Εικόνες από την Μπολώνια, Bologna - Μέρος 1ο...

Όπως έχω αναφέρει και σε προηγούμενα post, το ταξίδι ήταν οργανωμένο έτσι, ώστε μετά την Βιέννη να μείνουμε τέσσερα βράδια στην Μπολώνια, από την οποία θα κάναμε κάποιες ημερήσιες εκδρομές... Την εκδρομή στην Βενετία και την εκδρομή στη Φλωρεντία τις έχετε δει ήδη...

Αρχικά πρέπει να πω ότι μείναμε στο ξενοδοχείο Holiday Inn στη Via Emilia, το οποίο, όμως, δεν θα έλεγα ότι ήταν και η καλύτερη δυνατή επιλογή... Ο δρόμος ήταν λίγο κακόφημος και από ότι κατάλαβα ούτε και το συγκεκριμένο ξενοδοχείο είχε και το καλύτερο όνομα στην Μπολώνια...

Επειδή φτάσαμε αργά, η πρώτη επαφή με την πόλη έγινε μέσα στην νύχτα... Φυσικά, επειδή το ταξίδι μας είχε ανοίξει την όρεξη, ξεκινήσαμε από μια γνήσια Ιταλική Πιτσαρία... Piazza di Pino στην Via Stalingrado... Μην σας κάνει εντύπωση το όνομα του δρόμου... Η Μπολώνια χρόνια τώρα εκλέγει αριστερούς δημάρχους... Στο μαγαζί δεν πήγαμε τυχαία... Ο συνάδελφος μου, με τον οποίο είχαμε πάει διακοπές μαζί, είχε συγγενείς στην πόλη...

Το μαγαζί είχε συνεχώς αρκετό κόσμο... Πάντως διαρκώς περίμενα να δω από που θα βγει ο νονός... Μου θύμισε τα εστιατόρια που ανοίγουν οι Ιταλοί στην Αμερική, όπως τα βλέπουμε στις ταινίες...

Αυτός είμαι εγώ...



...και οι Ιταλοί φίλοι μας!! Eeee, Klearchos che cazzo vuoi?

Έχοντας μάθει ότι στην Μπολώνια πρωτοφτιάξανε τα τορτελίνια και φυσικά την Μπολωνέζικη σάλτσα, αποφάσισα να φάω κάτι που συνδύαζε και τα δύο: Τορτελίνια αλά Μπολωνέζ (τι άλλο;).

Ο μύθος λέει ότι τα τορτελίνια είναι φτιαγμένα έτσι ώστε να μοιάζουν με τον αφαλό της Αφροδίτης, όπως τον είδε ένας Μπολωνέζος (έτσι τους λένε;) ξενοδόχος κοιτάζοντας την κρυφά από την κλειδαρότρυπα... Μαγεμένος έτρεξε στην κουζίνα και έφτιαξε τα τορτελίνια... (Μήπως να συνεργαστώ με τον Μαμαλάκη και να κάνουμε από κοινού ένα blog;)

Πάντως εγώ δεν τρελάθηκα από αυτό που έφαγα... Συν τοις άλλοις παρήγγειλα μια πίτσα με ρόκα και μου προέκυψε κάτι σαν σαλάτα με τυρί Φιλαδέλφεια πάνω σε πίτα, οπότε δεν μπορώ να πω ότι ήμουνα ιδιαίτερα χαρούμενος...

Τελειώνω το φαγητό και παραγγέλνω καπουτσίνο και τιραμισού... Εδώ πρέπει να σημειώσω ότι με το όνομα που έχω είχα γίνει κάτι σαν celebrity στην Ιταλία... Σαν να έρθει ένας ξένος στην Ελλάδα, να κάνει παρέα με Έλληνες και να τον λένε Φραπέ!!

Έρχεται, λοιπόν, στο τραπέζι ο καφές και το τιραμισού... Και ξαφνικά ένα σχεδόν αποτυχημένο γεύμα κάνει την απόλυτη ανατροπή!! Αυτό δεν ήταν τιραμισού... Ήταν το ωραιότερο γλυκό που έχω φάει!! Δεν μπορώ να το περιγράψω... Δεν είχε το κλασσικό στυλ... Όλα τα υλικά ήταν εκεί, αλλά το σχήμα του ήταν ακανόνιστο... Και η γεύση του κρεμώδης και απίστευτα όμορφη...

Φύγαμε και πήγαμε στο ξενοδοχείο, με εμένα σε όλη την διαδρομή να μιλάω για το τιραμισού... Έτσι πέρασε η πρώτη νύχτα στην Μπολώνια...

[Παρένθεση: Ψάχνοντας να βρω την ιστορία των τορτελίνι ανακάλυψα ότι τόσο η λέξη "λαγάνα" όσο και η Ιταλική "λαζάνια" προέρχονται από την αρχαία ελληνική "λάγανον". Δείτε εδώ. Το άρθρο συμφωνεί με την Wikepedia. Αν προσθέσουμε και αυτό που ξέρω εγώ - και επίσης το γράφει ως πιθανό η Wikepedia - ότι η λέξη pizza προέρχεται από την ελληνική λέξη "πίτα" τότε δεν μένει και τίποτα για τους καημένους τους Ιταλούς]

[ENG] The first evening of our visit to Bologna we went to Piazza di Pino, where I ate the best tiramisu in my life...

Συνεχίζεται...

Αυτή είναι Πυραμίδα!!!

Τελικά έλυσα την απορία μου, τι κάνανε εκεί έξω... Έπαιζαν πυραμίδα...

10.02.2007-----------------23.02.2007

Την καλύτερη την πυραμίδα την κάνει η πυγολαμπίδα;
(Άσχετο, αλλά κάνει ρίμα)

[ENG] I am watching them since February 10, 2007... Finally I realised what they are doing... They are bloggers who play the blog-tag game!!

Πως να φύγω από το σπίτι το πρωί;

Πως να μου κάνει καρδιά να φύγω το πρωί από το σπίτι; Ευτυχώς έρχεται Σαββατοκύριακό... Ελπίζω να έχει τον ίδιο καλό καιρό...

