, ο Δερβίσης, η Αρκούδα, η Καμήλα, τα Μανιτάρια.

Ο θρύλος της "Μαντόνα": Αιώνες πριν, ανάμεσα στους βράχους ήταν ένα μοναστήρι. Νωρίς κάθε πρωί οι μοναχές ξυπνούσαν να προσευχηθούν στον Θεό. Η εκθαμβωτική ομορφιά, όμως, της νεαρότερης ανάμεσα στις μοναχές, της Βιτίνιας, ήταν πολύ δύσκολο να κρυφτεί κάτω από τα ράσα. Η φήμη της ομορφιάς της είχε διαδοθεί σε ολόκληρη την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία... Μία μέρα, την ημέρα του Πέτρου (Петровден - του Αποστόλου Πέτρου, 29 Ιουνίου), όπου το μοναστήρι γιόρταζε και μπορούσε να το επισκεφτεί ο κόσμος, η Βιτίνια γνώρισε τον Ρωμαίο Αντώνιο και τον αγάπησε... Κατάφεραν να κρατήσουν την αγάπη τους κρυφή για αρκετό καιρό έως ότου ο καρπός του έρωτα τους είδε το φως του ήλιου και άρχισε τα πρώτα του κλάματα... Η Βιτίνια είχε να αντιμετωπίσει πλέον τους αυστηρούς κανόνες του μοναστηριού... Οι μοναχές αποφάσισαν να την καταραστούν και να την διώξουν, αυτήν και το παιδί της, από το μοναστήρι. Εκείνη την στιγμή έρχεται για να της συμπαρασταθεί ο Αντώνιο πάνω στο άσπρο του άλογο... Ο Αντώνιο παρακαλάει τις μοναχές να μην τιμωρήσουν την αγαπημένη του και τότε συμβαίνει ένα θαύμα... Μια θύελλα αρχινά, ένας κεραυνός σχίζει τον ουρανό και η γη τρέμει... Το Μοναστήρι μετατρέπεται σε ερείπια και όλοι μετατρέπονται σε βράχους... Οι Μοναχές, ο Καβαλάρης, η Βρεφοκρατούσα (Μαντόνα - Η Βιτίνια που κρατάει το παιδί της)...

Ο θρύλος της Μαθήτριας: Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, μια όμορφη μαθήτρια συναντιότανε με τον αγαπημένο της σε μια δροσερή πηγή της περιοχής. Ο τοπικός Δερβίσης, όμως, είχε βάλει στον μάτι την κοπέλα και μια μέρα της είχε στήσει καρτέρι κοντά στην πηγή και της επιτέθηκε... Η κοπέλα κατάφερε να ξεφύγει και άρχισε να τρέχει ανάμεσα στους βράχους... Από πίσω της έτρεχε ο Δερβίσης... Ξάφνου, μπροστά στην κοπέλα εμφανίστηκε μία αρκούδα... Η κοπέλα δεν ήξερε τι να κάνει... Τελικά σκέφτεται "καλύτερα να πεθάνω από την αρκούδα παρά στα χέρια του Δερβίση" και εκεί ξάφνου... γίνεται σκοτάδι και ακούγεται ένας κεραυνός... και το κλάμα της κοπέλας ενώθηκε με τον βρυχηθμό της αρκούδας και την κραυγή του Δερβίση... και μετά σιωπή... Όταν ξαναεμφανίστηκε το φως του ήλιου, η Αρκούδα, η Μαθήτρια και ο Δερβίσης ήταν πλέον βράχοι στην θέση που βρίσκονται ακόμα και σήμερα...

Σύνδεσμος σε χάρτη / Link to Map: 43° 37' 21''N, 22° 40' 45''E

[ENG] The natural formations, famous as "Belogradchik rocks", cover a territory of 50 sq.km. in the region of Belogradchik (Northwest Bulgaria) spread in a line that is up to 3 km. wide, about 17-18km. long and the sea level is from 250 m to 620 m.

