Ψάχνοντας για... πουλάδες | Saffron-gathering

"Πουλάδες", μου είπε ο κυρ. Μιχάλης ο "Μπελάς", λένε στην Σαντορίνη το ανοιγμένο λουλούδι του κρόκου, αν και, από ό,τι κατάλαβα από κάτι άλλο που μου είπε αργότερο, "πουλάδες" λένε όλα τα μεγάλα ανοιχτά λουλούδια...






Ο κυρ. Μιχάλης και ο γιός του, Λευτέρης, είναι έτοιμοι για την κροκοσυλλογή...






Πρέπει να παραδεχτώ ότι, όταν είδα το πανεράκι που κρατούσε ο κυρ. Μιχάλης, αμέσως σκέφτηκα ότι, 3623 χρόνια μετά, η παράδοση παραμένει ζωντανή στο νησί...



Ο γιός του κυρ. Μιχάλη, ο Λευτέρης, ψάχνει για ζαφορά στην άκρη του γκρεμού, στον Λόφο του Ταξιάρχη, στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης...



Το καλαθάκι έχει αρχίσει να γεμίζει...



Η "πουλάδα" του κρόκου, της ζαφοράς, όπως το λένε οι ντόπιοι...



Ο μικρότερος γιός του κυρ. Μιχάλη, ο Βαλάντης, ψάχνει για κρόκο...

"Πουλάδες" βγάζει και ο ασπάλαθος, που είναι διαφορετικός από την άψινθο, όπως έμαθα σήμερα, και, όπως λένε οι Σαντορινιοί, "όταν ο ασπάλαθος πουλιάζει, η πέρδικα αυγουλιάζει".


[ENG] Michalis "Mpelas" (the "trouble"), together with two of his sons, Lefteris and Valantis, went for saffron-gathering at Taxiarchis hill of Akrotiri, Santorini... When I saw Mr. Michalis with his basket, immediatelly I thought that, for 3623 years the tradition still "lives" on the island!

BG CH CR CZ EN FR DE IT JA PL RO RU

Το άγαλμα του Ζάππα | The statue of Zappas

Αυτό το άγαλμα, μέχρι πρόσφατα ήταν ένας θρύλος...

Ο Κωνσταντίνος Ζάππας (1814–1892) υπήρξε Έλληνας επιχειρηματίας, φιλάνθρωπος και εθνικός ευεργέτης. Αυτός μερίμνησε για την ανέγερση του καλλιμάρμαρου Ζαππείου Μεγάρου στην Αθήνα. Επίσης, με επιδοτήσεις από την προσωπική περιουσία του κτίστηκαν τα πρότυπα Ζάππεια παρθεναγωγεία στην Κωνσταντινούπολη καθώς και πολλά άλλα εκπαιδευτήρια σε πολλές πόλεις και κομωπόλεις της Ηπείρου και της Θράκης...

Το άγαλμα αυτό βρισκόταν στο Ζάππειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως... Ξεριζώθηκε από την θέση του και υπέστη σοβαρές ζημιές από τον εξαγριωμένο Τουρκικό όχλο κατά την διάρκεια των Σεπτεμβριανών. "Σεπτεμβριανά" ονομάστηκαν τα γεγονότα της 6ης Σεπτεμβρίου 1955, όπου τουρκικός όχλος προκάλεσε βίαια επεισόδια κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης λεηλατώντας και πυρπολώντας ελληνικά καταστήματα, σπίτια, σχολεία και εκκλησίες. Αφορμή έδωσε μια βομβιστική επίθεση στο πατρικό σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στην Θεσσαλονίκη, που αποδείχτηκε στην συνέχεια ότι ήταν σκηνοθετημένη από την τουρκική κυβέρνηση [wikipedia].

Από τότε η τύχη του αγάλματος αγνοείτο... Στην πραγματικότητα το άγαλμα διεσώθηκε από τον τότε ιδρυτή της σχολής ("Ιδρυτής" ονομάζεται το άτομο το οποίο είναι υπεύθυνο να εκπροσωπεί το σχολείο ενώπιον των Τουρκικών Αρχών) και φυλασσόταν σε μία αποθήκη. Πρόσφατα επισκευάστηκε κάτω από την εποπτεία του ιδρυτή, Νικολάου Κεφάλα, και στις 17 Οκτωβρίου 2010, στην επέτειο των 135 ετών λειτουργίας του ιδρύματος και 55 ετών από τα Σεπτεμβριανά, έγιναν, από τον Παναγιότατο Οικουμενικό Πατριάρχη, τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος στην αρχική του θέση.

Πρέπει να σημειώσω, πάντως, ότι την φωτογραφία την τράβηξα γύρω στους δύο μήνες πριν τα επίσημα αποκαλυπτήρια, αλλά προτίμησα να μην την ανεβάσω νωρίτερα...


[ENG] This statue was a legend till recently... Konstantinos Zappas was a Greek entrepreneur and national benefactor. He contributed to the building of the Zappeion building in Athens, which was officially opened on October 28, 1888. Moreover, a number of Greek schools and educational facilities were built with his personal financial support; including female schools in Constantinople (today Istanbul), in his hometown Labovë (Northern Epirus - today in Albania), as well as in a number of towns in Epirus (Tepelene, Delvine) and Thessaly [Wikipedia]. The statue was located inside the Zapion Greek Girl High School in Istanbul. It suffered severe damage during the organized events of the 6-7th September 1955, when vandals removed it from its place. From that moment nobody knew where it was... In fact, it was saved by the founder of the School, and it was kept in a warehouse. After the statue was repaired on the initiative of Nicholaos Kefalas, founder of the School and the blessing of the Patriarch, the statue was reinstalled [source]. The official statue unveiling was performed by the Ecumenical Patriarch, His All Holiness Bartholomew, on 17 October 2010, 135 years after inauguration of the school and 55 years after the events of September 1955...

BG CH CR CZ EN FR DE IT JA PL RO RU

Οι παρτιζάνοι και η σφαγή στο Ζαμποκρέκ | Партизаните и клането в Жабокрек

Όσο καιρό έζησα στην Βουλγαρία, είδα και φωτογράφισα πολλά μνημεία Βούλγαρων αγωνιστών... Το συγκεκριμένο δεν θα μου έκανε περισσότερη εντύπωση από τα άλλα, αν το παρατσούκλι του ενός από τους τρεις Βούλγαρους αντιστασιακούς που απεικονίζονται δεν ήταν "Сокола" (Σοκολά), κάτι που μου έφερε στο μυαλό τον Chocolate Mousse, υποτιθέμενο γάλλο αντιστασιακό στην γνωστή αμερικάνικη χιουμουριστική ταινία του 1984, "Top Secret"...