Βρήκα ένα προγραμματάκι που κάνει απίστευτες πανοραμικές εικόνες, αλλά επειδή είναι trial version αφήνει ένα watermark στην εικόνα...

[ENG] Looking at this view in the morning makes it impossible to leave the house and go to work...

Γυναικεία... όπλα!

Αντιγράφω από το in.gr: "Τα πρώτα όπλα της ανθρωπότητας ήταν εφεύρεση των γυναικών, σύμφωνα με μελέτη που πρόκειται να δημοσιευτεί στις 6 Μαρτίου στο αμερικανικό περιοδικό Current Biology."

Έκπληξη;

[ENG]: According to researchers, women invented the first weapons in the history of humankind... Surprised?

Απάθεια;

Τις ημέρες που βρέθηκα στην Αθήνα χρησιμοποιούσα σχεδόν καθημερινά το μετρό... Παρατηρούσα, λοιπόν, στις εξόδους τον κόσμο που έτρεχε να προλάβει να πάρει τις δωρεάν εφημερίδες... Κάποια στιγμή, πήρα και εγώ μία από αυτές... Ο τίτλος της ήταν "Αλληλέγγυος Πολίτης"... Ανοίγοντας την πρώτη σελίδα κιόλας βρίσκω ένα μικρό αρθράκι για την φωτογραφία που κέρδισε το Word Press Photo (Παγκόσμιο Βραβείο Φωτορεπορτάζ) για το 2006. Μια πραγματικά εντυπωσιακή φωτογραφία, την οποία είχα δει από τον καιρό της ιστορίας με τον Λίβανο.

Φωτογράφος ήταν ο Spencer Platt για το πρακτορείο Getty.

Διαβάζω ανάμεσα στα άλλα, όμως, στο αρθράκι στην εφημερίδα:

"Η φωτογραφία τραβήχτηκε στις 15 Αυγούστου 2006 στη Βηρυτό, την πρώτη ημέρα της εκεχειρίας μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ . Η μαεστρία που χάρισε το βραβείο στον Πλατ ήταν η απεικόνιση, με ένα "κλικ", δύο κόσμων που μπορούν να συμβιώνουν στον ίδιο τόπο. [Σημείωση δική μου: Μέχρι εδώ καλά πάμε] Σαν να μην πέρασε μια μέρα από την ισοπέδωση της γειτονιάς από τα Ισραηλινά αεροσκάφη [Μα δεν πέρασε μια μέρα... Έτσι δεν γράφει παραπάνω;] η νεανική απάθεια και αδιαφορία "προσπερνούν" τα συντρίμμια του πολέμου. Φαίνεται ότι για τις νεαρές Λιβανέζες ο κόσμος "περικλείεται" στο... σαλόνι ενός πολυτελούς αυτοκινήτου."

Τώρα τα τελευταία, η ευσυγκίνητη δημοσιογράφος [η αίσθηση μου λέει ότι πρόκειται για γυναίκα] που τα είδε;

Η λέξη "απάθεια" σημαίνει "αδιαφορία, έλλειψη συγκίνησης ή αντίδρασης μπροστά σ΄ ένα γεγονός ή σε μια κατάσταση"; Αυτό που το βλέπει στην φωτογραφία; Εγώ βλέπω μία παρέα που πάει για αυτό τον λόγο (να δει την καταστροφή) στον τόπο αυτό, η μία κρατά την μύτη της, η άλλη τραβάει φωτογραφίες με τον κινητό της και άλλες δύο κοπέλες μόνο αδιάφορες με το όλο σκηνικό μπορούν να χαρακτηριστούν. Αναμφισβήτητα βλέπουμε δύο διαφορετικούς κόσμους... Την απάθεια δεν βλέπω εγώ... Η δημοσιογράφος ήξερε την έννοια της λέξης όταν το έγραφε αυτό;

Με βάση τον ίδιο τον φωτογράφο [1], πολλά μέλη της υψηλής κοινωνίας του Λιβάνου εκείνη την μέρα πήγαν στις βομβαρδισμένες περιοχές να δουν τι έγινε... Αλλού [2] μπορεί να διαβάσει κανείς:

"The Lebanese 20-somethings in the shiny red convertible look intrigued but distraught. One holds a cloth over her nose while another snaps a picture on her cell phone of the destruction wrought by weeks of Israeli bombing in south Beirut." [Οι νεαροί εικοσάχρονοι Λιβανέζοι μέσα στο λαμπερό κόκκινο αμάξι τους κοιτάνε με περιέργεια αλλά με αλλοφροσύνη. Η μία βάζει ένα κομμάτι ύφασμα στην μύτη της, ενώ η άλλη τραβάει φωτογραφίες, με το κινητό της τηλέφωνο, τις καταστροφές που προξένησαν οι Ισραηλινοί βομβαρδισμοί στην Νότια Βηρυτό.]

Τα παραπάνω, προφανώς, δεν μπορούν να χαρακτηριστούν αδιαφορία ή απάθεια... Απάθεια είναι όταν κάτι συμβαίνει δίπλα σου (π.χ. ένας νεκρός από ναρκωτικά στο πεζοδρόμιο) και εσύ περνάς και δεν ρίχνεις ούτε ένα βλέμμα... Στην πράξη ο πιο απαθής στην φωτογραφία είναι ο τύπος στα αριστερά δίπλα από το αυτοκίνητο...

Φωτογραφία από το διαδίκτυο

Πέντε - πέντε δέκα, δέκα δεκαπέντε λέω τα μυστικά μου

Έφτασε για τρίτη φορά σε μένα το παιχνίδι... Αυτή την φορά από την Lili... Άλλο που δεν θέλω και εγώ, βρήκα ευκαιρία να γράψω άλλα πέντε πράγματα για μένα...