During the Permian period, about 230 million years ago, the Herzinic tectonic cycle put the region of the Belogradchik rocks under rising. Later, during the Triassic period, this region was the bottom of a shallow sea. The new conditions predetermined the intensive destroying function of wind, which was connected with a trend towards the smoothing of the relief. Enormous amounts of gravel, sand and clay were overflowed by the rivers into the inner continental basin. They piled up there and gradually got thicker forming layers of conglomerates (rough sandstones rich in conglomerate pieces) and sandstone. These conglomerate pieces are well-rounded and their diameter is between 5 and 25 cm but they can also be 30-40 cm. In the course of time silicon or sand-clay stuck these materials together and a great amount of iron oxide was formed due to the hot and dry climate. Under its influence the rocks got a dark red shade. Lighter and smaller sandstone, mergel and limestone stated to pile on the red conglomerates and stones when the lithosphere started to go down.

The Jurassic period is characterized by a deeper basin and piling of grainy sandstone and typical sea sediment of thick-layered limestone. This sedimentary complex was being formed in a 20 million-year-long period.

The active geological life at the beginning of the Neozoic era and the young-Alpine tectonic cycle are the reason for the formation of large earth folds (anticlinals in the Balkan Mountain). The rising of the conglomerates In the Belogradchik anticlinal started about 45 million years ago. During this folding the limestone was deformed and the conglomerates in the core cracked. A lot of horizontal and vertical rifts appeared in the ridge of the anticlinal. They favoured the vertical penetration of the surface rivers and the vertical erosion of the rock layers. The rifts, where tectonic movements were realized, were transformed by the erosion in small valleys and passes with vertical or steep slopes. The smaller tectonic rifts without any uplifting favoured the vertical disintegration of the layers and the formation of separate vertical blocks — the rock figures, in the core of the Belogradchik anticlinal. Paleozoic rocks can be found and the slopes are formed of I conglomerates, sandstone and Jurassic limestone. [Information from the sign inside the Belogradchik Fortress]
[BUL] Белоградчишки скали.

BG CH CR CZ EN FR DE IT JA PL RO RU

Το κάστρο στους κόκκινους βράχους | The Castle on the Red Rocks

Το κάστρο του Белоградчик (Μπελογκραντσίκ) βρίσκεται σε μία στρατηγική θέση ανάμεσα στα βαλκανικά περάσματα του "Αγίου Νικολάου" και "Kadŭ Boaz" (Καντού-Μποάζ). Βρίσκεται σε υψόμετρο 610 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας, ανάμεσα στους εντυπωσιακούς κόκκινους βράχους της περιοχής και καταλαμβάνει μία έκταση 10.200 τετραγωνικών. Είναι γνωστό ως "Καλέτο", από την τουρκική λέξη "kale" που σημαίνει "κάστρο".



Άρχισε να κατασκευάζεται από τους Ρωμαίους τον πρώτο αιώνα μ.Χ. ως μικρό οχυρό. Ο κατασκευαστής εκμεταλεύτηκε τα πλεονεκτήματα του ελλιπτικής μορφής δύσβατου επιπέδου που σχημάτιζαν οι βράχοι και έφτιαξε μια κατασκευή ιδανική για άμυνα, προστασία, παρατήρηση και επικοινωνία (φρυκτωρίες). Από την περιοχή του σημερινού Αφγανιστάν μέχρι την Ρώμη, το μήνυμα έφτανε σε διάστημα δύο ημερών, πράγμα καταπληκτικό για την εποχή εκείνη [1].



Στις αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν βρεθεί νομίσματα της περιόδου των Τίτου Φλάβιου Βεσπασιανού (39-81μ.Χ.), Τραϊανού (53-117), Σέπτιμου Σέβηρου (145-211), Γορδιανού του Γ' (223-244), Τραϊανού Δέκιου (201-251). Το κάστρο ήταν ενεργό και στην ύστερη αρχαιότητα.



