Το ξεκίνημα της "πυραμίδας" - Unraveling Ariadne's thread

Συνεπαρμένος και εγώ από το παιχνίδι της πυραμίδας που παίζεται τις τελευταίες μέρες στα ελληνικά blogs, έψαξα να βρω πως ξεκίνησε η ιστορία αυτή, θέλοντας να ξετυλίξω αυτόν τον περίεργο "μίτο της Αριάδνης". Ανακάλυψα, λοιπόν, ότι η συγκεκριμένη πυραμίδα που έφτασε σε μένα ξεκίνησε από μια προσπάθεια μιας Αγγλίδας συγγραφέα, της Sharon Jacobsen, να μαζέψει στοιχεία από bloggers και από την παρακίνηση μιας από τις αναγνώστριες της, της Caroline.

Amazed by this blog-tag game we read these days in all the Greek blogs, I tried to unravel Ariadne's thread, to find out how it started... I discovered that the specific series that came up to me it was the effort of Sharon Jacobsen, an English female writer, who wanted to collect useful information that she may use one day to write a novel... She had the original idea, but the comment of her blog reader Carolyn was the catalyst...

Η Sharon έγραψε στις 18 Οκτωβρίου του 2006:
Sharon, on October 18, 2006 wrote in her blog:

"Because I write for my living, I have a file on my computer that’s very valuable to me and that I add to whenever somebody useful pops up. It isn’t only useful to me on a professional level though, it’s also useful as a would-be novelist. Because of that, I thought I’d share the idea behind the file with those of you who also write.

My file is a collection of people. I list everybody I know who has done or still does something

that could be useful for research purposes."

[Επειδή γράφω για να ζήσω, έχω ένα αρχείο στον υπολογιστή μου, το οποίο είναι πολύτιμο για μένα, και στο οποίο προσθέτω όταν κάτι χρήσιμο κάνει την εμφάνιση του. Δεν είναι μόνο χρήσιμο για μένα σε επαγγελματικό επίπεδο, αλλά και επειδή σκοπεύω να γίνω μυθιστοριογράφος. Γι' αυτό σκοπεύω να μοιραστώ την ιδέα του αρχείου αυτού με αυτούς που επίσης γράφουν. Το αρχείο μου είναι μια συλλογή ανθρώπων. Βάζω στην λίστα οποιονδήποτε έχει κάνει ή ακόμα κάνει κάτι που θα είναι χρήσιμο για τους σκοπούς μιας έρευνας]

Μπορείτε να δείτε ολόκληρο το ποστ εδώ.
You can see here the whole post.

Η φίλη της Sharon, Caroline της έγραψε το εξής σχόλιο:
"It’s a fantastic idea. I like lists! Really useful tip. I will start straight away. It does make you wonder about our neighbourhood of bloggers. If every person told each other something suitable for the list, then there would be a huge list of contacts! Go on … you can start the tag!".

Έτσι ξεκίνησαν όλα!!
This is how everything started...

Η πυραμίδα πέρασε από Αγγλία, Αμερική, Νέα Ζηλανδία, Ιρλανδία, Ισπανία, Ινδία και έφτασε και στα μέρη μας...
This series - here in greece we call it pyramide - passed through UK, USA, New Zealand, Ireland, Spain, India and finaly it came also to Greece...

Η σειρά μέχρι εμένα ήταν η εξής:
The order of the participants till myself was this:

