Friday, February 19, 2010
Thursday, February 18, 2010
Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει... | Even if February will be cold...
"Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει", λέμε στην Ελλάδα... Έπρεπε, όμως, να ζήσω λίγο στην Πολωνία για να καταλάβω ότι το ρητό αυτό ισχύει αυστηρά για τον Ευρωπαϊκό νότο... Εκτός εάν μπορούμε να δεχτούμε σαν μυρωδιά καλοκαιριού το γεγονός ότι ανέβηκε η θερμοκρασία στο -2 από -15 που ήταν τον προηγούμενο μήνα...
Σημείωση: Η φωτογραφία είναι από τον Περίβολο της Σαντορίνης...
Σημείωση: Η φωτογραφία είναι από τον Περίβολο της Σαντορίνης...
[ENG] We say in Greece that, "Even if February will be extremely cold, it will smell summer"... I had to live a little bit in Poland to realise that this phrase is true only in the European South... Except if we consider smell of summer the fact that temperature is now -2 from -15 the previous month...
Wednesday, February 17, 2010
Οι Άγιοι Πάντες της Μπίτσα | Farský Kostol Všetkých svätých
Η ιστορία της Farský Kostol Všetkých svätých (Ενοριακή Εκκλησία των Αγίων Πάντων) στην πόλη Bytča της Σλοβακίας φτάνει μέχρι τον 13ο αιώνα. Η σημερινή της μορφή, πάντως, έχει προκύψει από εκτεταμένες εργασίες εργασίες ανακατασκευής του 1939 και του 1950.
Σύνδεσμος σε χάρτη / Link to Map: 49° 13' 22''N, 18° 33' 33''E
[ENG] The story of the Parish Church of All Saints, in the Slovakian city Bytča, goes back to the 13th century. The present form, though, it is the result of major reconstruction works that took place in 1939 and 1950.
[SVK] Farský Kostol Všetkých svätých, Bytča
Σύνδεσμος σε χάρτη / Link to Map: 49° 13' 22''N, 18° 33' 33''E
[ENG] The story of the Parish Church of All Saints, in the Slovakian city Bytča, goes back to the 13th century. The present form, though, it is the result of major reconstruction works that took place in 1939 and 1950.
[SVK] Farský Kostol Všetkých svätých, Bytča
Tuesday, February 16, 2010
Η Συναγωγή της Μπίτσα | Synagóga v Bytči
Η Συναγωγή της Σλοβακικής πόλης Bytča (Μπίτσα) έχει κτιστεί το 1886, στην θέση παλαιότερης συναγωγής που είχε κτιστεί το 1801. Ο αρχιτέκτονας της δεν είναι γνωστός. Βρίσκεται δίπλα στο Bytčiansky zámok (Κάστρο της Μπίτσα), το οποίο τότε ήταν ιδοκτησία του Εβραίου βαρώνου Leopold Popper (Λεοπόλδου Πόππερ), ο οποίος ήταν ιδιοκτήτης μεγάλης ζυθοποιίας στην πόλη, και ο οποίος έκτισε και την Συναγωγή.
Κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη. Το ίδιο και κατά την διάρκεια του Κομμουνισμού.
Κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη. Το ίδιο και κατά την διάρκεια του Κομμουνισμού.
Δείτε το εσωτερικό της διαδραστικά εδώ.
Σύνδεσμος σε χάρτη / Link to Map: 49° 13' 15''N, 18° 33' 36''E
[ENG] The Synagogue of the Slovakian city Bytca was built in 1886. It is located close to the Castle of Bytca, which, at that time, was in the possession of the Jew Baron Leopold Popper, who had built the Synagogue. He was also the owner of a big brewery in the city.
[SVK] Synagóga v Bytči
[SVK] Synagóga v Bytči
Monday, February 15, 2010
Το κάστρο της Μπίτσα | Bytčiansky zámok
Αρχικά ήταν ένα μικρότερο κάστρο, σε Γοτθικό ρυθμό, το οποίο είχε κτιστεί τον 13ο αιώνα και άνηκε στην Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή της Nitra (Νίτρα). To 1563 το κάστρο αγοράστηκε από τον František I. Turzo.
