Τελικά η Πόλη αλώθηκε, παραδόθηκε ή προδόθηκε;

Για διαβάστε εδώ το άρθρο της Καθημερινής!!

Αποδελτίωση Τύπου 16.07.2006

Έθνος της Κυριακής 16.07.2006
"Η απαγωγή της αλήθειας από τους Ισραηλινούς" του Τάκη Κατσιμάρδου

Λέγεται από πολλούς, με επιχειρήματα, πως η λέξη-κλειδί για την τρέχουσα περίπλοκη κατάσταση στη M. Aνατολή είναι «Δαμασκός». Mπορεί και «Tεχεράνη». Iσως και «εκλογές». H τελευταία, με την έννοια ότι οι εκλογές αναδείξανε κυβέρνηση «Xαμάς» στην Παλαιστίνη και νωρίτερα υπουργούς της «Xεζμπολάχ» στον Λίβανο...

Σε ένα άλλο επίπεδο υπάρχει μια άλλη λέξη-κλειδί. H «απαγωγή». Yποτίθεται ότι όλα άρχισαν, σε πρώτη φάση, με την απαγωγή Iσραηλινού από ένοπλους της παλαιστινιακής «Xαμάς» στη Λωρίδα της Γάζας. Συνεχίστηκαν και κλιμακώθηκαν με τη δολοφονία οκτώ και την απαγωγή δύο Iσραηλινών από ένοπλους της λιβανέζικης «Xεζμπολάχ». Tα δύο γεγονότα νομιμοποιούν, υποτίθεται, το δικαίωμα αυτοάμυνας του Tελ-Aβίβ.

Aυτός είναι ο πυρήνας του κυρίαρχου στερεότυπου για τον νέο πόλεμο, που εξαπόλυσε η κυβέρνηση του Iσραήλ στη M. Aνατολή, με τις ευλογίες της Oυάσιγκτον. Oι λέξεις απαγωγή και δολοφονία δημιουργούν σημασίες και έννοιες, που καθορίζουν νοητικές λειτουργίες και επομένως στάσεις και συμπεριφορές. Eπί του προκειμένου, παραπέμπουν κατευθείαν στην τρομοκρατία και το νόμιμο της αντιμετώπισής της με όλα τα μέσα.

Oμως, ούτε απαγωγές υπήρξαν ούτε δολοφονίες, κι επομένως ουδέν από τα παρεπόμενα που επικαλούνται οι απολογητές του πολέμου.

Eξηγούμαστε για ποιους λόγους. Eνας στρατιώτης, σκοπευτής τανκ, εισβάλλει ως κατακτητής σε παλαιστινιακά εδάφη. O ίδιος, μάλιστα, έχει επιλέξει το είδος της υπηρεσίας που επιθυμεί να προσφέρει στον ισραηλινό στρατό. Tο τελευταίο προκύπτει από δήλωση του πατέρα του.

Tο ξεκάθαρο είναι πως ο στρατιώτης, εκτελώντας φυσικά διαταγές, πήρε μέρος στην ισραηλινή επιχείρηση εισβολής στη Γάζα και πιθανόν από τη θέση του θα συμμετείχε, θέλοντας και μη, στους βομβαρδισμούς που ξεκληρίζουν τους Παλαιστινίους. Tραυματίστηκε πάνω στο τανκ του από ενόπλους Παλαιστινίους, που αντιστέκονταν στους εισβολείς, και πιάστηκε αιχμάλωτος. Oι ένοπλοι μπορεί να ήταν αντάρτες, τρομοκράτες ή οτιδήποτε άλλο. Nα οπλίζονταν ή όχι από την Παλαιστινιακή Aρχή είτε από οποιουσδήποτε άλλους. Σε κάθε περίπτωση συλλάβανε έναν στρατιώτη κατοχικής δύναμης και, βεβαίως, έκτοτε κρίνονται για τη συμπεριφορά τους απέναντι σ' έναν αιχμάλωτο.

Bεβαίως, για αιχμαλωσία κι όχι απαγωγή πρόκειται και στην περίπτωση των δύο άλλων Iσραηλινών. Mάχη δόθηκε εκεί μεταξύ των στρατιωτών ισραηλινού φυλακίου σε εδάφη διαφιλονικούμενα, που κατέχει το Tελ-Aβίβ (αγροκτήματα Σεμπάα). Oπως λέει η κυβέρνηση του Λιβάνου κομψά «σε διεθνή σύνορα» διαδραματίστηκε το γεγονός. Eκεί σκοτώθηκαν οι οκτώ στρατιώτες κι εκεί πιάστηκαν αιχμάλωτοι οι δύο Iσραηλινοί. Eπομένως ούτε εδώ πρόκειται για δολοφονίες ούτε για απαγωγές. Mάχη δόθηκε εκτός συνόρων του Iσραήλ και σε εδάφη στα οποία βρίσκεται παράνομα...

Aυτά τα ελάχιστα για τις νοητικές λειτουργίες μας, που δοκιμάζονται αυτές τις μέρες από «απαγωγές» και «δολοφονίες», μαζί με την πολύπαθη M. Aνατολή.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=5354&subid=2&pubid=53796

Αποδελτίωση Τύπου 09.07.2006

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 09.07.2006
"Οι χορηγοί, η αγορά και η κυβέρνηση" του Θοδωρή Πελαγίδη

"Με την ευκαιρία της 23ης επετείου της αμερικανικής «Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας» ο διεθνής τύπος στοχάζεται πάνω στις αμερικανικές ιδιαιτερότητες. Πράγματι, υπάρχουν σειρά οικονομικών συμπεριφορών και γενικότερη αντίληψη των πραγμάτων που κάνουν τον αμερικανικό καπιταλισμό εντελώς ιδιαίτερο και ξεχωριστό.