Έχουμε, λοιπόν, και λέμε:

1. Ένα φεγγάρι, όταν ήμουνα φοιτητής στην Πάτρα, έλεγα τα χαρτιά... Ναι... Είναι αλήθεια... Είχαμε μια - δυό κοπέλες στην παρέα μας που έκαναν το ίδιο... Έβλεπα, άκουγα, οπότε κάποια στιγμή λέω θα το κάνω για πλάκα... Άρχισα, λοιπόν, να λέω διάφορα, όπως μου κατέβαιναν από το μυαλό μου... Το αποτέλεσμα; Τεράστια επιτυχία!! Όπως μου έλεγαν οι "πελάτες" μου έπεφτα μέσα σε όλα... Αυτός ήταν και ο λόγος που σταμάτησα να τα λέω... Αυτή η απρόσμενη επιτυχία με έκανε να ανησυχήσω - μια που δεν πιστεύω σε αυτά τα πράγματα - και το σταμάτησα σε μεγάλη λύπη των κοριτσιών της παρέας που θεωρούσαν ότι ήμουνα καλύτερος και από κουφέτο κάτω από το μαξιλάρι...

2. Μέχρι να καταλήξω να γίνω μηχανικός, πέρασα από διάφορα στάδια... Όπως όλα τα παιδάκια, κάποτε ήθελα και εγώ να γίνω αστυνομικός, πυροσβέστης, αστροναύτης... Μεγαλώνοντας ήθελα να γίνω δικηγόρος... Αυτό είναι κάτι που ακόμα έχω στο μυαλό μου... Κάθε καλοκαίρι ξεσκονίζω τα βιβλία της νομικής που έχω αγοράσει, με σκοπό να δώσω τον Νοέμβριο κατατακτήριες... Λίγες μέρες μετά, βεβαια, αρχίζουν να σκονίζονται πάλι... Δεν υπάρχει περίπτωση όμως να μαντέψετε ποιό ήταν το πρώτο επάγγελμα που ήθελα να κάνω στην ζωή μου: Σκουπιδιάρης... Αλήθεια!! Όταν ήμουνα γύρω τριών - τεσσάρων, στο Ναύπλιο, οι γονείς μου μου είχαν αγοράσει ένα δερμάτινο σακάκι, το οποίο έμοιαζε πολύ με αυτό που φορούσαν οι σκουπιδιάριδες που περνάγανε κάτω από το σπίτι... Έτσι μου κόλλησε...

3. Η σχέση μου κάποτε με μια οδοντίατρο είχε ως αποτέλεσμα να χάσω ένα δόντι...

4. Μέχρι τα 18 μου κοιμόμουνα πάντα κουκουλωμένος... Στα 18 μου έκανα μία αυτοψυχανάλυση και συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν ένα κατάλοιπο από την εποχή που με πηγαινανε σε παιδικό σταθμό... Το μεσημέρι έπρεπε να κοιμόμαστε... Παίρναγε λοιπόν μια κυρία με ένα βούρδουλα να δει άμα είχαμε κοιμηθεί... Εγώ, λοιπόν. επειδή από τότε δεν μπορούσα να κοιμηθώ μεσημέρι, έμπαινα μέσα από τα σκεπάσματα και έπαιζα με τα αυτοκινητάκια μου...

5. Έχω κερδίσει τον τίτλο του Ανθρώπου της Χρονιάς για το 2006 από το περιοδικό TIME, αλλά το μοιράστηκα με μερικά εκατομμύρια κόσμο...

Είναι δύσκολο να βρεις σήμερα 5 άλλους έλληνες bloggers που να μην έχουν πει 5 πράγματα για τους εαυτούς τους... Για την συνέχεια, την σκυτάλη την δίνω στους: Ιστίκογλου, Μην ξεχάσω να ξυπνήσω, Sandossu, Ronald de Hommel, Peter Myers. Είπα να στείλω το παιχνίδι και σε άλλες χώρες... Θα τους το πει κανένας;

Για περισσότερες πληροφορίες για το παιχνίδι δείτε εδώ και εδώ.

[ENG] The rules of the game are very simple.... You are asked to say 5 things about yourself and to put a link to 5 other bloggers asking them to do the same... For more information about the blog-tag game read also this post.

Σκέτη απογοήτευση η ΑΕΚ...

Δεν πέταγε με τίποτα... Εντάξει, δεν είχε πολύ αέρα την ώρα που προσπαθήσαμε, αλλά μας απογοήτευσε... Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες όλων μας...

Όταν ήμουνα μικρός, ο πατέρας μου έφτιαχνε μόνος του τον αετό. Για να με ευχαριστήσει, μία που είμαι οπαδός της ΑΕΚ και παρότι εκείνος ήταν Πανιώνιος (και κρυφοΠαναθηναϊκος), ο αετός ήταν πάντα κιτρινόμαυρος και με έναν πανέμορφο δικέφαλο αετό... Η όλη εργασία της κατασκευής κρατούσε δύο - τρεις μέρες και μερικές φορές ίσως και λίγο περισσότερο... Τα υλικά ήταν ξύλο, χαρτί και σπάγκος... Όχι τα πλαστικά που βλέπουμε σήμερα στους αετούς... Και πάντα πετούσε ψηλότερα από όλους... Τώρα πια μεγάλωσα (αρκετά), μεγάλωσε και ο πατέρας μου και δεν φτιάχνουμε τον αετό πλέον... Ο σκελετός του βέβαια νομίζω βρίσκεται ακόμα σε κάποια από τις αποθήκες του πατρικού μου... Ίσως μια μέρα, αν κάνω και εγώ γιό να αναβιώσει το έθιμο...

Το πέταγμα του αετού, ενίοτε μπορεί να γίνει ένα επικίνδυνο σπορ... Ειδικά αν είσαι 4 χρονών... Σε αυτή την ηλικία, λοιπόν, πέταγα και εγώ τον αετό μου... Κάποια στιγμή άρχισε να φυσάει δυνατά. Ο αέρας άρχισε να παίρνει τον αετό μακριά και αυτός με την σειρά του να παρασέρνει εμένα... Εγώ, φυσικά, με τίποτα δεν ήθελα να αφήσω τον πανέμορφο αετό μου... Με πείσμα συνέχισα να κρατάω τον σπάγκο και ο αετός άρχισε να με σέρνει πάνω στον χώμα μέχρι που το δεξί μου χέρι χτύπησε σε κάτι πέτρες... Ως αναμνηστικό αυτής της μέρας έχω ακόμα μια ουλή στο χέρι μου...