"Για τον Δίκαιο και Ανίκητο Μαξιμιλιανό, ο οποίος εκλέκτηκε Ρωμαίος Αυτοκράτορας, βασιλέας της Γερμανίας, Ουγγαρίας και Βοημίας, έκτισε τα θεμέλια αυτού του έργου, με δικά του έξοδα, ο Franciscus Thurzo το έτος Κυρίου 1571"
Ο František, μεταξύ 1571 και 1574, έκτισε στην θέση του ένα νεότερο και ισχυρότερο κάστρο, σε Αναγεννησιακό ρυθμό. Για την κατασκευή του κλήθηκε από το Μιλάνο ο Ιταλός αρχιμάστορας Ján Kilian de Syroth. Το κάστρο ολοκληρώθηκε το 1575, ένα χρόνο μετά τον θάνατο του František. Το 1601, ο γιός του František, Juraj VII Turzo, ο οποίος ήταν τότε παλατίνος του αυτοκράτορα Rudolf II. Habsburský (Ροδόλφος Β των Αψβούργων), κατασκεύασε δίπλα στο κάστρο ένα Γαμήλιο παλάτι, το οποίο ήταν αφιερωμένο στους οικογενειακούς εορτασμούς και, κυρίως, για τους γάμους των 6 κοριτσιών του...
Ένας ακόμα Ιταλός αρχιμάστορας, ο Andrea Pocabello, ανέλαβε να επισκευάσει το κάστρο και το Γαμήλιο παλάτι μετά την επίθεση και την πυρπόληση του από τους Χαϊδούκους (Ούγροι χωρικοί που δρούσαν όπως οι Έλληνες αρματολοί και κλέφτες) το 1605. Οι επισκευές κράτησαν μέχρι το 1612. Μετά τον θάνατο του Juraj Turzo, το 1616, πέρασε στα χέρια του γιού του, Imre. Ο ξαφνικός θάνατος του 23χρονου Imre, το 1621, πιθανότατα δολοφονία, έφερε το τέλος της γενιάς των Turzo.
Το 1624, το κάστρο πέρασε στον Miklós Esterházy (Μίκλaς Εστερχάζι), της γνωστής Ουγγρικής οικογένειας των Esterházy (Εστερχάζι), οι οποίοι το διατήρησαν στην κατοχή τους μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα. Το 1647, το Γαμήλιο παλάτι καταστράφηκε από πυρκαγιά. Επισκευάστηκε γρήγορα, αλλά ο Μίκλας Εστερχάζι το χρησιμοποιούσε μόνο για αποθήκη σιτηρών.
To 1736 θα φιλοτεχνηθούν τοιχογραφίες, οι οποίες δείχνουν γνωστούς Ούγγρους και Ευρωπαίους ηγέτες, καθώς και μυθολογικούς ήρωες, όπως τον Έκτορα και τον Αχιλλέα. Αργότερα μέσα στον 18ο αιώνα, τα ξύλινα εσωτερικά μπαλκόνια μετατράπηκαν σε κτιστά αψιδωτά. Δυστυχώς, αυτή η κατασκευή οδήγησε στο να χαθεί το πάνω μέρος από πολλούς από τους χαρακτήρες των τοιχογραφιών.
Το 1856 το κάστρο υπέστη μεγάλες καταστροφές από πυρκαγιά. Το 1862, όταν το κάστρο πέρασε στην κατοχή του Εβραίου βαρώνου Leopold Popper, οι ζημιές δεν είχαν ακόμα αποκατασταθεί. Ο Λεοπόλντ μετέτρεψε το μέγαρο σε διαμερίσματα και το γαμήλιο παλάτι σε δικαστήριο. Από το φόβο μην ξανακινδυνέψει από πυρκαγιά, αντικατέστησε την οροφή με μεταλλική. Σήμερα εκτελούνται εργασίες αποκατάστασης. Το Γαμήλιο παλάτι έχει ήδη αποκατασταθεί στην αρχική του μορφή, του 17ου αιώνα.