Sharon Jacobsen [19.10.2006] Freelance Writer. UK
Sue aka MsCreativity [21.10.2006] Aspiring Novelist. UK
Karen Erickson [22.10.2006] Author. California, USA
Tara M. Leigh [23.10.2006] Author. Northeast, USA
Amanda Brice [23.10.2006] Attorney, Author. Washington, USA
Alyssa Goodnight [24.10.2006] Author. Texas, USA
Sara Hantz [25.10.2006] Writer. New Zealand
Erica Orloff [26.10.2006] Novelist. New York, USA
Heather Brewer [27.10.2006] Writer. Missouri, USA
Jackie Kessler [29.10.2006] Author. Kensington
Cathy Clamp [12.11.2006] Freelance Writer. Texas, USA
Victoria Strauss [13.11.2006] Novelist. Massachusetts, USA
Dawno [17.11.2006] Silicon Valey, USA
D.T. Kelly [18.11.2006] Writer. New York, USA
Simran [23.11.2006] Copy Editor, Writer. USA
Kelly Curtis [24.11.2006] Columnist, Writer. USA
Holly Schwendiman [24.11.2006] USA
Wendy Piersall [29.11.2006] USA
Pam [30.11.2006] Business Coach. USA
Phil Gerbyshak [01.12.2006] Help Desk Manager. USA
Kammie Kobyleski [06.12.2006] Life & Business Coach. USA
Tony D. Clark [06.12.2006] Artist, Writer, Business Owner. USA
*Rosa Say [07.12.2006] Hawaii, USA
Dan Oestreich [09.12.2006] Author. Redmond, USA
Joe McCarthy [22.12.2006] Chief Technology Officer. Woodinville, USA
Gene [24.01.2007] Computing Technologies. USA
Dwight Shih [28.01.2007]
Kevin Barnes [29.01.2007] Programmer. Bangalore, India
Arto Bendiken [31.01.2007] Coder. Spain
Jose Antonio Ortega Ruiz [02.02.2007] Computer Engineer. Spain
Olivier Ansaldi [06.02.2007] System Architect. Dublin, Ireland
Steve Dekorte [06.02.2007] San Francisco USA
Μάρκος Παπαδάκης [07.02.2007] Programmer. Heraklio, Greece
Stelabouras [09.02.2007] Greece
Πάρις Αποστολόπουλος [11.02.2007] Java Developer. Greece
Flareman [11.02.2007] Student of Medicine. Greece
Klearchos Kapoutsis (me) [12.02.2007] Mech.Engineer. Greece

*Η Rosa Say δήλωσε ότι της ζήτησαν να γράψει 5 πράγματα δύο bloggers, o Tony D. Clark και η Carolyn Manning Pennsylvania, USA. Η σειρά της Carolyn είναι ένα μικρό παρακλάδι που προήλθε από τον Phil Gerbyshak, ο οποίος έκανε link στην Liz Strauss USA, αυτή με την σειρά της στον Drew McLellan Iowa, USA, αυτός στην Sandra Renshaw Iowa, USA και αυτή στην Carolyn.

*Rosa Say said that she was tagged by two bloggers in the same time. She was tagged by Tony D. Clark and Carolyn Manning... Both branches started from Phil Gerbyshak.

Η συνέχεια της πυραμίδας μέχρι τώρα, μετά από μένα, είναι σε πρώτο επίπεδο: Philos, Helix Nebulae, 32μπιτος, Δήμος, Σάκης, Στάθης, και N.Ago.
Σε δεύτερο επίπεδο, μέχρι τώρα έχουν συνεχίσει:
Katerina ante portas, Debby, Eleni63, Chris the Healer, Jojo, Άμμος, Τίποτα, Μάγια, Digitalbox, Τσαλίμι, Πολυχρόνης, Λύκος στο μαντρί, Θαλασσομπερδεμένη, Μαύρος Γάτος, Kristo Hyka και ο Μανουσάκης.

According to mathematics, if there were enough people on this planet and no one was blog-tagged multiple times I would have been one out of:

18.189.894.035.458.600.000.000.000 people!!

Ενημέρωση 20.02.2007: Παρατηρήσεις και σχόλια πάνω στο θέμα δείτε και στο post του philos εδώ.

Ιστορίες Καθημερινής Τρέλας #1

Τετάρτη 14 Φεβρουαρίου 2007
Έξω από το σταθμό του ηλεκτρικού στην Νέα Ιωνία






Εγώ: Συγνώμη, ψάχνω την οδό Δωδεκανήσου...
Περιπτεράς: Ααα, είναι μακριά, προς το Ολυμπιακό Στάδιο!!
Εγώ: Ευχαριστώ...