Φέτος, όπως προσέξατε, αγόρασα έναν πλαστικό... Κιτρινόμαυρο... Με δικέφαλο αετό... Ο πατέρας μου έχανε τον ελεύθερο χρόνο του τρεις μέρες... Εγώ ξόδεψα περίπου 8 ευρώ, αλλά έχασα την χαρά της δημιουργίας... Και δεν πέταξε τελικά... Μου έκανε και πλάκα αυτός που μου τον πούλησε.... Μου έδωσε τρεις ουρές και η μία ήταν σε πράσινο - άσπρο...



[ENG] A family tradition was the flying of the kite every Clean Monday... My father was making the kite by himself... And it was always yellow and black and on it there was a beautiful double-headed eagle, the symbol of my favourite football team. He was doing that in order to please me, even though he was supporting a different team... Now, I grow up (a lot) and the same did my father and we do not make the kite anymore... This year I bought a plastic one - still yellow and black with the double headed eagle. My father was losing his spare time for two three days to make a kite, I lost 8 euro since the kite didn't leave the ground... Of course it didn't have wind at all yesterday...

Ενημέρωση 21.02.2006: Για την ορθότητα του όρου Clean Monday δείτε το άρθρο της Wikipedia και το εορτολόγιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Άκου την βροχή να πέφτει...

Όλη την βδομάδα που μας πέρασε ήμουνα Αθήνα. Κάποια στιγμή βρέθηκα στο κατάστημα FNAC στο The Mall. Εκεί έπεσε το μάτι μου σε ένα CD του Jose Feliciano... Θυμήθηκα, λοιπόν, ένα παλιό του τραγούδι... Το "Rain"... Μάλλον κόλλαγε και με τον καιρό των ημερών...

Listen to the pouring rain
Listen to it pour,
And with every drop of rain
You know I love you more

Let it rain all night long,
Let my love for you go strong,
As long as we're together
Who cares about the weather?

Listen to the falling rain,
Listen to it fall,
And with every drop of rain,
I can hear you call,
Call my name right out loud,
I can here above the clouds
And I'm here among the puddles,
You and I together huddle.

Listen to the falling rain,
Listen to it fall.

It's raining,
It's pouring,
The old man is snoring,
Went to bad
And bumped his head,
He couldn't get up in the morning,

Listen to the falling rain,
listen to the rain

Όσο είμαστε μαζί ποιός νοιάζεται για τον καιρό;

Το ξεκίνημα της "πυραμίδας" - Unraveling Ariadne's thread

Συνεπαρμένος και εγώ από το παιχνίδι της πυραμίδας που παίζεται τις τελευταίες μέρες στα ελληνικά blogs, έψαξα να βρω πως ξεκίνησε η ιστορία αυτή, θέλοντας να ξετυλίξω αυτόν τον περίεργο "μίτο της Αριάδνης". Ανακάλυψα, λοιπόν, ότι η συγκεκριμένη πυραμίδα που έφτασε σε μένα ξεκίνησε από μια προσπάθεια μιας Αγγλίδας συγγραφέα, της Sharon Jacobsen, να μαζέψει στοιχεία από bloggers και από την παρακίνηση μιας από τις αναγνώστριες της, της Caroline.

Amazed by this blog-tag game we read these days in all the Greek blogs, I tried to unravel Ariadne's thread, to find out how it started... I discovered that the specific series that came up to me it was the effort of Sharon Jacobsen, an English female writer, who wanted to collect useful information that she may use one day to write a novel... She had the original idea, but the comment of her blog reader Carolyn was the catalyst...

Η Sharon έγραψε στις 18 Οκτωβρίου του 2006:
Sharon, on October 18, 2006 wrote in her blog:

"Because I write for my living, I have a file on my computer that’s very valuable to me and that I add to whenever somebody useful pops up. It isn’t only useful to me on a professional level though, it’s also useful as a would-be novelist. Because of that, I thought I’d share the idea behind the file with those of you who also write.

My file is a collection of people. I list everybody I know who has done or still does something

that could be useful for research purposes."

[Επειδή γράφω για να ζήσω, έχω ένα αρχείο στον υπολογιστή μου, το οποίο είναι πολύτιμο για μένα, και στο οποίο προσθέτω όταν κάτι χρήσιμο κάνει την εμφάνιση του. Δεν είναι μόνο χρήσιμο για μένα σε επαγγελματικό επίπεδο, αλλά και επειδή σκοπεύω να γίνω μυθιστοριογράφος. Γι' αυτό σκοπεύω να μοιραστώ την ιδέα του αρχείου αυτού με αυτούς που επίσης γράφουν. Το αρχείο μου είναι μια συλλογή ανθρώπων. Βάζω στην λίστα οποιονδήποτε έχει κάνει ή ακόμα κάνει κάτι που θα είναι χρήσιμο για τους σκοπούς μιας έρευνας]

Μπορείτε να δείτε ολόκληρο το ποστ εδώ.
You can see here the whole post.

Η φίλη της Sharon, Caroline της έγραψε το εξής σχόλιο:
"It’s a fantastic idea. I like lists! Really useful tip. I will start straight away. It does make you wonder about our neighbourhood of bloggers. If every person told each other something suitable for the list, then there would be a huge list of contacts! Go on … you can start the tag!".

Έτσι ξεκίνησαν όλα!!
This is how everything started...

Η πυραμίδα πέρασε από Αγγλία, Αμερική, Νέα Ζηλανδία, Ιρλανδία, Ισπανία, Ινδία και έφτασε και στα μέρη μας...
This series - here in greece we call it pyramide - passed through UK, USA, New Zealand, Ireland, Spain, India and finaly it came also to Greece...