Στην είσοδο της πρεσβευτικής κατοικίας μετράει κανείς 45 περίπου εταιρείες χορηγούς που στηρίζουν οικονομικά την εκδήλωση της ανωτέρω επετείου. Στη συνέχεια, συναντά κανείς το φαινόμενο «shop-in-the-shop». Εταιρείες που χορηγούν-προσφέρουν στους πολυάριθμους καλεσμένους φαγητό και ποτό στο δικό τους τραπεζάκι. Για φανταστείτε κάτι ανάλογο να συμβαίνει στη δική μας 25η Μαρτίου; Φανταστείτε τους «εθνικούς προμηθευτές», εκδότες, επιχειρηματίες κ.λπ. να χορηγούν την παρέλαση στο Σύνταγμα, για παράδειγμα...

[...]

Είναι η περίπτωση που η δημόσια διοίκηση δεν «κωπηλατεί» η ίδια, δηλαδή δεν ξοδεύει εν προκειμένω η ίδια για τον «μπουφέ» της εθνικής εορτής, αλλά, ανάλογα και με την περίπτωση φυσικά, οι υπηρεσίες παρέχονται από επιτυχημένες επιχειρήσεις οι οποίες μάλιστα, στο πλαίσιο της αμερικανικής οικονομικής κουλτούρας, θεωρούνται αναπόσπαστο κομμάτι της αμερικανικής ζωής, των αμερικανικών ευρύτερων δημοσίων συμφερόντων!

Αυτό βέβαια, φαντάζει κάπως παράδοξο για την Ευρώπη, που κρατά μεγάλα κομμάτια των δημόσιων ζητημάτων μακριά από τις επιχειρηματικές δράσεις ή επιτυχίες. Κλασικό παράδειγμα μιας τέτοιας τουλάχιστον δύσπιστης συμπεριφοράς της πολιτείας απέναντι στην ιδιωτική δράση, ακόμη κι όταν δεν είναι κερδοσκοπική αλλά μη-κερδοσκοπική και φιλανθρωπική, είναι η άποψη που επί του παρόντος κυριαρχεί στη χώρα μας ότι η τριτοβάθμια ειδικώς εκπαίδευση πρέπει να είναι αποκλειστικά κρατικώς παρεχόμενη.

[...]

Στην περίπτωση της προαναφερόμενης εορτής, περιορίζεται στον χώρο και στο τελετουργικό της εκδήλωσης, αλλά για τα επουσιώδη κομμάτια της, δηλαδή για παράδειγμα για την τροφοδοσία με ποτά και φαγητά, φέρνει σε επαφή τις επιτυχημένες εταιρείες με τους επισκέπτες. Ετσι, η κυβέρνηση, δηλαδή οι φορολογούμενοι στην περίπτωση αυτή, δεν πληρώνει άμεσα, ενώ μένουν όλοι ευτυχείς. Και οι επισκέπτες που απόλαυσαν ατομικά την τροφοδοσία και τη γιορτή χωρίς να πληρώσουν, και οι χορηγοί που διαφήμισαν προνομιακά τα προϊόντα τους.

[...]

Αυτές αλλά και άλλες, όπως η συνεργασία του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα για παραγωγή δημόσιων και ημι-δημόσιων αγαθών, πάντα υπό τους αυστηρούς και δίκαιους κανόνες που θέτει μια ισχυρή κυβέρνηση και με στόχο το ευρύτερο δυνατό συμφέρον, μπορεί να αποτελούν, αν και πιθανώς παράδοξες για εμάς, χρήσιμες ιδέες για τις μεταρρυθμίσεις και στη δική μας δημόσια διοίκηση."

Για όποιον ενδιαφέρεται να διαβάσει ολόκληρο το άρθρο:
www.enet.gr/online/online_text/c=114,id=38808580,46708100

Χαρακτηριστικό της ελληνικής "λογικής" να δαιμονοποιούμε τον επώνυμο ιδιώτη ενώ καθαγιάζουμε τον ανώνυμο κρατικό γραφειοκράτη....

Αντιπαραβάλλω άρθρο από τα ΝΕΑ 19.09.2005:

"Αναφορά στον εισαγγελέα ετοιμάζουν τα στελέχη της ΔΑΚΕ Πάτρας, μετά τον «γαλάζιο εμφύλιο» που ξέσπασε τις τελευταίες ημέρες γύρω από την Πολιτιστική Πρωτεύουσα 2006.

Αφορμή είναι ένα γεύμα που κόστισε 30.000 ευρώ και αιτία το ποιος θα έχει τον έλεγχο στον φορέα της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας 2006» και στις προσλήψεις για τη στελέχωσή του.

Τα πυρά των στελεχών της ΔΑΚΕ στρέφονται κυρίως κατά του υφυπουργού Πολιτισμού κ. Π. Τατούλη - που μεταβαίνει σήμερα στην Πάτρα - και των κορυφαίων στελεχών της Πολιτιστικής που διατηρούν στενές σχέσεις μαζί του, με πρώτο τον επικεφαλής της κ. Χρ. Ροϊλό. Ο ίδιος, μάλιστα, παρ' ότι παραδέχθηκε την υπέρβαση των δαπανών, υποστήριξε ότι 30.000 ευρώ ήταν το συνολικό κόστος της διήμερης φιλοξενίας - προ τριμήνου - των πρέσβεων των χωρών της E.E. και των συνοδών τους. Σημειώνεται ότι μόνο το σχετικό δείπνο κόστισε... 18.000 ευρώ. [...]"

Τα συμπεράσματα δικά σας...