Εγώ: Ταξί!! Ελεύθερος;
Ταξιτζής: Έμπα μέσα!
Εγώ: Καλημέρα, στην οδό Δωδεκανήσου πάω, εδώ στην Νέα Ιωνία...
Ταξιτζής: Δεν την ξέρω!
Εγώ: ...
Ταξιτζής: Δεν ξέρεις τίποτα άλλο;
Εγώ: Ότι είναι κάπου προς το Ολυμπιακό Στάδιο...
Ταξιτζής: Μόνο αυτό;
Εγώ: Τι άλλο θα έπρεπε να ξέρω;
Ταξιτζής: Καλά μπαίνεις σε ένα ταξί και δεν ξέρεις που είναι εκεί που πας;
Εγώ: Γιατί; Δική σας δουλειά δεν είναι αυτό;
Ταξιτζής: Δεν είναι!!

Εγώ: Τι μου λέτε; Ξέρετε δεν μου αρέσει να μιλάω για άλλες χώρες, αλλά στην Αγγλία για να πάρεις άδεια ταξί σε περνάνε από εξετάσεις και πρέπει να ξέρεις και το πιο μικρό στενάκι...

Ταξιτζής: Ε και; Εδώ είναι Ελλάδα!!
Εγώ: Συνήθως τα ταξί έχουνε εκείνο το βιβλιαράκι με τις οδούς...
Ταξιτζής: Εγώ μπορεί να έχω πάρει τώρα το ταξί ή να είμαι καινούργιος και να μην έχω...
Εγώ: ...ή να μην έχεις άδεια...
Ταξιτζής: Όχι - Όχι!!! Άδεια έχω!! Όλα τα έχω!!
Εγώ: Το βιβλιαράκι το έχετε;
Ταξιτζής: Το έχω... Να, πάρτο, δες...
Εγώ: Να εδώ είναι η Δωδεκανήσου...
Ταξιτζής: ...

Υ.Γ.1: Όπως καταλάβατε ήμουν Αθήνα τις τελευταίες μέρες...
Υ.Γ.2: Ψάχνοντας να βρω μια εικόνα για να χρησιμοποιήσω στο ποστ αυτό, βρήκα και τον καλύτερο έλληνα ταξιτζή... Δείτε εδώ.

Άλλα 5 πράγματα για μένα...

Λόγω της Μαριαλένας, ξαναβρέθηκα σε πεντάδα που πρέπει να μιλήσει για τον εαυτό της... Δεν ήξερα αν το σωστό είναι να ξαναγράψω, αλλά επειδή άλλο που δεν θέλω, γράφω...

Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

1. Η πρώτη ταινία που με πήγαν οι γονείς μου να δω στον κινηματογράφο, σε ηλικία 4 χρονών, ήταν "Τα Σαγόνια του Καρχαρία"... Έως σήμερα δεν έχω διευκρινίσει την λογική της πράξης τους αυτής. Το σίγουρο είναι ότι η μητέρα μου είδε μόνο ελάχιστο μέρος της ταινίας μια που συνεχώς έτρεχε την αδελφή μου στην τουαλέτα, γιατί είχε κατουρηθεί από τον φόβο της... Ήταν μόλις 2,5 χρονών... Η δεύτερη ταινία που είδαμε ήταν η "Μαίρη Πόπινς" και η τάξη αποκαταστάθηκε...

2. Τα πρώτα παιδικά μου χρόνια - μέχρι 5 χρονών - τα πέρασα στο Ναύπλιο... Εκεί γνωρίστηκαν οι γονείς μου... Φυσικά, την πόλη αυτή την λατρεύω! Η νονά μου έχει ένα από τα παλαιότερα σπίτια της πόλης... Θυμάμαι όταν ήμουνα μικρός κρυβόμουνα κάτω από ένα τραπέζι και ξεφύλλιζα τα βιβλία του Ουΐνστον Τσώρτσιλ για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο... Σε μεγάλη ηλικία πια, ένοιωσα πολύ χαρούμενος όταν μια θεία μου μού χάρισε μια παμπάλαια έκδοση των τόμων αυτών...