Η σειρά μέχρι εμένα ήταν η εξής:
The order of the participants till myself was this:

Sharon Jacobsen [19.10.2006] Freelance Writer. UK
Sue aka MsCreativity [21.10.2006] Aspiring Novelist. UK
Karen Erickson [22.10.2006] Author. California, USA
Tara M. Leigh [23.10.2006] Author. Northeast, USA
Amanda Brice [23.10.2006] Attorney, Author. Washington, USA
Alyssa Goodnight [24.10.2006] Author. Texas, USA
Sara Hantz [25.10.2006] Writer. New Zealand
Erica Orloff [26.10.2006] Novelist. New York, USA
Heather Brewer [27.10.2006] Writer. Missouri, USA
Jackie Kessler [29.10.2006] Author. Kensington
Cathy Clamp [12.11.2006] Freelance Writer. Texas, USA
Victoria Strauss [13.11.2006] Novelist. Massachusetts, USA
Dawno [17.11.2006] Silicon Valey, USA
D.T. Kelly [18.11.2006] Writer. New York, USA
Simran [23.11.2006] Copy Editor, Writer. USA
Kelly Curtis [24.11.2006] Columnist, Writer. USA
Holly Schwendiman [24.11.2006] USA
Wendy Piersall [29.11.2006] USA
Pam [30.11.2006] Business Coach. USA
Phil Gerbyshak [01.12.2006] Help Desk Manager. USA
Kammie Kobyleski [06.12.2006] Life & Business Coach. USA
Tony D. Clark [06.12.2006] Artist, Writer, Business Owner. USA
*Rosa Say [07.12.2006] Hawaii, USA
Dan Oestreich [09.12.2006] Author. Redmond, USA
Joe McCarthy [22.12.2006] Chief Technology Officer. Woodinville, USA
Gene [24.01.2007] Computing Technologies. USA
Dwight Shih [28.01.2007]
Kevin Barnes [29.01.2007] Programmer. Bangalore, India
Arto Bendiken [31.01.2007] Coder. Spain
Jose Antonio Ortega Ruiz [02.02.2007] Computer Engineer. Spain
Olivier Ansaldi [06.02.2007] System Architect. Dublin, Ireland
Steve Dekorte [06.02.2007] San Francisco USA
Μάρκος Παπαδάκης [07.02.2007] Programmer. Heraklio, Greece
Stelabouras [09.02.2007] Greece
Πάρις Αποστολόπουλος [11.02.2007] Java Developer. Greece
Flareman [11.02.2007] Student of Medicine. Greece
Klearchos Kapoutsis (me) [12.02.2007] Mech.Engineer. Greece

*Η Rosa Say δήλωσε ότι της ζήτησαν να γράψει 5 πράγματα δύο bloggers, o Tony D. Clark και η Carolyn Manning Pennsylvania, USA. Η σειρά της Carolyn είναι ένα μικρό παρακλάδι που προήλθε από τον Phil Gerbyshak, ο οποίος έκανε link στην Liz Strauss USA, αυτή με την σειρά της στον Drew McLellan Iowa, USA, αυτός στην Sandra Renshaw Iowa, USA και αυτή στην Carolyn.

*Rosa Say said that she was tagged by two bloggers in the same time. She was tagged by Tony D. Clark and Carolyn Manning... Both branches started from Phil Gerbyshak.

Η συνέχεια της πυραμίδας μέχρι τώρα, μετά από μένα, είναι σε πρώτο επίπεδο: Philos, Helix Nebulae, 32μπιτος, Δήμος, Σάκης, Στάθης, και N.Ago.
Σε δεύτερο επίπεδο, μέχρι τώρα έχουν συνεχίσει:
Katerina ante portas, Debby, Eleni63, Chris the Healer, Jojo, Άμμος, Τίποτα, Μάγια, Digitalbox, Τσαλίμι, Πολυχρόνης, Λύκος στο μαντρί, Θαλασσομπερδεμένη, Μαύρος Γάτος, Kristo Hyka και ο Μανουσάκης.

According to mathematics, if there were enough people on this planet and no one was blog-tagged multiple times I would have been one out of:

18.189.894.035.458.600.000.000.000 people!!

Ενημέρωση 20.02.2007: Παρατηρήσεις και σχόλια πάνω στο θέμα δείτε και στο post του philos εδώ.

Ιστορίες Καθημερινής Τρέλας #1

Τετάρτη 14 Φεβρουαρίου 2007
Έξω από το σταθμό του ηλεκτρικού στην Νέα Ιωνία






Εγώ: Συγνώμη, ψάχνω την οδό Δωδεκανήσου...
Περιπτεράς: Ααα, είναι μακριά, προς το Ολυμπιακό Στάδιο!!
Εγώ: Ευχαριστώ...

Εγώ: Ταξί!! Ελεύθερος;
Ταξιτζής: Έμπα μέσα!
Εγώ: Καλημέρα, στην οδό Δωδεκανήσου πάω, εδώ στην Νέα Ιωνία...
Ταξιτζής: Δεν την ξέρω!
Εγώ: ...
Ταξιτζής: Δεν ξέρεις τίποτα άλλο;
Εγώ: Ότι είναι κάπου προς το Ολυμπιακό Στάδιο...
Ταξιτζής: Μόνο αυτό;
Εγώ: Τι άλλο θα έπρεπε να ξέρω;
Ταξιτζής: Καλά μπαίνεις σε ένα ταξί και δεν ξέρεις που είναι εκεί που πας;
Εγώ: Γιατί; Δική σας δουλειά δεν είναι αυτό;
Ταξιτζής: Δεν είναι!!

Εγώ: Τι μου λέτε; Ξέρετε δεν μου αρέσει να μιλάω για άλλες χώρες, αλλά στην Αγγλία για να πάρεις άδεια ταξί σε περνάνε από εξετάσεις και πρέπει να ξέρεις και το πιο μικρό στενάκι...