Το κάστρο την εποχή του Εστερχάζι...
Το 1954 στο κάστρο στεγάστηκαν τα Τοπικά Κρατικά Αρχεία, τμήμα των οποίων βρίσκεται ακόμα εκεί.
"Για τον Δίκαιο και Ανίκητο Μαξιμιλιανό, ο οποίος εκλέκτηκε Ρωμαίος Αυτοκράτορας, βασιλέας της Γερμανίας, Ουγγαρίας και Βοημίας, έκτισε τα θεμέλια αυτού του έργου, με δικά του έξοδα, ο Franciscus Thurzo το έτος Κυρίου 1571"
Ο František, μεταξύ 1571 και 1574, έκτισε στην θέση του ένα νεότερο και ισχυρότερο κάστρο, σε Αναγεννησιακό ρυθμό. Για την κατασκευή του κλήθηκε από το Μιλάνο ο Ιταλός αρχιμάστορας Ján Kilian de Syroth. Το κάστρο ολοκληρώθηκε το 1575, ένα χρόνο μετά τον θάνατο του František. Το 1601, ο γιός του František, Juraj VII Turzo, ο οποίος ήταν τότε παλατίνος του αυτοκράτορα Rudolf II. Habsburský (Ροδόλφος Β των Αψβούργων), κατασκεύασε δίπλα στο κάστρο ένα Γαμήλιο παλάτι, το οποίο ήταν αφιερωμένο στους οικογενειακούς εορτασμούς και, κυρίως, για τους γάμους των 6 κοριτσιών του...
Ένας ακόμα Ιταλός αρχιμάστορας, ο Andrea Pocabello, ανέλαβε να επισκευάσει το κάστρο και το Γαμήλιο παλάτι μετά την επίθεση και την πυρπόληση του από τους Χαϊδούκους (Ούγροι χωρικοί που δρούσαν όπως οι Έλληνες αρματολοί και κλέφτες) το 1605. Οι επισκευές κράτησαν μέχρι το 1612. Μετά τον θάνατο του Juraj Turzo, το 1616, πέρασε στα χέρια του γιού του, Imre. Ο ξαφνικός θάνατος του 23χρονου Imre, το 1621, πιθανότατα δολοφονία, έφερε το τέλος της γενιάς των Turzo.
Το 1624, το κάστρο πέρασε στον Miklós Esterházy (Μίκλaς Εστερχάζι), της γνωστής Ουγγρικής οικογένειας των Esterházy (Εστερχάζι), οι οποίοι το διατήρησαν στην κατοχή τους μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα. Το 1647, το Γαμήλιο παλάτι καταστράφηκε από πυρκαγιά. Επισκευάστηκε γρήγορα, αλλά ο Μίκλας Εστερχάζι το χρησιμοποιούσε μόνο για αποθήκη σιτηρών.
To 1736 θα φιλοτεχνηθούν τοιχογραφίες, οι οποίες δείχνουν γνωστούς Ούγγρους και Ευρωπαίους ηγέτες, καθώς και μυθολογικούς ήρωες, όπως τον Έκτορα και τον Αχιλλέα. Αργότερα μέσα στον 18ο αιώνα, τα ξύλινα εσωτερικά μπαλκόνια μετατράπηκαν σε κτιστά αψιδωτά. Δυστυχώς, αυτή η κατασκευή οδήγησε στο να χαθεί το πάνω μέρος από πολλούς από τους χαρακτήρες των τοιχογραφιών.