3. Το πρώτο μου ραβασάκι το έγραψα στην πρώτη δημοτικού... Σήμερα απορώ τι μπορεί να είχα γράψει σε αυτή την ηλικία, αλλά στο μυαλό μου το έχω ως πλήρες ερωτικό γράμμα... Η κοπέλα ήταν κόρη του διευθυντή του σχολείου, οπότε, όταν πήγαμε μαζί με την μητέρα μου να πάρουμε τον πρώτο έλεγχο, γυρνάει ο διευθυντής και της λέει "τι κάνεις συμπεθέρα;"... Η κοπέλα μετά από πολύ μικρό διάστημα - πριν τελειώσουμε την πρώτη δημοτικού - έφυγε από το σχολείο λόγω μετακόμισης... Από τύχη ξαναβρεθήκαμε στο γυμνάσιο... Παρότι ήμασταν στην ίδια τάξη, για 6 χρόνια (γυμνάσιο-λύκειο) δεν της είπα ποτέ ούτε καλημέρα... Ντρεπόμουνα...

4. Μικρός είχα σιδεράκια...

5. Λατρεύω το Παρίσι και θα ήθελα κάποια στιγμή να πάω να ζήσω εκεί...


Και για όσους δεν με πίστεψαν την προηγούμενη φορά:



Σκόπελος 1991: Είναι η μόνη που έχω στον υπολογιστή και η δεύτερη χειρότερη που υπάρχει... (Ευτυχώς, την πρώτη ο philos έχει ξεχάσει που την έχει). Επικαλούμαι την επιείκεια σας... Η φωτογραφία αποτυπώνει προσπάθεια μίμησης χαβανέζικου χορού...

Θα μου επιτρέψετε να τηρήσω τον Κ.Π.Ο.Ε. (Κανόνας Προστασίας Οικογενειακής Ειρήνης) και να δώσω την σκυτάλη - πάλι - μόνο σε αγοράκια... Σειρά παίρνουν, λοιπόν, αυτή την φορά: ο Civil (όταν γυρίσει από Βερολίνο), ο Άβατον, ο Anarchist, ο Στάθης και ο N.Ago.

Share

BG CH CR CZ EN FR DE IT JA RO RU

Το blogging είναι σαν το sex...

Όπως και το σεξ:

Οι περισσότεροι το κάνουν γιατί το ευχαριστιούνται...

Για κάποιους είναι το μέσο για κοινωνική και επαγγελματική άνοδο...

Ένα μικρό ποσοστό το κάνει για χρήματα...



Υ.Γ.: Έχω και blog, πάμε μια βόλτα;

[ENG]

Blogging is just like sex:

Most people do it because they enjoy it...
For some people is the mean for social and professional rise...
A small percentage does it for money...

Χωρίς λόγια... | No words...

Προς δολοφόνο Ιωάννη Βαρθολομαίου, Ενταύθα...

Δεν ήξερες, δεν ρώταγες; Η χειρότερη τιμωρία που μπορείς να κάνεις σε κάποιον που σου παίρνει την γυναίκα είναι να του την αφήσεις... Τώρα τι κατάλαβες;

Ενημέρωση 16.02.2007: Ο κύριος Τσ., γνωστός - άγνωστος "ανώνυμος" αναγνώστης αυτού του blog, μετέτρεψε τις παραπάνω σκέψεις μου σε σλόγκαν:

"Δεν τον σκοτώνεις, του την φορτώνεις!!"

Πέντε πράγματα για μένα

Είναι ένα παιχνίδι... Κάτι σαν την πυραμίδα, αλλά χωρίς χρήματα... Κάποιος blogger λέει πέντε πράγματα για τον εαυτό του και στο τέλος του post κάνει link σε πέντε άλλους blogger ώστε να κάνουν το ίδιο...

Εμένα μου το ζήτησε ο Flareman.

Λοιπόν:

1. Τρελαίνομαι για μαγειρίτσα και κοκκορέτσι.

2. Όταν ήμουνα φοιτητής ήμουνα κοντά 70 κιλά και είχα μακριά μαλλιά που τα έδενα κοτσίδα.

3. Λατρεύω να βλέπω αρχαία τραγωδία στην Επίδαυρο.

4. Κάπνιζα τέσσερα πακέτα τσιγάρα την ημέρα μέχρι πριν από εφτά χρόνια, όταν το έκοψα οριστικά.