Ταξιτζής: Ε και; Εδώ είναι Ελλάδα!!
Εγώ: Συνήθως τα ταξί έχουνε εκείνο το βιβλιαράκι με τις οδούς...
Ταξιτζής: Εγώ μπορεί να έχω πάρει τώρα το ταξί ή να είμαι καινούργιος και να μην έχω...
Εγώ: ...ή να μην έχεις άδεια...
Ταξιτζής: Όχι - Όχι!!! Άδεια έχω!! Όλα τα έχω!!
Εγώ: Το βιβλιαράκι το έχετε;
Ταξιτζής: Το έχω... Να, πάρτο, δες...
Εγώ: Να εδώ είναι η Δωδεκανήσου...
Ταξιτζής: ...

Υ.Γ.1: Όπως καταλάβατε ήμουν Αθήνα τις τελευταίες μέρες...
Υ.Γ.2: Ψάχνοντας να βρω μια εικόνα για να χρησιμοποιήσω στο ποστ αυτό, βρήκα και τον καλύτερο έλληνα ταξιτζή... Δείτε εδώ.

Άλλα 5 πράγματα για μένα...

Λόγω της Μαριαλένας, ξαναβρέθηκα σε πεντάδα που πρέπει να μιλήσει για τον εαυτό της... Δεν ήξερα αν το σωστό είναι να ξαναγράψω, αλλά επειδή άλλο που δεν θέλω, γράφω...

Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

1. Η πρώτη ταινία που με πήγαν οι γονείς μου να δω στον κινηματογράφο, σε ηλικία 4 χρονών, ήταν "Τα Σαγόνια του Καρχαρία"... Έως σήμερα δεν έχω διευκρινίσει την λογική της πράξης τους αυτής. Το σίγουρο είναι ότι η μητέρα μου είδε μόνο ελάχιστο μέρος της ταινίας μια που συνεχώς έτρεχε την αδελφή μου στην τουαλέτα, γιατί είχε κατουρηθεί από τον φόβο της... Ήταν μόλις 2,5 χρονών... Η δεύτερη ταινία που είδαμε ήταν η "Μαίρη Πόπινς" και η τάξη αποκαταστάθηκε...

2. Τα πρώτα παιδικά μου χρόνια - μέχρι 5 χρονών - τα πέρασα στο Ναύπλιο... Εκεί γνωρίστηκαν οι γονείς μου... Φυσικά, την πόλη αυτή την λατρεύω! Η νονά μου έχει ένα από τα παλαιότερα σπίτια της πόλης... Θυμάμαι όταν ήμουνα μικρός κρυβόμουνα κάτω από ένα τραπέζι και ξεφύλλιζα τα βιβλία του Ουΐνστον Τσώρτσιλ για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο... Σε μεγάλη ηλικία πια, ένοιωσα πολύ χαρούμενος όταν μια θεία μου μού χάρισε μια παμπάλαια έκδοση των τόμων αυτών...

3. Το πρώτο μου ραβασάκι το έγραψα στην πρώτη δημοτικού... Σήμερα απορώ τι μπορεί να είχα γράψει σε αυτή την ηλικία, αλλά στο μυαλό μου το έχω ως πλήρες ερωτικό γράμμα... Η κοπέλα ήταν κόρη του διευθυντή του σχολείου, οπότε, όταν πήγαμε μαζί με την μητέρα μου να πάρουμε τον πρώτο έλεγχο, γυρνάει ο διευθυντής και της λέει "τι κάνεις συμπεθέρα;"... Η κοπέλα μετά από πολύ μικρό διάστημα - πριν τελειώσουμε την πρώτη δημοτικού - έφυγε από το σχολείο λόγω μετακόμισης... Από τύχη ξαναβρεθήκαμε στο γυμνάσιο... Παρότι ήμασταν στην ίδια τάξη, για 6 χρόνια (γυμνάσιο-λύκειο) δεν της είπα ποτέ ούτε καλημέρα... Ντρεπόμουνα...

4. Μικρός είχα σιδεράκια...

5. Λατρεύω το Παρίσι και θα ήθελα κάποια στιγμή να πάω να ζήσω εκεί...


Και για όσους δεν με πίστεψαν την προηγούμενη φορά:



Σκόπελος 1991: Είναι η μόνη που έχω στον υπολογιστή και η δεύτερη χειρότερη που υπάρχει... (Ευτυχώς, την πρώτη ο philos έχει ξεχάσει που την έχει). Επικαλούμαι την επιείκεια σας... Η φωτογραφία αποτυπώνει προσπάθεια μίμησης χαβανέζικου χορού...

Θα μου επιτρέψετε να τηρήσω τον Κ.Π.Ο.Ε. (Κανόνας Προστασίας Οικογενειακής Ειρήνης) και να δώσω την σκυτάλη - πάλι - μόνο σε αγοράκια... Σειρά παίρνουν, λοιπόν, αυτή την φορά: ο Civil (όταν γυρίσει από Βερολίνο), ο Άβατον, ο Anarchist, ο Στάθης και ο N.Ago.

Share

BG CH CR CZ EN FR DE IT JA RO RU

Το blogging είναι σαν το sex...

Όπως και το σεξ:

Οι περισσότεροι το κάνουν γιατί το ευχαριστιούνται...

Για κάποιους είναι το μέσο για κοινωνική και επαγγελματική άνοδο...

Ένα μικρό ποσοστό το κάνει για χρήματα...



Υ.Γ.: Έχω και blog, πάμε μια βόλτα;

[ENG]

Blogging is just like sex:

Most people do it because they enjoy it...
For some people is the mean for social and professional rise...
A small percentage does it for money...

Χωρίς λόγια... | No words...

Προς δολοφόνο Ιωάννη Βαρθολομαίου, Ενταύθα...

Δεν ήξερες, δεν ρώταγες; Η χειρότερη τιμωρία που μπορείς να κάνεις σε κάποιον που σου παίρνει την γυναίκα είναι να του την αφήσεις... Τώρα τι κατάλαβες;

Ενημέρωση 16.02.2007: Ο κύριος Τσ., γνωστός - άγνωστος "ανώνυμος" αναγνώστης αυτού του blog, μετέτρεψε τις παραπάνω σκέψεις μου σε σλόγκαν:

"Δεν τον σκοτώνεις, του την φορτώνεις!!"