Οι τρεις Βούλγαροι είναι οι: Христо Николов Христов ή Сокола (Χρίστο Νικολόβ Χριστόβ ή Σοκολά) [01.11.1924 - 21.12.1943], Асен Димитров Васев ή Хаджията (Άσεν Ντιμιτρόβ Βάσεβ) [21.12.1909 - 02-06-1980], και Иван Димитров Папев (Ιβάν Ντιμιτρόβ Πάπεβ) [15.05.1905 - 21.12.1943].

Το μνημείο βρίσκεται στον δρόμο από Кочериново (Κοτσερίνοβο) προς Рила (Ρίλα), στη διασταύρωση για το Βουλγαρικό χωριό Стоб (Στομπ).


Η σφαγή στο Ζαμποκρέκ

Δεν ξέρω για ποιόν ακριβώς λόγο έμειναν στην ιστορία οι παραπάνω κομμουνιστές αντάρτες... Αν κρίνω, πάντως, από τις ημερομηνίες θανάτου που αναγράφονται πάνω στο μνημείο, ο λόγος πρέπει να είναι κάποιο γεγονός που συνέβη στις 21.12.1943, ημερομηνία η οποία συμπίπτει με την ημερομηνία θανάτου των δύο από τους τρείς... Θα πρέπει να αναφέρω, όμως, ότι η δράση των Βούλγαρων κομμουνιστών ανταρτών στην περιοχή έχει στιγματιστεί από ένα γεγονός, το οποίο έλαβε χώρα οκτώ μήνες μετά, στις 24.08.1944. Εκείνη την μέρα, 250 αντάρτες επιτέθηκαν σε σανατόριο της Βέρμαχτ, το οποίο βρισκόταν στην περιοχή Жабокрек (Ζαμποκρέκ). Αφού αφόπλισαν και σκότωσαν τους Βούλγαρους φρουρούς (η Βουλγαρία ήταν σύμμαχος της Ναζιστικής Γερμανίας), εκτέλεσαν είκοσι άοπλους Γερμανούς τραυματίες και στην συνέχεια έβαλαν φωτιά.

Όπως έχει γράψει στα απομνημονεύματα του ο Eduard Naudascher (1872-1945), Γερμανός μηχανικός, ο οποίος είχε ιδρύσει στην Βουλγαρία την εταιρεία Granitoid AG, μαζί με τον συμπατριώτη του Reinhard Tomanek, οι παρτιζάνοι, μετά την επίθεση στον σανατόριο, επιτέθηκαν σε τοπικό λεωφορείο, εκτέλεσαν τον συνέταιρο του που επέβαινε σε αυτό και στην συνέχεια βίασαν την κόρη του...

Παρά την φρικαλεότητα των πράξεων αυτών, το 2009 εορτάστηκαν παρουσία του τότε Βούλγαρου πρωθυπουργού, σοσιαλιστή Сергей Станишев (Σεργκέι Στανίσεβ), τα 65 χρόνια από την "Μάχη του Ζαμποκρέκ"!!


[ENG] I have seen and photographed many war monuments while I was living in Bulgaria. This particular one, which shows three Bulgarian communist partisans of the World War II and it is located on the road from Kocherinovo to Rila, near the Bulgarian village Stob, would not impress me much, if I had not noticed the nickname of the one of the tree persons... The tree partisans were: Hristo Nikolov Hristov or "Sokola" (01.11.1924 - 21.12.1943), Asen Dimitrov Vasev (21.12.1909 - 02.06.1980), and Ivan Dimitrov Papev (15.05.1905 - 21.12.1943). The nick name "Sokola" remind me the fictional French partisan, "Chocolate Mousse" of the well-known 1984 comedy film "Top Secret". Αctually, I do not know exactly what the previous mentioned partisans did to be honoured with the sculpture of a monument. Judging, however, from the dates of death inscribed on the monument, the reason must have been some event which took place on 21.12.1943, a date which coincides with the date of death of the two out of the three persons... I have to mention, however, that the activities of the Bulgarian communist partisans in the region are stigmatized by an event which took place eight months later, on 24.08.1944. That day, 250 partisans attacked a sanatorium of Wehrmacht that was in Zhabokrek. After disarming and killing the Bulgarian guards, they executed 20 unarmed wounded Germans that were hospitalized there and then they put the whole place on fire. As Eduard Naudascher (1872-1945), a German engineer who founded in Bulgaria, along with his compatriot Reinhard Tomanek, the company Granitoid AG, wrote in his memoires, the partisans after attacking the sanatorium, they attacked a local bus, executed his partner who was on board and then raped his partner's daughter... Despite the horror and the dishonour of such acts, in 2009, it was celebrated in the area, with the presence of the Bulgarian Prime Minister, socialist Sergei Stanishev, the 65 years from the "Battle of Zhabokrek"!!

BG CH CR CZ EN FR DE IT JA PL RO RU

Δύτες (Divers)

Μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια, το συγκρότημα "Δύτες" βρέθηκε, την περασμένη Παρασκευή, ξανά μαζί, για μια όμορφη βραδιά στο μπαρ "Θέρος", στην Βλυχάδα της Σαντορίνης...

Ο Κωνσταντίνος Πελεκάνος στην κιθάρα και στο τραγούδι...



Ο Χριστόφορος Γαβαλάς στο μπάσο...



...και ο Αλέξανδρος Βελώνιας στα ντραμς...

[ENG] Last Friday, 23rd of July, the music band "Δύτες" (Divers) came together, after around four years, for a moonlit night at "Theros" Wave Bar in Vlichada of Santorini... Members of the band are: Konstantinos Pelekanos (vocals, guitar), Christoforos Gavalas (bass), and Alexandros Velonias (drums).

BG CH CR CZ EN FR DE IT JA PL RO RU

Άγιος Λουκάς Συμφερουπόλεως | Архиепископ Лука

Κατά την διάρκεια πανήγυρης στην εκκλησία του Ταξιάρχη στο Ακρωτήρι, μου έκανε εντύπωση μια μικρή χάρτινη εικόνα ενός αγίου, η οποία έμοιαζε περισσότερο με φωτογραφία παρά με αγιογραφία... Κοιτώντας λίγο πιο καλά συνειδητοποίησα ότι τα γράμματα πάνω στην εικόνα ήταν στα κυριλλικά, κάτι που μου κέντρισε ακόμα περισσότερο την περιέργεια...