Το 1856 το κάστρο υπέστη μεγάλες καταστροφές από πυρκαγιά. Το 1862, όταν το κάστρο πέρασε στην κατοχή του Εβραίου βαρώνου Leopold Popper, οι ζημιές δεν είχαν ακόμα αποκατασταθεί. Ο Λεοπόλντ μετέτρεψε το μέγαρο σε διαμερίσματα και το γαμήλιο παλάτι σε δικαστήριο. Από το φόβο μην ξανακινδυνέψει από πυρκαγιά, αντικατέστησε την οροφή με μεταλλική. Σήμερα εκτελούνται εργασίες αποκατάστασης. Το Γαμήλιο παλάτι έχει ήδη αποκατασταθεί στην αρχική του μορφή, του 17ου αιώνα.
Το κάστρο την εποχή του Εστερχάζι...
Το 1954 στο κάστρο στεγάστηκαν τα Τοπικά Κρατικά Αρχεία, τμήμα των οποίων βρίσκεται ακόμα εκεί.
[Πηγή]
Σύνδεσμος σε χάρτη / Link to Map: 49° 13' 13''N, 18° 33' 33''E
[ENG] The Castle of Bytca. Originally, there was a smaller castle in Gothic style, which was built in the 13th century and belonged to the Roman Catholic Diocese of Nitra. In 1563 the castle passed into the possession of František I. Turzo. Between 1571 and 1574, he built on the place of the old castle, a newer and stronger castle in Renaissance style. For the construction of it, Ján Kilian de Syroth, an Italian master, came from Milan. In 1601, the son of František, Juraj Turzo, built next to the castle a Wedding Palace, which was devoted to family celebrations and, for the marriages of his six daughters... Another Italian master, Andrea Pocabello, undertook the effort to repair the castle and the Wedding Palace after the attack of the Hayduks in 1605 (a class of Hungarians who were originally shepherds, and from whom patriotic militia organizations subsequently received the name), who set it on fire. The reparation works continued till 1612. In 1624, the castle passed to the hands of Miklós Esterházy, part of the notorious Hungarian family of Esterházy, who maintained the hold it until the mid-19th century. In 1736 frescos covered the walls of the castle, which represented well-known Hungarian and European leaders, as well as Greek mythological heroes. The biggest change in the early 18th century was the building of arcaded corridor, which succeeded to previous wooden balcony. Unfortunately, this new construction led to the loss of part of the frescos. In 1862, the castle passed into the possession of Leopold Popper. A big destruction happened 6 years earlier, in 1856, when the roof of the castle was destroyed by fire. The recovery took 11 years, but the palace roof regained the shape that had probably in the beginning. Fearing the threat of another fire, however, Leopold Popper decided in 1889 to change the roof covering into metal shingle. He turned the mansion into apartments and the wedding palace into court. In 1954, it became the seat of the State Regional Archives, part of which is still there today. Restoration works are on progress. The Wedding Palace has already been restored to its original form [Source].
[SVK] Bytčiansky zámok, BytčaSunday, February 14, 2010
H καρδιά της Σαντορίνης | The Heart of Santorini
Η καρδιά αυτή βρίσκεται στο μονοπάτι προς την παραλία της Πλάκας στο Μεγαλοχώρι της Σαντορίνης...
[ENG] The "Heart of Santorini", a hole at the volcanic rocks of the Caldera, is located at Megalochori village, on the way to Plaka's beach...
Happy Valentine's Day!
Честит Св. Валентин!
Поздравления с днем святого Валентина!
Bonne Saint Valentin!
Alles Liebe zum Valentinstag!
Buon San Valentino!
Feliz día de San Valentín!
Szczesliwego dnia swietego Walentego!
情人节快乐
情人節快樂
ハッピー バレンタイン
Честит Св. Валентин!
Поздравления с днем святого Валентина!
Bonne Saint Valentin!
Alles Liebe zum Valentinstag!
Buon San Valentino!
Feliz día de San Valentín!
Szczesliwego dnia swietego Walentego!
情人节快乐
情人節快樂
ハッピー バレンタイン
[ENG] The "Heart of Santorini", a hole at the volcanic rocks of the Caldera, is located at Megalochori village, on the way to Plaka's beach...