5. Πιτσιρικάς ήμουν θαυμαστής της Στανίση (πολύ πριν το γυρίσω στις αρχαίες τραγωδίες)

Εγώ με την σειρά μου καλώ να πουν πέντε πράγματα για τον εαυτό τους οι: Philos, Helix Nebulae, 32μπιτος, Δήμος, Sakis (Διάλεξα μόνο αγοράκια για να μην έχω κανένα οικογενειακό δράμα)

Πασχαλίτσες;

Αν ισχύει αυτό που λένε, ότι οι πασχαλίτσες φέρνουν τύχη τότε μιλάμε ότι ξεκινάει απίστευτη περίοδος επιτυχιών... Αλλά, τι ακριβώς κάνουν στη σκάλα του σπιτιού μου; Αυτό που νομίζω;

Η θέα από τον Γουλά...

Ο Γουλάς είναι ένας τετραγωνικός χαρακτηριστικός πύργος στο καστέλι του Εμπορειού που προστάτευε τους κατοίκους από τους πειρατές την περίοδο της Τουρκοκρατίας... Η παράδοση θέλει να το έχουν κτίσει οι μοναχοί από το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη της Πάτμου...

Η θέα προς την θάλασσα...





...προς τους ανεμόμυλους...





...προς το ηλιοβασίλεμα και τα Χριστιανά...





Η θέα την νύχτα με φεγγάρι...

Δείτε πως θα είστε σε 50 χρόνια!!

Κάντε upload μια φωτογραφία σας, κεντράρετε την στο πρόσωπο που εμφανίζεται, απαντήστε σε μερικές ερωτήσεις και δείτε πως θα είστε σε 50 χρόνια... Δείτε τι επίδραση έχει η δουλειά σας πάνω σας...

(Μετά πηγαίντε στο link της εταιρείας και αρχίστε να ψάχνετε για νέα δουλειά)

Εγώ, πάντως, θα είμαι έτσι:

(Για σχεδόν 90 χρονών άνθρωπος καλά θα δείχνω!!!)

Στρουθοκαμηλισμός;

Έχω δει τελευταία στην τηλεόραση τόσα πολλά για τα καλλυντικά, τα φάρμακα, τα στρώματα, τα τυριά, τα γάλατα, τα κρέατα, τα ψάρια και τα θαλασσινά, τα νοσοκομεία, τα κινητά τηλέφωνα, τα δικαστήρια, τα μεσιτικά γραφεία, τις δημόσιες υπηρεσίες, τα σχολεία, τα super market που αποφάσισα να κόψω τον Ευαγγελάτο...

Τσικνοπέμπτη...

Ήδη μυρίζω τα παϊδάκια!!

Το γραφείο μου...

Ο φίλος blogger Civil αγόρασε μία φωτογραφική μηχανή SONY Cybershot DCS-S500 και από τα πρώτα μέρη που φωτογράφισε ήταν το γραφείο του...

13 Απριλίου 2006

Αγόρασα την πρώτη μου φωτογραφική μηχανή (άργησα λίγο), μια SONY Cybershot DSC-W5... Από τα πρώτα μέρη που φωτογράφισα ήταν το γραφείο μου...

Τελικά όλοι οι άνθρωποι μοιάζουμε...

Οι φωτογραφίες είναι από τον περασμένο Απρίλιο... Το μοτό μου:
"Το τακτοποιημένο γραφείο είναι δείγμα αρρωστημένου μυαλού"

Έχουν αλλάξει κάποια πράγματα από τότε, αλλά όχι η εκπληκτική οργάνωση μου...

Ασφαλής Ημέρα Διαδικτύου;

6 Φεβρουαρίου 2007 - Ασφαλής Ημέρα Διαδικτύου

Ένα animation για την περίπτωση...



Από την ιστοσελίδα http://eclectech.co.uk/

Ημερολόγια Τοίχου...

Ήξερα ότι βγαίνουν ημερολόγια τοίχου με ημίγυμνες καλονές για να διαφημίσουν ελαστικά... Το ημερολόγιο της Pirelli είναι από τα πλέον γνωστά...

Ήξερα, επίσης, ότι βγαίνουν για αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες και για αρκετά άλλα πράγματα... Αλλά ημερολόγιο τοίχου με πανέμορφα κορίτσια για να διαφημίσει σωλήνες αποχέτευσης δεν είχα ξαναδεί... Το έκανε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες κατασκευής σωλήνων, η ιταλική Valsir...