Σήμερα, μετά από μια σχετική κουβέντα στο γραφείο, έριξα μια ματιά σε γνωστό ελληνικό προγραμματάκι ημερολογίου που έχω στον υπολογιστή μου... Εκεί παρατήρησα ότι, ενώ ανάμεσα στα ονόματα που ανέφερε ότι εορτάζουν σήμερα ήταν και το όνομα "Λουκάς", στο εορτολόγιο της εκκλησίας δεν υπήρχε κάποιος άγιος, όσιος, ή μάρτυρας με το όνομα αυτό... Μια κυρία από το Ακρωτήρι, η οποία μας καθαρίζει στο γραφείο, μας είπε ότι είναι του "Αγίου Λουκά του Ιατρού". Ψάχνοντας στο διαδίκτυο αναγνώρισα την μορφή που είχα δει στην εικόνα στον Ταξιάρχη...

Ο Валентин Феликсович Войно-Ясенецкий (Βαλεντίν Φελίξοβιτς Βοϊνο-Γιασενέτσκιη) γεννήθηκε στην Κριμαία το 1877 και πέθανε το 1961. Ήταν αρχιερέας και καθηγητής - χειρούργος. Ως ιατρός δημοσίευσε 42 επιστημονικά έργα, πρωτοποριακά για την εποχή τους. Ένα από αυτά, μάλιστα, τιμήθηκε με το Βραβείο Στάλιν και είναι ακόμα και σήμερα βιβλίο αναφοράς για τους ιατρούς. Το 1921 χειροτονήθηκε ιερέας και το 1923 επίσκοπος της Τασκένδης. Διώχτηκε, βασανίστηκε και φυλακίστηκε από το Σοβιετικό καθεστώς. Από το 1946 μέχρι το 1961 που πέθανε, ήταν μητροπολίτης της Συμφερούπολης. Εκοιμήθη στις 11 Ιουνίου 1961. Το 1995 ονομάστηκε άγιος από την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία. Το 2000 από την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, ενώ τιμάται ως άγιος και από την Ελληνική εκκλησία. Η μνήμη του εορτάζεται στις 11 Ιουνίου.


Σύνδεσμοι / Links
Ιστοσελίδα για τον Άγιο Λουκά: www.agiosloukas.org
Ορθόδοξος Συναξαριστής: 11.06.2010


[ENG] Archbishop Luka Voyno-Yasenetsky (Valentin Felixovich Voyno-Yasenetsky) was born on April 27/May 9, 1877 in Kerch and died on June 11, 1961 in Simferopol. He was a Russian outstanding surgeon, the founder of purulent surgery, a spiritual writer, a bishop of Russian Orthodox Church, and an archbishop of Simferopol and of the Crimea since May 1946. He was a laureate of Stalin Prize in medicine in 1946. His most important work in medicine is "Purulent Surgery Essays", 1934. This is still a reference book and a manual for surgeons. He was canonized in Ukranian Orthodox Church in 1995 and in Russian Orthodox Church in 2000. The feast day is May 29/June 11 [Text from Wikipedia]. Photo: Icons from Taxiarchis church of Akrotiri, Santorini.

BG CH CR CZ EN FR DE IT JA PL RO RU

Emily Henochowicz | Έμιλυ Χενοχόβιτς

Το Παλαιστινιακό είναι ένα θέμα που με απασχολεί πολλά χρόνια τώρα και έτσι η ιστορία με τον "Στόλο της Ελευθερίας" ήταν κάτι που δεν μπορούσε να με αφήσει αδιάφορο... Την επόμενη μέρα από την βάρβαρη επιδρομή του Ισραηλινού στρατού, έρχεται μια δεύτερη είδηση να με συγκλονίσει: Μια νεαρή αμερικανοεβραία φοιτήτρια καλών τεχνών έχασε το αριστερό της μάτι σε διαδήλωση, όταν την πέτυχε ένα δακρυγόνο το οποίο εκτοξεύτηκε από Εβραίους στρατιώτες... Ήταν, όμως, ένα απλό ατύχημα;



Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι κανένα από τα δύο τελευταία γεγονότα, ούτε οι νεκροί στον Στόλο της Ελευθερίας, ούτε και ο τραυματισμός της Έμιλυ, έγιναν τυχαία...

H αραβικής καταγωγής حنين زعبي (Χανέεν Ζουμπί), μέλος του Ισραηλινού Κνεσσέτ, η οποία βρισκόταν πάνω στο πλοίο Mavi Marmara (Μαβί Μαρμαρά) δήλωσε ότι "ήταν ξεκάθαρο από το μέγεθος της στρατιωτικής δύναμης που επιβιβάστηκε στο πλοίο ότι ο στόχος τους δεν ήταν να σταματήσουν τον στόλο αλλά να προκαλέσουν τις μεγαλύτερες δυνατές απώλειες ώστε να αποτρέψουν άλλες τέτοιες πρωτοβουλίες στο μέλλον".



Η 21χρονη Έμιλυ, ένα ιδιαίτερα πολιτικοποιημένο άτομο, όπως μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει από τα έργα της, είναι αντίθετη στην κατοχή της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας από το Ισραήλ... "Gaza on my Mind" ("Η Γάζα είναι στο Μυαλό μου") έγραψε στον λογαριασμό της στο facebook την Δευτέρα 31 Μαΐου, λίγο πριν ξεκινήσει για την διαδήλωση στο σημείο ελέγχου της قلنديه (Καλαντίγια).



Η παρουσία της έγινε αμέσως αντιληπτή από τους Ισραηλινούς στρατιώτες και γρήγορα στοχοποιήθηκε... Για αυτούς, αυτή είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος και όχι οι μικροί παλαιστίνιοι που τους πέταξαν μερικές πέτρες... Το πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο του Ισραήλ και οι σιδερόφραχτες λεγεώνες του είναι προφανές ότι δεν κινδυνεύουν, ούτε από τους νεαρούς παλαιστίνιους με τις σφεντόνες, ούτε από την διαβόητη Χαμάς... Κινδυνεύουν από τους όλο και αυξανόμενους Ισραηλινούς πολίτες που συνειδητοποιούν ότι η μέχρι σήμερα πολιτική του κράτους τους μόνο προς το χειρότερο οδηγεί τα πράγματα... Έτσι, λοιπόν, οι στρατιώτες έπρεπε να κάνουν ότι μπορούσαν για να αποτρέψουν άλλους "δικούς τους" να κάνουν ό,τι είχε το κουράγιο να κάνει η Έμιλυ... Το πέτυχαν; Προσωπικά δεν νομίζω...