Saturday, February 13, 2010
Θα οδηγήσουμε; | Ще се возим ли
Το τραγούδι του Σαββατοκύριακου είναι το "Ще се возим ли" (Στε σε βόζιμ λι - "Θα οδηγήσουμε;") από την Βουλγάρα τραγουδίστρια Алисия (Αλίσια). Είναι ένα άκρως χορευτικό κομμάτι, διασκευή του τραγουδιού "Flirt" της Αλβανής τραγουδίστριας Barbana Dini.
Αν και μου αρέσει η μουσική στο Αλβανικό τραγούδι περισσότερο, καθώς οι Βούλγαροι χρησιμοποιούν περισσότερο ηλεκτρονική μουσική, προτιμώ την φωνή της Αλίσια...
Δείτε το βιντεοκλίπ του Βουλγαρικού τραγουδιού εδώ και του Αλβανικού εδώ.
Δείτε το βιντεοκλίπ του Βουλγαρικού τραγουδιού εδώ και του Αλβανικού εδώ.
[ENG] The song of the weekend is the "Ste se vozim li" (Are we going to drive?) from the Bulgarian singer Alicya. The song is a remix of the song "Flirt" of the Albanian singer Barbara Dini. Even though I like the music in the Albanian song more, I prefer the voice of Alicya... See the video clip of the song here.
[BUL] Алисия - "Ще се возим ли"
Friday, February 12, 2010
Το δημαρχείο της Ολεσνίτσα | Oleśnicki Ratusz
Η ύπαρξη της Oleśnica (Ολεσνίτσα), ως οικισμός δίπλα σε ισχυρό κάστρο είναι γνωστή από το 1189. Κατά τον 13ο αιώνα κατελήφθη από τους Γερμανούς... Στις 22 Φεβρουαρίου του 1255 ονομάστηκε "πόλη" από τον Πολωνό δούκα Henryk III Biały (Χένρι Γ' Μπιάλι - Ερρίκος Γ' ο λευκός). Αργότερα πέρασε διαδοχικά από τα χέρια των Βοημών, Γερμανών, Πρώσσων, και το 1871 ενώθηκε, μαζί με όλη την Πρωσσία, με την Γερμανική Αυτοκρατορία. Το 1945, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώθηκε με την Πολωνία. Ο Γερμανικός πληθυσμός εκδιώχθηκε και στην περιοχή ήρθαν πρόσφυγες από την ανατολική Πολωνία που πέρασε στα χέρια της Σοβιετικής Ενώσεως...
Σημείωση: Δεν μπορούσα να διαλέξω μία από αυτές τις τρεις φωτογραφίες, οπότε τις έβαλα όλες...
Σύνδεσμος σε χάρτη / Link to Map: 51° 12' 34''N, 17° 22' 47''E[ENG] The presence of a settlement near a ducal castle in the area of Olesnica, it is known from 1189. In the 13th century, the area was settled by Germans. On 22.02.1255, the village received city rights from the Polish Duke Henryk III the White. After that it passed in the hands of the Bohemians, the Germans, the Prussians and, in 1871, became part of the German Empire during the Prussian-led unification of Germany. It was heavily damaged by the Red Army in 1945 during World War II, having approximately 60-80% of its buildings destroyed. The city became Polish after the Potsdam Conference and was renamed to Oleśnica. The remaining German-speaking population was subsequently expelled and resettled with Poles many of whom were expelled from Eastern Poland annexed in 1945 by the Soviet Union [Source: Wikipedia]
[POL] Oleśnicki Ratusz
[POL] Oleśnicki Ratusz
Thursday, February 11, 2010
Το κάστρο του Βρότσουαβ | Centrum Kultury Zamek
Το κάστρο του Wrocław (Βρότσουαβ) βρίσκεται στην περιοχή Leśnica (Λεσνίτσα) της πόλης. Αρχικά ήταν η κατοικία του Bolesław I Wysoki (Μπόλεσλαβ Α' Βισοκι - "Μπόλεσλαβ ο Ψηλός"), Δούκα του Wrocław (1163-1201), όπου και πέθανε στις 7 ή 8 Δεκεμβρίου του 1201. Από την εποχή του Μπόλεσλαβ υπέστη διάφορες τροποποιήσεις, από τους κατά καιρούς ιδιοκτήτες του, με πιο σημαντικές αυτές της οικογένειας των Banckes, τον 15ο αιώνα, του Hans Horning, τον 17ο αιώνα και των Ιωαννιτών Ιπποτών τον 18ο αιώνα. Η εσωτερική διακόσμηση, σε στυλ ροκοκό, από το 1752, δεν υπάρχει πια.