Ο άρχοντας Ιβάν Σρατσιμίρ (1324-1397) της πόλης του Видин (Βίντιν - σήμερα βρίσκεται στην βορειοδυτική Βουλγαρία, στις όχθες του Δούναβη) κατάλαβε την σημασία του και στα χρόνια του το κάστρο επεκτάθηκε και ενισχύθηκε. Κτίστηκαν δύο διαχωριστικά τείχη καθώς και βοηθητικά κτίρια. Παρόλα αυτά, ο Σρατσιμίρ το 1365 δέχτηκε ξαφνική επίθεση απο τον Ούγγρο βασιλιά Λουδοβίκο Α' του Ανζού που κυρίευσε το Βιντίν μετά απο πολύμηνη πολιορκία και μέχρι τις 2 Ιουνίου του 1365 είχε καταλάβει όλες τις περιοχές του συμπεριλαμβανομένου και του κάστρου στο Μπελογκράντσικ... Η φρουρά που τοποθέτησε ο Ούγγρος βασιλιάς εκδιώχτηκε από τους Βούλγαρους το 1369 για να καταληφθεί το κάστρο τελικά από τους Τούρκους (Βαγιαζήτ Α'), τo 1396, και μέρος του να καταστραφεί. Μέχρι το 1805 οι Τούρκοι έκαναν ελάχιστες μόνο προσθήκες και παρεμβάσεις. Το 1805, όμως, ξεκίνησε ευρείας κλίμακας ανακατασκευή και επέκταση από Γάλλους μηχανικούς στην υπηρεσία των Οθωμανών, η οποία ολοκληρώθηκε από Ιταλούς ειδικούς το 1837.



To 1809 βρέθηκε για μικρό διάστημα στην κατοχή του Σέρβου αρματωλού (Hajduk) Veljko Petrović (Βέλικο Πέτροβιτς) ή Βέλκο. To 1850 οι Βούλγαροι κάτοικοι της περιοχής εξεγέρθηκαν εναντίων των Οθωμανών και κατέλαβαν το κάστρο. Αργότερα, η επανάσταση αυτή καταπνίγηκε στο αίμα. Το 1862, επίσης κατά την διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας, ενισχύθηκε ο δυτικός τομέας του κάστρου.



Κατά την διάρκεια του Ρωσο-Τουρκικού πολέμου πολιορκήθηκε από τους Ρώσους και τους Ρουμάνους και παραδόθηκε σε αυτούς στις 25 Φεβρουαρίου του 1878, λίγες μέρες πριν την λήξη του πολέμου. Το 1885 το κάστρο έπεξε σημαντικό ρόλο για την νίκη των Βουλγάρων εναντίων των Σέρβων στον μεταξύ τους πόλεμο.



Σύνδεσμος σε χάρτη / Link to Map: 43° 37' 24''N, 22° 40' 39''E

[ENG] The fortress of Belogradchik occupies a strategic position between the Balkan passages "Sveti Nikola" and "Kadu-Boaz". It is situated at an altitude of 610 m above the sea level, occupying an area of 10200 square meters. It has risen during the 1st-3rd A.D. centuries as a small fortress-rampart. The builder has used skillfully the inaccessibility of the elliptic rock terrace "first plate" and has organized a structure that fulfilled defensive, observation, protective and communication functions. The fortress was active also during the late antiquity. The ruler of Vidin Ivan Stratsimir evaluated its strategic significance. During his time it was additionally reinforced and enlarged. Two partition walls and auxiliary buildings were built. In 1396 the fortress was captured by Ottomans and partially destroyed. Till the beginning of the 19th century the new masters made only minor repairs and improvements of the fortress. The overall reconstruction and enlargement has been started in 1805 by French engineers and was completed by Italian fortification experts in 1837. The newly erected fortified walls were 12 meters high, made of property processed white stone blocks that were 2,5 m wide in the base and were bound by mortar. Battle paths were securing speed and mobility to the defenders. In order to strengthen the western sector of the defense's structure, in 1862 was erected the so-called Syuleiman fortification. The fortress is connected with the heroic deed of haldout Velko, who for a short period has gained command of the fortress in 1809, with the heroism of the Bulgarian rebels in 1850, and the actions of the Panayot Hitov's band in 1876. During the Russian - Turkish Liberation War (1877 1878) it was besieged by Russian and Romanian troops. On 25 February 1878 it was handed over to the allied forces. The fate foreordained an important role to this fortress during the Serbian - Bulgarian war of 1885, when under its walls were defeated the Serbian forces that had penetrated through Balkan passages. [From the sign placed inside the fortress]
[BUL] Белоградчишка крепост.