Προσωπικά πιστεύω, όπως άλλωστε είχα προβλέψει και στο παρελθόν, τα τελευταία γεγονότα είναι ο επιθανάτιος ρόγχος του σημερινού κατεστημένου του Ισραήλ... Όσο, όμως, βλέπουν ότι το έδαφος χάνεται κάτω από τα πόδια τους, τόσο πιο σκληροί θα γίνονται, απλά επιταχύνοντας το αναπόφευκτο...



Ο πρώτος λόγος που ευαισθητοποιήθηκα με την ιστορία της Έμιλυ ήταν ότι μου φάνηκε πολύ τραγικό μια νεαρή κοπέλα που ασχολείται με τις καλές τέχνες να χάσει το μάτι της... Γρήγορα έπεσα πάνω στο ιστολόγιο της, το "Thirsty Pixels" ("Διψασμένα εικονοστοιχεία")... Συνταράχτηκα περισσότερο όταν είδα ότι το άβαταρ της Έμιλυ ήταν... ένα μάτι... και η περιγραφή της, "A Visual Adventure" ("Μια Οπτική Περιπέτεια"). Αρχικά το θεώρησα τραγική ειρωνεία... Τώρα πια έχω συνειδητοποιήσει ότι η Έμιλυ είναι απλά ένα άτομο με οξυμένη ενόραση και σίγουρα θα εξακολουθεί να βλέπει, να κατανοεί και να αντιλαμβάνεται ό,τι γίνεται γύρω της πολύ καλύτερα από όλους εμάς...


Αναφορές / Credits
Artwork by Emily Henochowicz
Πρώτη φωτογραφία / First photo: Majdi Mohammed, AP
Δεύτερη φωτογραφία / Second photo: Maan News
Τρίτη φωτογραφία / Third photo: ISM

Σύνδεσμοι / Links
US activist loses eye after being shot in face with tear gas canister
U.S. Jewish student loses eye at roadblock protest
Cooper Union Student Loses Eye In West Bank Protest
Artist Loses Eye as Israeli Border Police Intentionally Target Demonstrators
YouTube: Israel crimes: American woman has lost her eye in Jerusalem
MK Zoabi: Israel wanted highest number of fatalities
Emily Henochowicz's Blog "Thirsty Pixels"
Emily Henochowicz's Flickr account
Emily Henochowicz's YouTube account


[ENG] The Palestinian issue is something that concerns me a lot, so the last days I was following the news related to the "Freedom Flotilla"... The day after the deadly raid of the Israeli army, I saw in twitter something that shocked me: Emily Henochowicz, a young U.S. Jewish art student and activist, lost her left eye at a roadblock protest, when she was hit in the face with a tear gas canister [1]... Do you think it was just an accident? We have to realize that none of the last two events, neither the killings on Mavi Marmara, nor the injury of Emily, just happened accidentally... Arab Knesset member, Hanin Zoabi, who participated in Gaza aid flotilla and was on Mavi Marmara, said in a press conference that, "It was clear from size of force that boarded ship that purpose was not to stop sail, but to cause largest number of fatalities to prevent future initiatives" [2]. 21 year old Emily, a highly politicized person, as one can easily understand from her artworks, opposes Israeli occupation of the West Bank and of the Gaza Strip... "Gaza on my Mind", she wrote at her facebook status on Monday, May 31st, shortly before joining the demonstration at Qalandiya checkpoint. Her presence was immediately noticed by the Israeli soldiers... Even though she was standing peacefully during the demonstration, for them, she was the greatest danger and not the young Palestinians who threw some stones... The political and military elite of Israel and their ironclad legions are clearly not endangered by neither the Palestinian youths with the slingshots, nor the infamous Hamas... They are threatened, though, by the growing number of the Israeli citizens who realize that the policy of their state can only make things worst... So, the soldiers had to do whatever they could to prevent others of "their" people to do what Emily had the courage to do... Did they succeed? I do not think so... Personally, I believe, and I had predicted in the past, that the recent events are the death rattle of the current Israeli elite... But, the more they would feel the ground moving under their feet, the more brutal they will become, simply accelerating the inevitable... The first reason I become concerned with the history of Emily was that it seemed to me too tragic a young girl dealing with the arts to lose her eye... Soon I came upon her blog, "Thirsty Pixels"... I was even more shocked when I saw that Emily's avatar was an... eye... and her blog's description was "A Visual Adventure". Initially, I thought that all these was a tragic irony... Now, after lot of thinking, I realized that Emily is simply a person with heightened intuition and she will certainly continue to see, understand and perceive, with her soul, everything that is around us, a lot better than us...

BG CH CR CZ EN FR DE IT JA PL RO RU

Βρέθηκε ο παππούς με το βινσάντο! | We, finally, found the old guy that sells vinsanto!

Τον είχαμε χάσει για κάποιο καιρό, αλλά τον ξαναβρήκαμε στην ίδια θέση με παλιά... Στήνει τον πάγκο του ακριβώς στο ίδιο σημείο, στον "Υψηλό Καφενέ", δίπλα στο ηρώο των πεσόντων των Βαλκανικών Πολέμων του Πύργου Καλλίστης ακριβώς πριν την είσοδο του Καστελιού...


[ENG] We, finally, found the old guy that sells vinsanto, at the same exact spot as always: next to the memorial for the people from Pyrgos Kallistis that fell during the Balkan Wars. It is exactly before the entrance to the Castelli, the medieval fortified settlement of Pyrgos...

BG CH CR CZ EN FR DE IT JA PL RO RU

Πριν πιάσουν την αξίνα να σκάψουν, τη φιλούσανε! | Kissing the hoe...