Σήμερα το κάστρο είναι πολιτιστικό κέντρο της πόλης. Η επίσημη ιστοσελίδα του εδώ.
Σύνδεσμος σε χάρτη / Link to Map: 51° 8' 47''N, 16° 52' 14''E
[ENG] The Castle of Wroclaw is located in the area of Lesnica of the city. Initially, was the residence of the Boleslaw I the "tall", Duke of Wroclaw (1163-1201), where he died on 7 or 8 December 1201. From the time of Boleslaw, several modification were done to the castle. The most important of them were the ones of Banckes family, in the 15th century, Hans Horning's, in 17th Century, and of the Knight Hospitallers of the Red Star, in the 18th century. The - rococo style - interior from 1752 does not exist any more. Today, the castle is a Cultural centre of Wroclaw.
[POL] Centrum Kultury "Zamek", Wrocław
Σήμερα το κάστρο είναι πολιτιστικό κέντρο της πόλης. Η επίσημη ιστοσελίδα του εδώ.
Σύνδεσμος σε χάρτη / Link to Map: 51° 8' 47''N, 16° 52' 14''E
[ENG] The Castle of Wroclaw is located in the area of Lesnica of the city. Initially, was the residence of the Boleslaw I the "tall", Duke of Wroclaw (1163-1201), where he died on 7 or 8 December 1201. From the time of Boleslaw, several modification were done to the castle. The most important of them were the ones of Banckes family, in the 15th century, Hans Horning's, in 17th Century, and of the Knight Hospitallers of the Red Star, in the 18th century. The - rococo style - interior from 1752 does not exist any more. Today, the castle is a Cultural centre of Wroclaw.
[POL] Centrum Kultury "Zamek", Wrocław
Wednesday, February 10, 2010
Το κάστρο του Μπέτσκοβ | Beckovský hrad
Ένα από τα καλά του να ταξιδεύεις με αυτοκίνητο... Είδαμε το Beckovský hrad (Κάστρο του Μπέτσκοβ) από το αυτοκίνητο τον Αύγουστο, καθώς ταξιδεύαμε από Πολωνία προς Βουλγαρία... Ήταν τρομερά εντυπωσιακό θέαμα, οπότε αποφάσισα να ψάξω να βρω τι είναι και να το επισκεφτούμε στο ταξίδι της επιστροφής... Έτσι και κάναμε...
Το κάστρο κατέχει στρατηγική θέση στην περιοχή της λεγόμενης Μεγάλης Μοραβίας, του μεγάλου Σλαβικού κράτους που υπήρχε στην Κεντρική Ευρώπη μεταξύ 9ου και 10ου αιώνα. Το ίδιο το κάστρο πρέπει να κτίστηκε στα μέσα του 13ου αιώνα για να προστατεύει τα σύνορα με το Βασίλειο της Ουγγαρίας...
Γύρω στα τέλη του 13ου με αρχές του 14ου αιώνα πέρασε στα χέρια του Csák (III) Máté, Ούγγρου ανεξάρτητου ηγεμόνα. Μετά τον θάνατο του, το 1321, το κάστρο το διαχειρίζονταν καστελάνοι. Ο βασιλέας της Ουγγαρίας, I. Lajos, έδωσε το 1379 το κάστρο στον Miklós Bánffy, για τις υπηρεσίες του σε μάχες στα Βαλκάνια και στην Ιταλία... Το 1388 το κάστρο δόθηκε από τον Ούγγρο αυτοκράτορα Zsigmond στον, Πολωνικής καταγωγής, Ούγγρο αριστοκράτη Ścibor ze Ściborzyc, ο οποίος ήταν σύμβουλος του και μάλιστα με μεγάλη επιρροή σε αυτόν.