Πέντε πράγματα για μένα

Είναι ένα παιχνίδι... Κάτι σαν την πυραμίδα, αλλά χωρίς χρήματα... Κάποιος blogger λέει πέντε πράγματα για τον εαυτό του και στο τέλος του post κάνει link σε πέντε άλλους blogger ώστε να κάνουν το ίδιο...

Εμένα μου το ζήτησε ο Flareman.

Λοιπόν:

1. Τρελαίνομαι για μαγειρίτσα και κοκκορέτσι.

2. Όταν ήμουνα φοιτητής ήμουνα κοντά 70 κιλά και είχα μακριά μαλλιά που τα έδενα κοτσίδα.

3. Λατρεύω να βλέπω αρχαία τραγωδία στην Επίδαυρο.

4. Κάπνιζα τέσσερα πακέτα τσιγάρα την ημέρα μέχρι πριν από εφτά χρόνια, όταν το έκοψα οριστικά.

5. Πιτσιρικάς ήμουν θαυμαστής της Στανίση (πολύ πριν το γυρίσω στις αρχαίες τραγωδίες)

Εγώ με την σειρά μου καλώ να πουν πέντε πράγματα για τον εαυτό τους οι: Philos, Helix Nebulae, 32μπιτος, Δήμος, Sakis (Διάλεξα μόνο αγοράκια για να μην έχω κανένα οικογενειακό δράμα)

Πασχαλίτσες;

Αν ισχύει αυτό που λένε, ότι οι πασχαλίτσες φέρνουν τύχη τότε μιλάμε ότι ξεκινάει απίστευτη περίοδος επιτυχιών... Αλλά, τι ακριβώς κάνουν στη σκάλα του σπιτιού μου; Αυτό που νομίζω;

Η θέα από τον Γουλά...

Ο Γουλάς είναι ένας τετραγωνικός χαρακτηριστικός πύργος στο καστέλι του Εμπορειού που προστάτευε τους κατοίκους από τους πειρατές την περίοδο της Τουρκοκρατίας... Η παράδοση θέλει να το έχουν κτίσει οι μοναχοί από το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη της Πάτμου...

Η θέα προς την θάλασσα...





...προς τους ανεμόμυλους...





...προς το ηλιοβασίλεμα και τα Χριστιανά...





Η θέα την νύχτα με φεγγάρι...

Δείτε πως θα είστε σε 50 χρόνια!!

Κάντε upload μια φωτογραφία σας, κεντράρετε την στο πρόσωπο που εμφανίζεται, απαντήστε σε μερικές ερωτήσεις και δείτε πως θα είστε σε 50 χρόνια... Δείτε τι επίδραση έχει η δουλειά σας πάνω σας...

(Μετά πηγαίντε στο link της εταιρείας και αρχίστε να ψάχνετε για νέα δουλειά)

Εγώ, πάντως, θα είμαι έτσι:

(Για σχεδόν 90 χρονών άνθρωπος καλά θα δείχνω!!!)

Στρουθοκαμηλισμός;

Έχω δει τελευταία στην τηλεόραση τόσα πολλά για τα καλλυντικά, τα φάρμακα, τα στρώματα, τα τυριά, τα γάλατα, τα κρέατα, τα ψάρια και τα θαλασσινά, τα νοσοκομεία, τα κινητά τηλέφωνα, τα δικαστήρια, τα μεσιτικά γραφεία, τις δημόσιες υπηρεσίες, τα σχολεία, τα super market που αποφάσισα να κόψω τον Ευαγγελάτο...

Τσικνοπέμπτη...

Ήδη μυρίζω τα παϊδάκια!!

Το γραφείο μου...

Ο φίλος blogger Civil αγόρασε μία φωτογραφική μηχανή SONY Cybershot DCS-S500 και από τα πρώτα μέρη που φωτογράφισε ήταν το γραφείο του...

13 Απριλίου 2006

Αγόρασα την πρώτη μου φωτογραφική μηχανή (άργησα λίγο), μια SONY Cybershot DSC-W5... Από τα πρώτα μέρη που φωτογράφισα ήταν το γραφείο μου...

Τελικά όλοι οι άνθρωποι μοιάζουμε...

Οι φωτογραφίες είναι από τον περασμένο Απρίλιο... Το μοτό μου:
"Το τακτοποιημένο γραφείο είναι δείγμα αρρωστημένου μυαλού"

Έχουν αλλάξει κάποια πράγματα από τότε, αλλά όχι η εκπληκτική οργάνωση μου...

Ασφαλής Ημέρα Διαδικτύου;

6 Φεβρουαρίου 2007 - Ασφαλής Ημέρα Διαδικτύου

Ένα animation για την περίπτωση...



Από την ιστοσελίδα http://eclectech.co.uk/

Ημερολόγια Τοίχου...

Ήξερα ότι βγαίνουν ημερολόγια τοίχου με ημίγυμνες καλονές για να διαφημίσουν ελαστικά... Το ημερολόγιο της Pirelli είναι από τα πλέον γνωστά...

Ήξερα, επίσης, ότι βγαίνουν για αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες και για αρκετά άλλα πράγματα... Αλλά ημερολόγιο τοίχου με πανέμορφα κορίτσια για να διαφημίσει σωλήνες αποχέτευσης δεν είχα ξαναδεί... Το έκανε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες κατασκευής σωλήνων, η ιταλική Valsir...

Κατεβάστε το εδώ.

Αναμνήσεις #1

Όταν ήμουνα μικρός - πολλά χρόνια πριν - ήμουνα συνέχεια σπίτι - σχολείο, σχολείο - σπίτι... Πολύ καλός μαθητής με πολύ καλούς βαθμούς... Εμφανισιακά, όμως, πολύ αδύνατος και αγύμναστος.. Κυριολεκτικά αυτό που οι Αμερικάνοι αποκαλούν nerd...