Κουμπάρος: Είχα βάλει κοπριά και έκαμε τριανταέξι τόνοι ντομάτα…
Μιχάλης: Τριανταέξι τόνοι ντομάτα, τρεις ζευγαριές!
Κουμπάρος: Τρεις ζευγαριές, έτσι;
Μιχάλης: Άνυδρα!, άνυδρα!
Κουμπάρος: Άνυδρα…
Μιχάλης: Δηλαδή τρεις ζευγαριές, εννιά στρέμματα!
Κουμπάρος: εννιά στρέμματα… τριανταέξι τόνοι…
Μιχάλης: τόνοι, λέμε, ε!
Κουμπάρος: τριανταέξι…
Μιχάλης: Εφτά εργοστάσια δουλεύανε απάνω στην Σαντορίνη! Εφτά εργοστάσια δουλεύανε και δεν προλαβαίνανε την ντομάτα… Αλλά ο κόσμος έπιανε την αξίνα να σκάψει και την φιλούσανε! Μου λέγε ο πατέρας μου, «τι να σου πάρω από τα Φηρά άμα θα πάω;», που πήγαινε μία φορά το μήνα… Του λέω «Μπαμπά, θέλω μια κρανιά», από αυτή που […] «ή φέρε μου», του λέω, «μια καλή αξίνη»
Κουμπάρος: Αξίνη, ναι!
Μιχάλης: Αν είχα παπούτσια ή αν είχα καπέλο δεν με ένοιαζε! Μια αξίνη να [κάνοντας τον σταυρό του]… το λέω…
Κουμπάρος: εργαλείο… εργαλείο…

Μιχάλης: «η μια καλή κρανιά», λέω, «φέρε μου ή μια αξίνη καλή να την έχω». Έβλεπα τις άλλες αξίνες των αλλονών που ήταν πιο όμορφες και πιο καινούργιες… και μας… όλοι είμαστε φτωχοί… είμαστε δώδεκα αδέλφια! Μεγάλη οικογένεια… Όλα ήτανε λιγάκι down... Μην τα λέμε αυτά… Και τα ζήλευα!! Ήθελες να σκάψεις και δεν είχες το κατάλληλο εργαλείο! Είχες την όρεξη… Κατάλαβες κυρ. Γιάννη; Μην τα λέμε… Είχαν οι άλλοι τα καλά μουλάρια και εμείς είχαμε την [...]… Ήθελες να της βάλεις το άροτρο να οργώσεις το χωράφι όπως ήθελες και δεν μπορούσες… Και λέω τώρα στα παιδιά μου «βρε τώρα είναι η ζωή!»



Ο κυρ. Μιχάλης ο "Μπελάς" ("μπελάς", αλλά καλός μπελάς) είναι από τους πρώτους ανθρώπους που φωτογράφισα, όταν άρχισα να ασχολούμαι με την φωτογραφία... Τον είχα πετύχει εκεί, στο αμπέλι, δίπλα στον προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου να οργώνει το χωράφι ξυπόλητος... Όταν του το θύμισα αυτό, το Σάββατο στον Ταξιάρχη, μου είπε... "Από μικρός έτσι όργωνα... Εμείς τότε είχαμε ένα ζευγάρι παπούτσια και αυτά ήταν για την Κυριακή στην εκκλησιά... Πριν μπούμε στο χωράφι τα βγάζαμε για να μην τα χαλάσουμε..."

[ENG] Michalis "Mpelas" describes life in the old times on Santorini... He says that, in the old times, people, before starting to dig, they were kissing the hoe... He was a young guy and when his father was asking him if he wants something from Fira, where he was going once per month, he was answering "bring me a good hoe!". He did not care if he had shoes or hat, he just wanted a good hoe... They had the will to work but they did not have the appropriate tools... He was from a poor family, one out of twelve children, and they were poor... He was looking at other people hoes and he was becoming jealous... Mr. Michalis was one of the first persons that I photographed when I started to have this hobby... I saw him one day, at a vineyard next to the prehistoric site of Akrotiri, ploughing the land barefooted... When I reminded him that, in the Saturday at the fair of Taxiarchis church, he said to me: "It is like that from the time that I was a child... At that times, we had only one pair of shoes and it was for going to the church in Sundays... Before getting into the field, we were taking them out not to destroy them!"

BG CH CR CZ EN FR DE IT JA PL RO RU

Ακρωτήρι: Η πρώτη αξινιά... | Akrotiri: The first dig...

Ο Βαγγέλης Αλεφραγκής, ο πρώτος εργάτης που έσκαψε στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης για τον αρχαιολόγο Σπύρο Μαρινάτο, αφηγείται την ανακάλυψη του προϊστορικού οικισμού...