Ο Ścibor ξανάχτισε το κάστρο σε Γοτθικό ρυθμό. Μάλιστα, έκτισε ένα παρεκκλήσι με καταπληκτική διακόσμηση. Μετά τον θάνατο του, πέρασε στην κατοχή του γιού του Stibor II, ο οποίος, καθώς δεν είχε γιό, το κληρονόμησε στην κόρη του Katarína. Το βασιλικό συμβούλιο, όμως, αποφάσισε ότι, ως κόρη, είχε δικαίωμα μόνο στο ένα τέταρτο της περιουσίας του πατέρα της, το οποίο της δόθηκε σε χρήματα, ενώ το κάστρο δόθηκε από τον Zsigmond, το 1437, μία μέρα πριν τον θάνατο του, στον Pál Bánffy, με την προϋπόθεση να παντρευτεί την Katarína, όπως και έκανε.
Το 1526, μετά την Μάχη του Μοχάτς, ανάμεσα στον ουγγρικό στρατό του II. Lajos (Λουδοβίκος Β') και τον οθωμανικό στρατό του Kanuni Sultan Süleyman (Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπή), η οποία έληξε νικηφόρα για τους Οθωμανούς, η οικογένεια Bánffy ξαναέχτισε το κάστρο σε Αναγεννησιακό ρυθμό, αυτήν την φορά.
Το 1599, το κάστρο άντεξε σε πολιορκία των Τατάρων.
Η οικογένεια Bánffy διατήρησε στην κατοχή της το κάστρο μέχρι το 1646, όταν πέθανε το τελευταίο μέλος της, ο Kristóf Bánffy. Το κάστρο μετατράπηκε αργότερα σε στρατώνα και μετά σε φυλακές. Το 1729 καταστράφηκε από πυρκαγιά και μετατράπηκε σε ερείπια. Το 1970 ανακηρύχθηκε σε Εθνικό Πολιτιστικό Μνημείο της τότε Τσεχοσλοβακίας.
Η σημερινή του μορφή προέκυψε από εργασίες αποκατάστασης που έγιναν στο τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα.
Σύνδεσμος σε χάρτη / Link to Map: 48° 47' 27''N, 17° 53' 53''E
Το κάστρο κατέχει στρατηγική θέση στην περιοχή της λεγόμενης Μεγάλης Μοραβίας, του μεγάλου Σλαβικού κράτους που υπήρχε στην Κεντρική Ευρώπη μεταξύ 9ου και 10ου αιώνα. Το ίδιο το κάστρο πρέπει να κτίστηκε στα μέσα του 13ου αιώνα για να προστατεύει τα σύνορα με το Βασίλειο της Ουγγαρίας...
Γύρω στα τέλη του 13ου με αρχές του 14ου αιώνα πέρασε στα χέρια του Csák (III) Máté, Ούγγρου ανεξάρτητου ηγεμόνα. Μετά τον θάνατο του, το 1321, το κάστρο το διαχειρίζονταν καστελάνοι. Ο βασιλέας της Ουγγαρίας, I. Lajos, έδωσε το 1379 το κάστρο στον Miklós Bánffy, για τις υπηρεσίες του σε μάχες στα Βαλκάνια και στην Ιταλία... Το 1388 το κάστρο δόθηκε από τον Ούγγρο αυτοκράτορα Zsigmond στον, Πολωνικής καταγωγής, Ούγγρο αριστοκράτη Ścibor ze Ściborzyc, ο οποίος ήταν σύμβουλος του και μάλιστα με μεγάλη επιρροή σε αυτόν.