Κατεβάστε το εδώ.

Αναμνήσεις #1

Όταν ήμουνα μικρός - πολλά χρόνια πριν - ήμουνα συνέχεια σπίτι - σχολείο, σχολείο - σπίτι... Πολύ καλός μαθητής με πολύ καλούς βαθμούς... Εμφανισιακά, όμως, πολύ αδύνατος και αγύμναστος.. Κυριολεκτικά αυτό που οι Αμερικάνοι αποκαλούν nerd...

Στην τάξη μου ήταν και ένα άλλο παιδί, γιός στρατιωτικού... Ψηλό και γεροδεμένο και πείραζε τους πάντες... Κυρίως, όμως, τα παιδάκια σαν εμένα... Και δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα παρά να υπομένουμε... Κάποια μέρα, όμως, έκάνε κάτι που με εκνεύρισε πάρα πολύ... Έφτασα στα όρια μου... Ως άλλος "Daniel LaRusso" (karate kid), λοιπόν, τον πλησίασα κάποια στιγμή στο προαύλιο του σχολείο, ενώ μίλαγε με τους φίλους του και του έριξα μια γονατιά στα αχαμνά.... Θυμάμαι την σκηνή σαν να συνέβη χθές... Θυμάμαι την φράση που είπε αμέσως μετά απευθυνόμενος στους φίλους του "τι γελάτε ρε; πονάω!!". Από τότε η ζωή μου στο σχολείο ήταν διαφορετική... Άρχισα να αποκτώ δημοτικότητα.. Μέχρι που εκλέχτηκα και δεύτερος στο δεκαπενταμελές... Ο συμμαθητής μου δεν ξανασχολήθηκε ποτέ μαζί μου...

Αργότερα μπήκε σε στρατιωτική σχολή την οποία όμως τελικά εγκατέλειψε... Κάποια στιγμή τον πέτυχα - πολλά χρόνια μετά - σε ένα δρόμο στην Αθήνα... Δούλευε κάπου εκεί κοντά... Με αναγνώρισε αμέσως και μου μίλησε... Εγώ, αντίθετα, έκανα κανένα δεκάλεπτο να καταλάβω ποιος ήταν... Βέβαια τίποτα δεν μας χώριζε πια... Αντίθετα μας συνέδεαν χαρούμενες - τελικά - αναμνήσεις...

Και από μια αστεία ανάμνηση τον θυμήθηκα...

Δίναμε πανελλήνιες εξετάσεις... Πρώτο μάθημα έκθεση... Το θέμα αφορούσε του νέους και αν μπορούν να συμβάλλουν στην βελτίωση του κόσμου... Θέμα σχετικά εύκολο και υπήρχαν πολλά που μπορούσες να γράψεις.... Βγαίνοντας έξω, ο συμμαθητής μου - πειραχτήρι όπως ήταν - γυρνάει και λέει σε όλους: "Το θέμα ήταν παγίδα... Στην πραγματικότητα μίλαγε για την μόλυνση του περιβάλλοντος"... Τρομοκρατηθήκαμε όλοι...

Ιερείς και Δεισιδαιμονίες…

Παρακολουθούσα ένα ντοκιμαντέρ στο τοπικό τηλεοπτικό κανάλι Volcano, για την ολική έκλειψη του ηλίου που έγινε το 1999. Ο εκφωνητής, αναφερόμενος σε αρχαίους πολιτισμούς και δοξασίες είπε ότι στους πολιτισμούς των Αζτέκων και των Μάγιας κάνανε μέχρι και ανθρωποθυσίες προκειμένου να "πείσουν τον ήλιο να γυρίσει πίσω"…

Αμέσως αναρωτήθηκα πως είναι δυνατόν να κάνεις ανθρωποθυσίες για ένα γεγονός που στην χειρότερη περίπτωση διαρκεί – όπως διαπίστωσα και αργότερα – 7 λεπτά και 31 δευτερόλεπτα… Μέχρι να πεις φέρτε μας έναν άνθρωπο να θυσιάσουμε, τελειώνει η ιστορία… Τότε το συνειδητοποίησα… Η μόνη λογική που έχει ένα τέτοιο γεγονός είναι αν οι ιερείς μπορούσαν να προβλέψουν το γεγονός και γνώριζαν από πριν την αλήθεια για την φύση του…