Στην τάξη μου ήταν και ένα άλλο παιδί, γιός στρατιωτικού... Ψηλό και γεροδεμένο και πείραζε τους πάντες... Κυρίως, όμως, τα παιδάκια σαν εμένα... Και δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα παρά να υπομένουμε... Κάποια μέρα, όμως, έκάνε κάτι που με εκνεύρισε πάρα πολύ... Έφτασα στα όρια μου... Ως άλλος "Daniel LaRusso" (karate kid), λοιπόν, τον πλησίασα κάποια στιγμή στο προαύλιο του σχολείο, ενώ μίλαγε με τους φίλους του και του έριξα μια γονατιά στα αχαμνά.... Θυμάμαι την σκηνή σαν να συνέβη χθές... Θυμάμαι την φράση που είπε αμέσως μετά απευθυνόμενος στους φίλους του "τι γελάτε ρε; πονάω!!". Από τότε η ζωή μου στο σχολείο ήταν διαφορετική... Άρχισα να αποκτώ δημοτικότητα.. Μέχρι που εκλέχτηκα και δεύτερος στο δεκαπενταμελές... Ο συμμαθητής μου δεν ξανασχολήθηκε ποτέ μαζί μου...

Αργότερα μπήκε σε στρατιωτική σχολή την οποία όμως τελικά εγκατέλειψε... Κάποια στιγμή τον πέτυχα - πολλά χρόνια μετά - σε ένα δρόμο στην Αθήνα... Δούλευε κάπου εκεί κοντά... Με αναγνώρισε αμέσως και μου μίλησε... Εγώ, αντίθετα, έκανα κανένα δεκάλεπτο να καταλάβω ποιος ήταν... Βέβαια τίποτα δεν μας χώριζε πια... Αντίθετα μας συνέδεαν χαρούμενες - τελικά - αναμνήσεις...

Και από μια αστεία ανάμνηση τον θυμήθηκα...

Δίναμε πανελλήνιες εξετάσεις... Πρώτο μάθημα έκθεση... Το θέμα αφορούσε του νέους και αν μπορούν να συμβάλλουν στην βελτίωση του κόσμου... Θέμα σχετικά εύκολο και υπήρχαν πολλά που μπορούσες να γράψεις.... Βγαίνοντας έξω, ο συμμαθητής μου - πειραχτήρι όπως ήταν - γυρνάει και λέει σε όλους: "Το θέμα ήταν παγίδα... Στην πραγματικότητα μίλαγε για την μόλυνση του περιβάλλοντος"... Τρομοκρατηθήκαμε όλοι...

Ιερείς και Δεισιδαιμονίες…

Παρακολουθούσα ένα ντοκιμαντέρ στο τοπικό τηλεοπτικό κανάλι Volcano, για την ολική έκλειψη του ηλίου που έγινε το 1999. Ο εκφωνητής, αναφερόμενος σε αρχαίους πολιτισμούς και δοξασίες είπε ότι στους πολιτισμούς των Αζτέκων και των Μάγιας κάνανε μέχρι και ανθρωποθυσίες προκειμένου να "πείσουν τον ήλιο να γυρίσει πίσω"…

Αμέσως αναρωτήθηκα πως είναι δυνατόν να κάνεις ανθρωποθυσίες για ένα γεγονός που στην χειρότερη περίπτωση διαρκεί – όπως διαπίστωσα και αργότερα – 7 λεπτά και 31 δευτερόλεπτα… Μέχρι να πεις φέρτε μας έναν άνθρωπο να θυσιάσουμε, τελειώνει η ιστορία… Τότε το συνειδητοποίησα… Η μόνη λογική που έχει ένα τέτοιο γεγονός είναι αν οι ιερείς μπορούσαν να προβλέψουν το γεγονός και γνώριζαν από πριν την αλήθεια για την φύση του…

Έψαξα λίγο και το βρήκα:

«Οι Μάγια πίστευαν ότι ο μυθικός θεός τους, ο Ουιτζιλοποχτλί, το Φτερωτό Φίδι, καταβρόχθιζε τον Ήλιο κατά τη στιγμή της έκλειψης. Οι ιερείς τους ίσως μπορούσαν να προβλέψουν τις εκλείψεις, αλλά κρατούσαν επτασφράγιστο μυστικό τις γνώσεις τους. Η ικανότητα πρόβλεψης μιας έκλειψης ήταν ένα ισχυρό πολιτικό «ατού», μια ακατανίκητη δύναμη, για έναν πολιτισμό που θεμελιώθηκε πάνω στην άγρια λατρεία του Ήλιου. Ακόμα και σήμερα ο ινδιάνικος λαός του Μεξικού αισθάνεται δέος για τις εκλείψεις. Ο αστρονόμος καθηγητής Αρμάντο Γκαρθία ντε Λεόν στο Πανεπιστήμιο του Μεξικού γράφει ότι οι άνθρωποι κλείνονται στα σπίτια τους κατά τη στιγμή της έκλειψης, ενώ οι έγκυες γυναίκες φοβούνται μήπως γεννήσουν παιδιά τέρατα». [Από ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου Αθηνών]

Τα σχόλια δικά σας…

Εικόνες από την Φλωρεντία... Μέρος 4ο και τελευταίο

Στην Piazza della Signoria υπάρχουν μερικά πολύ όμορφα αγάλματα, όπως:

Το άγαλμα του Cosimo I de' Medici, μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης...



Το άγαλμα Giuditta e Oloferne του Donatello...

...και το αντίγραφο από το άγαλμα του Δαβίδ του Μιχαήλ Άγγελου. Το πραγματικό βρίσκεται σε Μουσείο...

Φεύγοντας, περάσαμε δίπλα από την Ponte Vecchio (Παλιά Γέφυρα). Χτίστηκε αρχικά από τους Ετρούσκους και είναι η μόνη γέφυρα που επέζησε στην πόλη από τους βομβαρδισμούς του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου...

...Τέλος