Βαγγέλης: Ο πρώτος εργάτης που πήγε στην ανασκαφή και έβαλε την πρώτη αξινιά ήμουν εγώ. Επί Μαρινάτου ήμουν εγώ…
Γιάννης: Φορούσε γκέτες ο Μαρινάτος;
Βαγγέλης: Ήμουν εγώ… Ο Μαρινάτος ήταν ένας λεβέντης άντρας ψηλός με ένα καπέλο έτσι μεγάλο…
Γιάννης: Σομπρέρο
Μιχάλης: Κάσκα! Κάσκα! Και όλο στρατιωτικά ρούχα
Βαγγέλης: Έτσι…
Γιάννης: Και ένα βίτσι… μια βέργα…
Βαγγέλης: Όταν πήγα δεν είχε βέργα… αλλά… μου λέει… είχα απολυθεί από φαντάρος εκείνη την εποχή και ήμουν στο χωριό… ξέρεις… δεν πήγαινα σε καν ’να χωράφι…
Γιάννης: Και ξεκινήσατε βόρεια, επάνω;
Βαγγέλης: Θα πω εγώ την ιστορία να την γράψει και το παλικάρι…
Κουμπάρος: Αν ζούσε ο Μαρινάτος, θα είχαμε λιμάνι από κάτω, τώρα... Δεν θα είχαμε τον Αθηνιό... Ήταν πολύ ενεργητικός άνθρωπος...
Βαγγέλης: Πήγε στον πρόεδρο που είχαμε στο Ακρωτήρι και λέει «θέλω να βρω κάτι αρχαία εδώ πέρα, έχω ακούσει από…» Εν πάσει περιπτώσει… μου λέει ο πρόεδρος… εμένα... «βρε, ήρθε ένας ξένος»… γιατί εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε τουρισμός και άμα βλέπαμε έναν άνθρωπο που δεν τον ξέραμε τον ελέγαμε ξένο… «ήρθε ένας ξένος», μου λέει, «και ψάχνει να βρει κάτι αρχαία»… εμείς δεν ξέραμε τι πάει να πει αρχαία… «και θέλει έναν άνθρωπο να πάει… να… του σκάψει» ξέρω ‘γω τι… «κάτω στους Φαβατάδες»… Φαβατάδες[1] λέγεται η περιοχή… που είναι τα πράγματα…
Κλέαρχος: Φαβατάδες
Βαγγέλης: Φαβατάδες… Εκάνανε πολύ φάβα…Τα χωράφια αυτά ήτανε… φάβα… «Πας;», μου λέει, «και πληρώνει μεροκάματο καλό, πας;». Του λέω «αμέ! πάω!». «Έλα αύριο το πρωί», μου λέει, «εδώ» να πάμε στα Φηρά… γιατί έμενε στα Φηρά…
Γιάννης: Ο Μαρινάτος
Βαγγέλης: Ο Μαρινάτος… «Πάρε μία αξίνη και ένα φτιάρι»
Γιάννης: Σκουπάκι, ξέρω ‘γω…
Βαγγέλης: Ναι… Λέω «εντάξει!». Πράγματι το πρωί πάω στον Άγιο […] ξέρεις που είναι ο Άγιος […]. Ήλθε εκείνος με το ταξί… Του λέει ο πρόεδρος «…το παιδί… να πάτε κάτω…». Κατεβαίνουμε…. Μονοπάτι ήτανε… δεν υπήρχαν δρόμοι και…
Γιάννης: Ναι… ναι… ναι…
Βαγγέλης: Πάμε εκεί πέρα… Μου λέει «για σκάψε εδώ πέρα!». Όταν μου είπε να σκάψω… ξέρεις που; Που είναι τώρα τα… που είναι η Κατίνα; Η Κατίνα[2]… το φυλάκιο από πάνω…
Γιάννης: Ναι… ναι… ναι..
Βαγγέλης: Λίγο από κάτω… Από κάτω εκεί, ακριβώς… Μου λέει «για σκάψε εδώ πέρα». Εγώ, αφού μου είχε πει ο πρόεδρος θα πάρω και καλό μεροκάματο, παιδί εγώ, νέος, ας πούμε…
Γιάννης: Βάραγες εκεί, ε;
Βαγγέλης: «Ωπ!!», μου κάνει αυτός, «Στοπ!!». «Δεν είναι…», μου λέει, «σιγά – σιγά!!». Λοιπόν, «αργά, πιο αργά!»… έκανα εγώ…
Γιάννης: Έφυγε η άσπα από πάνω και βρήκες ελαφρόπετρα;
Βαγγέλης: Κυρ. Γιάννη μου, κατά σύμπτωση, όπως έσκαβα εγώ εκεί… γιατί ήταν έτσι… κατηφορικός… κι όπως έσκαβα κι έβγαλα τα χώματα… βγαίνουνε δυο πιθαράκια δίδυμα… το ένα δίπλα στο άλλο… Μου λέει «κράτει!», «κράτει!», μου λέει… Δεν είχαμε τότες ούτε σκουπάκια, ούτε… αυτά… μου λέει «με το χέρι σου κάνε»… «Εδώ είμαστε», λέει αυτός, «τώρα. Εδώ είναι τα αρχαία»… «Εδώ», μου λέει, «παιδί μου, πριν εκατό χρόνια[3] και, είχε έρθει ένας Γερμανός αρχαιολόγος και με αυτό το χαρτί ήρθα εγώ εδώ», και μου είπε το νότιο μέρος της Σαντορίνης… Ένα λεπτό, συγνώμη [μιλάει στο τηλέφωνο] Ακούς; Εν πάσει περιπτώσει, τα καθαρίσαμε αυτά από το… τα φωτογράφισε εκείνος… Μου λέει «εδώ είναι τα αρχαία, γιατί πριν εκατό χρόνια έχω ένα χαρτί εγώ από έναν Γερμανό αρχαιολόγο [4] ότι στο νότιο μέρος της Σαντορίνης υπάρχουν αρχαία και πολύ χρυσό![5]». Έτσι μου ‘πε… Αυτήν την λέξη μου είχε πει… «Τα αρχαία», μου λέει, «είναι εδώ», «το χρυσό θα δούμε που θα τον βρούμε». Μου λέει «εγώ θα φύγω τώρα να πάω στην Αθήνα…». Αυτός μόλις τα είδε…
Γιάννης: Εσύ ακούγοντας, όμως, για χρυσό, σαν παιδί τότε, δεν σκέφτηκες «να πάω να σκάψω και μόνος μου»;
Βαγγέλης: Όχι!
Γιάννης: Όχι…
Βαγγέλης: Όχι, καθόλου… Δεν ήξερα τι πα να πει… Και το χρυσό, ακόμα, δεν ήξερα, να πούμε…
Γιάννης: ναι, τι χρώμα έχει…
Βαγγέλης: …τι χρώμα έχει… Μου λέει: «τώρα θα φύγω να πάω στην Αθήνα, να δείξω ότι πράγματι τα βρήκαμε τα αρχαία. Εσύ βρες κα ‘να δυο εργάτες ακόμα και… σιγά - σιγά», μου λέει… «να βρείτε και κάτι άλλο μέχρι να γυρίσω» και αυτά… και… «όλα καλά», μου λέει… «Εσείς είσαστε τυχεροί από την καλή… Θα πουλάτε», μου λέει, «κομπολόγια και θα κονομάτε τον χρυσό». Αυτό που λέμε ότι υπάρχει και χρυσό… «Θα βγά’τε πολλά λεφτά». Αυτήν την λέξη την θυμάμαι…
Γιάννης: Έφυγε αυτός, εν τω μεταξύ, και εσείς…
Βαγγέλης: …και με άφησε εμένα…
Γιάννης: …εξακολουθούσατε να…
Βαγγέλης: …να βρω και κα’νά δυο εργάτες… να σκάψουμε να βρούμε και κάτι άλλο ακόμα, ό,τι βρούμε… Με άφησε εμένανε υπεύθυνο να βρω και κα’να δυο τρεις εργάτες μέχρι να γυρίσει… τρεις – τέσσερις μέρες…
Γιάννης: [μιλάει στο τηλέφωνο]
Βαγγέλης: Μάζεψα, όμως, εγώ δύο τρεις φίλους… έτσι κι έτσι… ελάτε, να πούμε, γιατί βρήκανε κάτι αρχαία… δύο τρεις φίλοι… πάμε εκεί… σκάβαμε… όπως σκάβαμε εκεί πέρα ρε παιδιά… βγάζουμε ένα πιθάρι μεγάλο… τόσο! Λέω «σιγά σιγά, όπως μου είπε», λέω, «ο αρχαιολόγος, ο άνθρωπος αυτός», λέω, «σιγά σιγά να το βγάλουμε». Μόλις το βγάζουμε, παίρνει ένας από όλους… από αυτούς… ένα… όπως ήταν ο κασμάς… το φτυάρι που σκάβαμε… εκεί… τραβάει μια και το κάνει κομμάτια… «Ρε συ, τι έκανες, ρε;» «εεε.. βρρρεεε..», λέει… Ανθρώποι, δηλαδή, που δεν ξέραν τι αξία έχει και τι άξιζε… Βρήκαμε και κάτι άλλα σπασμένα… κάτι έτσι… Έρχεται ο Μαρινάτος…
Γιάννης: Μέσα είχε τίποτα το πιθάρι αυτό;
Βαγγέλης: Όχι… δεν είχε τίποτα! Έρχεται ο Μαρινάτος, το βλέπει το πιθάρι, που ήτανε γερό και το βρήκε σπασμένο… γιατί φαίνεται…
Γιάννης: Ναι… ναι…
Βαγγέλης: Ξέρετε αυτό… Αφού ήταν ολόγερο… Μου λέει «Βαγγελάκη Αλεφραγκή, γιατί το σπάσατε;» Εγώ κυρ. Γιάννη τώρα, τι να πω; Να πω ότι το ‘σπασε ο Γιάννης;
Γιάννης: Από λάθος, ξέρω ‘γω…
Βαγγέλης: «Δεν ξέρω», λέω, τι… «Έξω», μου λέει «από την ανασκαφή». «Έξω», μου λέει «από την ανασκαφή. Σε άφησα», μου λέει, «υπεύθυνο και… Με κατάστρεψες!», μου λέει… «Κύριε Μαρινάτο...»… ήτανε πολύ βλάσφημος…
Γιάννης: Πολύ βλάσφημος ήταν, ε; Έβριζε, ε;
Βαγγέλης: Του κάνω και ‘γω, με συγχωρείς, «Άντε γαμήσου και εσύ και τα αρχαία σου!»… Εγώ του λέω «δεν ξέρω ποιος το ‘σπασε»… δεν ήθελα να… εγώ τον άνθρωπο τον ήξερα… εγώ τον είδα… αλλά δεν ήθελα να του πω, τώρα… «έσπασε, δεν ξέρω…»… Έφυγα, αλλά μετά ξεκίνησε αυτός… έφυγα εγώ… τέρμα! Εγώ έφυγα από την ανασκαφή… […] μετά τι γινότανε… ανασκαφή… κόσμο… αυτά… ήθελε να κάνει και […] με πήρε ο εργολάβος εμένα μαζί του και του κουβαλούσα […] με τα γαϊδούρια αμμοχάλικα… δεν υπήρχανε τότε νταμάρια και τέτοια… και έκανε τα δωμάτια… όλα αυτά… πάνω από […] …και από αυτόν έφυγα εγώ, γιατί… εντάξει… εγώ δεν ήθελα να γίνω ρουφιάνος για τον φίλο μου…
Γιάννης: Τελικά πως παραπάτησε αυτός και… έπεσε και σκοτώθηκε;
Βαγγέλης: Μετά εγώ δεν ήμουν εκεί…
Γιάννης: Α, δεν ήσουν εκεί… Δεν ξέρεις, δηλαδή…
Βαγγέλης: …αλλά πήγε να φωτογραφίσει κάτι που βρήκε και όπως έκανε πίσω…
Γιάννης: Τον σπρώξανε;
Βαγγέλης: Όχι, όχι! Δεν τον εσκότωσε κανένας, γιατί να τον σκοτώσουν; Δεν το πιστεύω…
Κλέαρχος: Έχουμε ακούσει… λέει ότι… ότι είχε αρχίσει να λέει «θα σκάψουμε και σε αυτό το κτήμα, θα σκάψουμε και σε αυτό το κτήμα, θα σκάψουμε και στο άλλο κτήμα και… κάποιοι αγχωθήκανε για τα κτήματα…»
Ακρωτηριανός: Όταν δούλευε ο Μαρινάτος, εγώ τον έζησα ένα διάστημα… Δεν πα να πήγαινε ο πρωθυπουργός της Αμερικής […] «φύγε γιατί τώρα δουλεύω!». Τον δρόμο από πάνω… αυτό… του Ακρωτηριού… τον εκάμαμε εμείς… τον επατήσαμε… ρίξαμε τα ασφαλτικά τα πάντα… […] κάναμε τον εργολάβο…
Βαγγέλης: Ο Μαρινάτος ήτανε πολύ παλικάρι… κανέναν… Άλλο που μάλωσα μαζί του… και τον έβρισα… και του είπα… του είπα και την κουβέντα αυτή...