Ο Ścibor ξανάχτισε το κάστρο σε Γοτθικό ρυθμό. Μάλιστα, έκτισε ένα παρεκκλήσι με καταπληκτική διακόσμηση. Μετά τον θάνατο του, πέρασε στην κατοχή του γιού του Stibor II, ο οποίος, καθώς δεν είχε γιό, το κληρονόμησε στην κόρη του Katarína. Το βασιλικό συμβούλιο, όμως, αποφάσισε ότι, ως κόρη, είχε δικαίωμα μόνο στο ένα τέταρτο της περιουσίας του πατέρα της, το οποίο της δόθηκε σε χρήματα, ενώ το κάστρο δόθηκε από τον Zsigmond, το 1437, μία μέρα πριν τον θάνατο του, στον Pál Bánffy, με την προϋπόθεση να παντρευτεί την Katarína, όπως και έκανε.
Το 1526, μετά την Μάχη του Μοχάτς, ανάμεσα στον ουγγρικό στρατό του II. Lajos (Λουδοβίκος Β') και τον οθωμανικό στρατό του Kanuni Sultan Süleyman (Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπή), η οποία έληξε νικηφόρα για τους Οθωμανούς, η οικογένεια Bánffy ξαναέχτισε το κάστρο σε Αναγεννησιακό ρυθμό, αυτήν την φορά.
Το 1599, το κάστρο άντεξε σε πολιορκία των Τατάρων.
Η οικογένεια Bánffy διατήρησε στην κατοχή της το κάστρο μέχρι το 1646, όταν πέθανε το τελευταίο μέλος της, ο Kristóf Bánffy. Το κάστρο μετατράπηκε αργότερα σε στρατώνα και μετά σε φυλακές. Το 1729 καταστράφηκε από πυρκαγιά και μετατράπηκε σε ερείπια. Το 1970 ανακηρύχθηκε σε Εθνικό Πολιτιστικό Μνημείο της τότε Τσεχοσλοβακίας.
Η σημερινή του μορφή προέκυψε από εργασίες αποκατάστασης που έγιναν στο τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα.
Σύνδεσμος σε χάρτη / Link to Map: 48° 47' 27''N, 17° 53' 53''E
[ENG] Beckov Castle is a castle located near the village of Beckov in Nové Mesto nad Váhom District, Trenčín Region, Western Slovakia. The Beckov Cliff at the Váh River was used as a strategic outpost in the Great Moravia, when a fortification was built on it. A stone castle was built there to protect the borders of the Kingdom of Hungary, probably in the middle of the 13th century. The castle became property of Matthew Csák at the turn of the 13th and 14th centuries and was fortified under his rule. After his death in 1321, the castle was administered by castellans. Louis I of Hungary gave the castle to Miklós Bánffy in 1379 as a reward for his service in battles in the Balkans and Italy. In 1388, the castle was given by Sigismund, Emperor of Hungary, to Stibor of Stiboricz, a knight of Polish origins. Stibor was one of the king's most influential advisors, and he rebuilt the castle into his family seat in the Gothic style. Stibor also built a chapel with splendid sculpture decorations and paintings. After his death in 1414, the castle was inherited by his son, Stibor II. Because Stibor II did not have a son, he bequeathed the property to his daughter Katarína. However, the royal council decided that she would receive only the customary one fourth of her father's property paid out in cash. The castle was given to Pál Bánffy by Sigismund in 1437, one day before Sigismund's death, probably under the condition that he would marry Katarína, which was fulfilled. After the Battle of Mohács in 1526, where the Kingdom of Hungary was defeated by the Ottoman Empire, the Bánffy family rebuilt the castle into a Renaissance fortress and noble seat. The castle was successfully defended against a Tatar siege in 1599. The Bánffy family owned the castle until 1646, when its last member, Kristóf Bánffy, died. The castle was gradually turned into a prison and barracks. In 1729, a fire destroyed the interior and roofs of the castle and turned it into ruins. The castle was proclaimed a national cultural monument in 1970. Its present appearance is the result of renovation in the last quarter of the 20th century. [Source: Wikipedia].
[SVK] Beckovský hrad, Beckov
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