BG CH CR CZ EN FR DE IT JA PL RO RU

Το τζαμί στο Μπελογκραντσίκ... | Hadži Hjusein džamija

Το Белоградчик (Μπελογκραντσίκ) είναι πόλη στην βορειοδυτική Βουλγαρία, 182 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Σόφια... "Μπελογκραντσίκ" θα πει "η μικρή άσπρη πόλη". Είναι γνωστή για τους εκπληκτικούς σχηματισμούς των κόκκινων βράχων της περιοχής και για το πανέμορφο κάστρο της, το οποίο είναι χτισμένο στην θέση όπου παλαιότερα υπήρχε Ρωμαϊκό οχυρό. Βυζαντινοί, Βούλγαροι, Ούγγροι και Τούρκοι άφησαν αργότερα τα σημάδια τους στην ιστορία και την αρχιτεκτονική του κάστρου, αλλά και της πόλης...



Κοντά στο κέντρο της πόλης υπάρχει το τζαμί του Hadži Hjusein (Χατζή Χουσεΐν). Χτίστηκε το 1751 και σήμερα βρίσκεται σε άθλια κατάσταση, αν και θεωρείται ότι είναι από τα πιο όμορφα τζαμιά που υπήρχαν στην Βουλγαρία.



Το τζαμί έχει πίσω του, με βάση τους θρύλους, μια τραγική ιστορία... Ο Τούρκος διοικητής της περιοχής, Χουσεΐν, ο οποίος έφτιαχνε το τζαμί, είχε έναν νεαρό ξυλουργό για την κατασκευή του ξύλινου ταβανιού. Ο νεαρός είδε μια μέρα την κόρη του Χουσσεΐν και αγαπηθήκανε. Σύντομα ζήτησε από το πατέρα της το χέρι της, αλλά αυτός του ζήτησε να αλλαξοπιστήσει, να γίνει μουσουλμάνος για να του την δώσει... Ο νεαρός αρνήθηκε και ο Τούρκος διοικητής έβαλε κάποιον να τον σκοτώσει... Ο φονιάς, για να αποδείξει ότι τον σκότωσε, έφερε στον Τούρκο διοικητή το μενταγιόν του νεαρού. Στην θέα του, ο Τούρκος διοικητής λιποθύμησε... Είχε και ο ίδιος ένα ολόιδιο... Βλέπετε, ο Τούρκος διοικητής είχε στην πραγματικότητα Βουλγάρικη καταγωγή... Ήταν γενίτσαρος... Οι Τούρκοι τον είχαν πάρει από μικρό από την οικογένεια του και τον είχαν εκπαιδεύσει να υπηρετεί τον Σουλτάνο... Ο νεαρός ξυλουργός ήταν τελικά συγγενής του... Αργότερα ο Χουσεΐν αυτοκτόνησε ή κατά άλλη εκδοχή η κόρη του αυτοκτόνησε όταν έμαθε τον θάνατο του νεαρού ξυλουργού... [1]

Σύνδεσμος σε χάρτη / Link to Map: 43° 37' 28''N, 22° 40' 43''E

[ENG] The town of Belogradchik is located 182 kilometers northwest from Sofia. The mosque “Hadži Hjusein” from 1751 is the only one survived from the old settlement. It was supposed to be one of the most beautiful mosques in Bulgaria, but now it is almost ruins...
[TUR] Hadži Hjusein džamija

BG CH CR CZ EN FR DE IT JA PL RO RU