Σημειώσεις:

[1] Οι "Φαβατάδες" ήταν περιοχή με χωράφια που ήταν σπαρμένα με φάβα. Βρίσκονταν στην περιοχή του Συγκροτήματος Δ του προϊστορικού οικισμού.

[2] Η Αικατερίνη Αρβανίτη, η σύζυγος του Μηνά Αρβανίτη, του παλαιού αρχιφύλακα των ανασκαφών είναι σήμερα αυτή η αρχιφύλακας των ανασκαφών.
[3] Ακριβώς 100 χρόνια πριν το 1967, όταν ο Μαρινάτος εμφανίστηκε στο Ακρωτήρι, το 1867, υπήρξε ανασκαφική δραστηριότητα στην περιοχή από τον Γάλλο γεωλόγο και πετρολόγο Ferdinand André Fouqué (Φερδινάνδο Φουκέ).
[4] Αν πράγματι ο Μαρινάτος αναφέρθηκε σε κάποιον Γερμανο, το πιο πιθανό είναι ότι πρόκειται για τον βαρόνο Hiller von Gaertringen, ο οποίος είναι αυτός ο οποίος ανέσκαψε την Αρχαία Θήρα στο Μέσα Βουνό και οργάνωσε και μικρότερες ανασκαφές σε διάφορα σημεία του νησιού. Άλλη εκδοχή είναι να πρόκειται για έναν από τους συνεργάτες του Hiller, τον Robert Zahn, ο οποίος έκανε ανασκαφές στην περιοχή του "Ποταμός". Πάντως μεγάλη ανασκαφική έρευνα έκανε στην περιοχή του Φαβατά η Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή, η οποία πιθανότατα είχε ανακαλύψει την Ξεστή ΙΙ.
[5] Η αναφορά σε "χρυσό" φέρνει ξανά στον νου τις ανασκαφές του Φουκέ το 1867 στην περιοχή "Ποταμός", κοντά στις ανασκαφές του Ακρωτηρίου, ο οποίος είχε βρει δύο χρυσούς κρίκους.