Έψαξα λίγο και το βρήκα:

«Οι Μάγια πίστευαν ότι ο μυθικός θεός τους, ο Ουιτζιλοποχτλί, το Φτερωτό Φίδι, καταβρόχθιζε τον Ήλιο κατά τη στιγμή της έκλειψης. Οι ιερείς τους ίσως μπορούσαν να προβλέψουν τις εκλείψεις, αλλά κρατούσαν επτασφράγιστο μυστικό τις γνώσεις τους. Η ικανότητα πρόβλεψης μιας έκλειψης ήταν ένα ισχυρό πολιτικό «ατού», μια ακατανίκητη δύναμη, για έναν πολιτισμό που θεμελιώθηκε πάνω στην άγρια λατρεία του Ήλιου. Ακόμα και σήμερα ο ινδιάνικος λαός του Μεξικού αισθάνεται δέος για τις εκλείψεις. Ο αστρονόμος καθηγητής Αρμάντο Γκαρθία ντε Λεόν στο Πανεπιστήμιο του Μεξικού γράφει ότι οι άνθρωποι κλείνονται στα σπίτια τους κατά τη στιγμή της έκλειψης, ενώ οι έγκυες γυναίκες φοβούνται μήπως γεννήσουν παιδιά τέρατα». [Από ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου Αθηνών]

Τα σχόλια δικά σας…

Εικόνες από την Φλωρεντία... Μέρος 4ο και τελευταίο

Στην Piazza della Signoria υπάρχουν μερικά πολύ όμορφα αγάλματα, όπως:

Το άγαλμα του Cosimo I de' Medici, μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης...



Το άγαλμα Giuditta e Oloferne του Donatello...

...και το αντίγραφο από το άγαλμα του Δαβίδ του Μιχαήλ Άγγελου. Το πραγματικό βρίσκεται σε Μουσείο...

Φεύγοντας, περάσαμε δίπλα από την Ponte Vecchio (Παλιά Γέφυρα). Χτίστηκε αρχικά από τους Ετρούσκους και είναι η μόνη γέφυρα που επέζησε στην πόλη από τους βομβαρδισμούς του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου...

...Τέλος

Εικόνες από την Φλωρεντία... Μέρος 3ο

Από τον καθεδρικό ναό περπατήσαμε προς την Piazza della Signoria...







...όπου βρίσκεται το Palazzo Vecchio, το δημαρχείο της Φλωρεντίας.

Στην ίδια πλατεία βρίσκεται το συντριβάνι του Ποσειδώνα (Fontana del Nettuno), το οποίο φτιάχτηκε μεταξύ του 1563 και 1565 για τους γάμους του Φρανγκίσκου των Μεδίκων με την Ιωάννα της Αυστρίας... Ο Ποσειδώνας που υπάρχει στο συντριβάνι, όμως, είναι ένα αντίγραφο του 19ου αιώνα, καθώς το πρωτότυπο είναι σε μουσείο...

Το άγαλμα αυτό δεν είχε τύχει ιδιαίτερης αποδοχής από τους κατοίκους της Φλωρεντίας, οι οποίοι το αποκαλούσαν "ο λευκός γίγαντας"... Ακόμα και ο Μιχαήλ Άγγελος είπε στον γλύπτη "Ammanato κατάφερες να καταστρέψεις ενά όμορφο κομμάτι μάρμαρο"...

[Συνεχίζεται/It continues...]

Η πιο αστεία φωτογραφία μου...

Η φωτογραφία είναι από την μεγάλη ρόδα στην Βιέννη... Πριν ανέβεις σε τραβάνε μία φωτογραφία, την οποία - άμα θέλεις - την αγοράζεις... Το θέμα της εν λόγω φωτογραφίας είχε σχέση με τις γιορτές... Παρότι ήμουνα αρχικά αρνητικός με το να φορέσω σκουφάκι Άγιου Βασίλη, τελικά το έκανα και όχι μόνο αυτό, το αποτέλεσμα μου άρεσε κιόλας...

Me and my fiancee...