Περισσότερες πληροφορίες για την ιστορία των ανασκαφών στην Θήρα μπορεί να βρει κανείς στο βιβλίο της Ίριδας Τζαχίλη "Οι αρχές της Αιγαιακής Προϊστορίας - Οι ανασκαφές στη Θήρα και τη Θηρασιά τον 19ο αιώνα", εκδόσεις Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Αθήνα 2006, ISBN: 960-7945-97-2.

[ENG] Vaggelis Alefragis, the first worker that dug for archaeologist Spiridon Marinatos at Akrotiri of Santorini describes the story of the discovery of the prehistoric site...

BG CH CR CZ EN FR DE IT JA PL RO RU

Το Μαυσωλείο του Αντίμ Α΄ | Мавзолеят на екзарх Антим I

Ο Антим I (Αντίμ Α΄) ήταν ο πρώτος Έξαρχος του ανεξάρτητου Βουλγαρικού Εξαρχάτου. Είχε γεννηθεί στο χωριό Лозенград (Λόζενγκραντ) το 1816 και το κατά κόσμον όνομα του ήταν Атанас Михайлов Чалъков (Ατανάς Μιχαήλοβ Τσαλάκοβ). Το 1837 έγινε μοναχός στην Μονή Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους. Αργότερα σπούδασε στην Μεγάλη του Γένους Σχολή (1843 - 1844) στην Κωνσταντινούπολη, στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης από όπου αποφοίτησε πρώτος στην τάξη του, στην Οδησσό και στην Θεολογική Σχολή της Μόσχας, από όπου αποφοίτησε το 1856. Χειροτονήθηκε ιερομόναχος από τον Μητροπολίτη της Μόσχας, Филарет (Φιλάρετ). Διορίστηκε από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως καθηγητής και αργότερα πρύτανης της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης... Το 1861 ονομάστηκε Αρχιεπίσκοπος Преслав (Πρεσλάβ) και το 1868 του Видин (Βίντιν). Στις 6 Δεκεμβρίου του 1868, ο Αντίμ αποκήρυξε την εξουσία του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης και λειτούργησε σε Βουλγαρική γλώσσα. Στις 28/16 Φεβρουαρίου του 1870, με φιρμάνι του Σουλτάνου δημιουργήθηκε το Βουλγαρικό Εξαρχάτο. Το 1872 ο Αντίμ εκλέχθηκε πρώτος Έξαρχος. Το 1876, μετά τα γεγονότα που ακολούθησαν την Εξέγερση του Απριλίου, έγραψε ένα γράμμα στον Ρώσο τσάρο και του ζήτησε να βοηθήσει τον Βουλγαρικό λαό. Λέγεται ότι όταν ο τσάτος Αλέξανδρος Β΄ διάβασε το γράμμα, έγραψε πάνω σε αυτό "να ελευθερώσω την Βουλγαρία". Για την πράξη του αυτή, ο Αντίμ συνελλήφθηκε από τους Οθωμανούς και εξορίστηκε στην Άγκυρα. Ελευθερώθηκε μετά την λήξη του Ρωσο-Τουρκικού πολέμου. Το 1879 ορίστηκε πρόεδρος της πρώτης Συνταγματικής Εθνοσυνέλευσης, η οποία στις 17 Απριλίου του ίδιου έτους εξέλεξε τον Πρίγκηπα Александър Батемберг (Αλεξάντερ Μπάντεμπεργκ). Παρά την φιλο-Ρωσική του αρχική θέση, γρήγορα κατάλαβε ότι ο Ρωσικός ιμπεριαλισμός θα δημιουργούσε προβλήματα στην Βουλγαρία και συντάχθηκε με την πολιτική των Стефан Стамболов (Στέφαν Σταμπολόβ) και Петко Каравелов (Πέτκο Καραμέλοβ). Εναντιώθηκε στο πραξικόπημα εναντίον του Αλεξάντερ Μπάντεμπεργκ. Πέθανε στις 1 Δεκεμβρίου του 1888 και το Μαυσωλείο του βρίσκεται στον χώρο της Αρχιεπισκοπής του Βίντιν...

Σύνδεσμος σε χάρτη / Link to Map: 43° 59' 18''N, 22° 52' 52''E


[ENG] Antim I was the first Exarch of the independent Bulgarian Exarchate. He was born in the village Лозенград in 1816 and his real name was Atanas Michailov Chalakov. In 1837 he became a monk in the Hilandar Monastery on Mount Athos. Later he attended the High School of the Nation (1843 - 1844) in Constantinople, the Theological School of Halki, where he graduated first in his class, the Theological School of Odessa, and Moscow Theological Academy, where he graduated in 1856. He was ordained hieromonk by Moscow Metropolitan Filaret Drozdov. He was appointed professor, and later rector of the Theological School of Halki, by the Patriarch of Constantinople... In 1861 he was named Archbishop of Preslav and in 1868 Archibishop of Vidin. On December 6, 1868, Antim renounced the authority of the Patriarchate of Constantinople. On 28/16 February 1870, with a firman of the Sultan, the Bulgarian Exarchate was established. In 1872 he was elected the first Exarch. In 1876, after the events that followed the April's uprising, he wrote a letter to the Russian czar and asked him to help the Bulgarian people. It is said that when czar Alexander II read the letter, he wrote on it "to liberate Bulgaria". For this act, Antim was arrested by the Ottomans and was exiled in Ankara. He was freed after the end of the Russo-Turkish war. In 1879 he was appointed chairman of the First Constitutional Assembly, which on April 17 of that year elected Prince Alexander Bateberg. Despite his original pro-Russian position , he realized quickly that Russian imperialism would create problems in Bulgaria and endorsed the policy of Stefan Stambolov and Petko Karamelov. He opposed the coup against Alexander Bateberg. He died on December 1, 1888 and his Mausoleum is at the Archdiocese of Vidin...
[BUL] Мавзолеят на екзарх Антим I, Видин

BG CH CR CZ EN FR DE IT JA PL RO RU